Chili

Deze keer een close-up van de wereldbol, met het laatste (en eerste) stuk van de route in het rood weergegeven - we zijn nu in Arica, en de stippeltjes gaan naar Peru: Arequipa.

De wereldbol is een leuk ding om bij ons te hebben. We krijgen er regelmatig commentaar op als we ‘m weer eens op een rare plek opblazen, en dat levert soms leuke gesprekjes op. En bovendien geeft het ons een goed beeld van de afstand die we al afgelegd hebben…!

En nu geeft het ook nog een aardig beeld van hoe de familie van Esther verspreid is over de wereld: Indonesië, Thailand - en vriendin van broer is de enige die nog in Nederland verblijft!

Afgelopen zondagmiddag zijn we teruggegaan vanuit carnavalesk Putre naar Arica, een busrit van 3 uur door een bijzonder landschap: eerst rotsen met schitterende kleuren, daarna grijze bergen met een groene vallei. En Arica ligt aan de zee.

Uit de krant van Arica hebben we een advertentie gehaald voor een klein huisje dat we kunnen huren - maar dat kon pas vanaf vandaag (dinsdag). Dus we hebben twee dagen heel weinig gedaan (m.n. wachten), en nu zitten we in het mini-huisje. We hebben een eigen voordeur, bank, twee stoelen, tafel met stoelen, TV en radio, keuken (met microwave, gasformuis, koelkast), badkamer en een slaapkamer. Prima toch! We blijven hier een weekje. Even bijtanken voor het volgende deel: Peru en Ecuador. De deadline: 15 april in Quito! En o ja, we hebben hier zelfs internet, dus je ziet ons misschien wel eens online deze week…

P.S. Misschien weten jullie wel dat mijn collega’s hele mooie ansichtkaarten gemaakt hebben, die ik vanuit de respectieve bestemmingen moet opsturen. En (gelukkig!) ze komen aan! Zie de foto’s van Rhinofly!!

Op de dag dat we vier maanden onderweg zijn, werd in Putre de entree van het Carnaval gevierd. Dorpen uit de omgeving worden dan uitgenodigd om een optreden te geven op het plein van Putre, waarna de winnaar bekendgemaakt wordt en een optocht plaatsvindt naar de plaats waar ze met z’n allen lunchen. Prima gelegenheid om wat nieuwe mensen te ontmoeten natuurlijk…!

Carnaval hier is wel even iets anders dan in Nederland. Net als in Oruro zijn er telkens groepen van dansers en muzikanten, die hun optreden geven. De elementen die iedere groep heeft zijn:
- een groep muzikanten met tarka’s (houten fluiten), kleine trommel en (hele) grote trommel;
- een groep dansers, mannen en vrouwen, die samen een dans uitvoeren op de muziek van de tarka’s;
- een stel dat een grappige noot toevoegd: mannen als vrouw verkleed, een echte clown, een zeer traditioneel gekleed stel…;
- een aantal mensen die een ritueel uitvoeren, waarin Pachamama (Moeder Aarde) bedankt wordt.

Het enige wat een beetje jammer is, is dat de muzikanten hetzelfde melodietje heel regelmatig herhalen. En ik ben erachter dat mijn fluit (ik heb een tarka gekocht in Bolivia) wél stemt. Of ze zijn allemaal vals…

Meer foto’s en verhaal achter de klik…

Read the rest of this entry »

Het was ons niet gelukt om de bus tussen Oruro (Bolivia) en Arica (aan de kust van Chili) te laten stoppen in Putre, een klein dorpje hoog in de Andes. Aangezien we nog een uur naar het dorpje hadden moeten lopen, was het achteraf toch wel makkelijk dat we nu eerst naar Arica zijn gegaan (twee nachtjes) en van daar de rechtstreekse bus naar Putre pakten.

Putre ligt op zo’n 3500 meter hoogte, 130 km van Arica (en dat ligt aan zee, dus reken de hellingshoek maar uit!). Het is een dorpje van 2500 inwoners, maar het is wel de hoofdstad van het gebied. We vonden een aardige kamer vlak naast een van de supermarktjes (en dat is heel klein), en een prima touragency aan de overkant, waarmee we een dag naar de altiplano zijn gegaan, de hoogvlakten van de Andes.

Lees snel verder voor meer!

Read the rest of this entry »

De wereldbol is hier op zo’n 4300 meter hoogte bij de geisers van El Tatio. Op zo’n twee uur hobbelen van San Pedro de Atacama. Wel raar hoor, om te bedenken dat je op de hoogte van een hoge berg in de Alpen staat. En rennen moet je uit je hoofd laten - als je even hard achter je gids aanloopt, merk je het al aan je hartslag.
Maar de omgeving is bijzonder. De grond borrelt hier, en uit kleine gaatjes in de grond komt hete stoom: de aarde leeft! Deze geisers zijn vooral in de ochtend actief, en dan vooral na een koude nacht. Daar ontbrak het bij ons een beetje aan, aan kou. In tegenstelling tot de wolken, die ongeveer op de geisers hingen… maar uiteindelijk kregen we toch een mooie traktatie op een uitzicht waar je ‘u’ tegen zegt!

De rit van Salta naar San Pedro de Atacama ging weer de Andes over, en weer waren de uitzichten fantastisch. De bergen in (weer langs reuzecactussen), schitterende kleuren, en toen hoogvlakten met zoutmeren, vicuña’s en vulkaantoppen met sneeuw.
De grensformaliteiten van Argentinië vonden plaats op 4300 meter hoogte, en toen gingen we Chili in om af te dalen naar 2440 meter. In Chili was het een stuk bewolkter en we ontdekten dat het in San Pedro de Atacama zelfs gestortregend had. Compleet met onweer en alles. Dat is voor zo’n woestijnachtig gebied echt ongehoord, maar hier staat het klimaat ook op zijn kop. Wij hadden dus in plaats van strak blauwe luchten (en zwarte sterrenhemel) bewolkte dagen (en geen sterren, ook vanwege de volle maan) en zelfs wat regen. Natuurlijk was dat jammer, want de kleuren van het prachtige landschap zijn dan wat minder intens.

En we hebben er wel heel wat mooie dingen gezien…

Read the rest of this entry »

Even een kort berichtje om te zeggen dat we morgen een 3-daagse tocht naar Uyuni in Bolivia gaan doen. Eenmaal daar aangekomen besluiten we, afhankelijk hoe we ons voelen op dit hoogte en hoe Bolivia is, of we terug gaan naar Calama of via Bolivia doorreizen naar Putre, beiden in Chili.

Afgelopen donderdag zijn we van Salta naar San Pedro de Atacama in Chili gereisd. De afgelopen dagen hebben we hier gezeten en het een en ander aan toertjes gedaan. De 1e toer was langs een aantal zoutmeren op ruim 4000m hoog wat mij niet goed bevallen is. Na de lunch hoofdpijn, maag niet lekker en neiging om over te geven; kortom hoogteziekte. Daarna ff rustig aan gedaan. Alles lijkt nu in orde. Vandaag een toer gedaan naar de geizers en dat is wel goed gegaan. Vandaag nog wat coca-thee drinken en dan zou het goed moeten gaan.

De komende dagen zitten we dus hoog in de bergen, langs meertjes, laguna´s, flamingo´s, geizers en thermen. Zodra we weer internet tegenkomen, zullen we een update posten. Als we weer eens sneller internet hebben, dan komen de foto´s ook.

Hier een kort verslagje van alle duiken die we tot nu toe hebben gemaakt in Puerto Madryn, Ushuaia, Bariloche en Paaseiland. Tijdens alle duiken heb ik video geschoten. Het editten/bewerken van de video neemt veel meer tijd in beslag dan ik vooraf had gedacht. Vandaar dat ik het verslag was heb opgeleukt met een aantal video screenshots.
Read the rest of this entry »

Valparaíso is een echte havenstad (de grootste van Chili) en ligt tegen de heuvels geplakt. Er is maar een klein gedeelte vlak, en dat is ook meteen in gebruik genomen door honderden containers en ander havenmaterieel. De bevolking moet het doen met de heuvels. En aangezien de Valpo’s (hun eigen afkorting!) liever lui dan moe zijn, hebben ze al sinds het begin van de eeuw een stuk of twintig liften aangebracht op de hellingen van hun stad. En dat is dan ook meteen de leukste attractie van de stad… maar er was meer!

Read the rest of this entry »

We zijn weer terug in Santiago na ons uitstapje in de Pacifische Oceaan (zo blauw, zo blauw!). Paaseiland is een geweldig mooi eilandje, al lopen er wel wat rare mensen rond. Als we er tijd en zin in hebben, krijgen jullie nog een update over het eiland en over het onderwaterleven…

Kerstavond hebben we in ieder geval gevierd met de gasten van ons hotel, dat was gezellig: een hoop reistips vliegen dan de tafel over! Eerste kerstdag was een reisdag voor ons: inpakken, naar het (mini)vliegveld, vierenhalf uur in een vliegtuig (met prive-tv, dat wel). We landden ’s avonds in Santiago (2 uur tijdsverschil met Paaseiland) en dus zaten we ’s avonds laat pas bij de Chinees. Daar moeten ze efficient serveren nog uitvinden, dus het was een langdurig kerstdiner.

Vandaag is Tweede Kerstdag, maar daar doen ze hier niets aan. We zijn dus gewoon Santiago in geweest en hebben onze vriendjes van de Post nog eens opgezocht. Ze waren blij ons weer te zien en kregen een mooi boek kado (260 jaar Correos Chili) als dank voor al ons werk. Lief!

Morgen gaan we (net als zoveel Chilenen) naar de kust: Valparaiso. Dat is een leuke stad op een helling, dus met veel oude liften.  Daarna reizen we oostwaarts naar Mendoza, waar we waarschijnlijk Oud & Nieuw doorbrengen.

Wij wensen jullie alvast een goed uiteinde en een gezellig begin van 2008, en voor de rest van het jaar ook veel geluk, gezondheid en liefde! Geniet ervan!

Als afsluiting van de kerstactie hebben we een pagina gemaakt met links naar de brieven van alle kinderen en alle kadootjes. Daarbij staat ook wie aan welk(e) kado(otjes) heeft meegeholpen. Dus gulle gevers: kijk snel of jij die pop, race-auto of supergrote beer hebt gegeven aan een blij kindje!

>> Naar donateurs en kadootjes

Of klik op de volgende links voor alle foto’s van brieven en kadootjes van:

• de losse brieven die we zelf uitzochten
• Escuela Lenguajes Valle del Sol
• Jardin Infantil Renacer
• Jardin Infantil Rajito de Luna

De naam die Paaseilanders aan Paaseiland geven, is Rapa Nui. Dat is ook de naam van de taal die ze hier spreken (naast Spaans, Engels en soms Frans). Die taal bevat een hoop klinkers, dus als je hier op pad gaat, moet je de bordjes (als die er staan) drie keer oplezen voordat je weet wat er staat. En stond dat nou op de kaart?

Rapa Nui is klein: je kan er in een dag op rondrijden, want het is 24 km op z’n breedst en 12 km op z’n langst. Met een autootje en een kaartje van het eiland prima te doen: wij gingen op zoek naar de moai’s (de welbekende standbeelden) en de ahu’s (altaren) waar zij op staan. Ze zijn niet zo makkelijk te vinden als je denkt, want veel ervan zijn omgevallen en liggen met hun snufferd in de grond. Soms zagen we een aantal rent-a-cars geparkeerd staan en dan wisten we dat daar iets te zien moest zijn…

Read the rest of this entry »

De wereldbol moeten we in een keer een heel end omdraaien om in Paaseiland uit te komen. Het ligt 3700 km uit de Chileense kust. Voor het idee: we zaten vierenhalf uur in het vliegtuig!
Heel grappig is trouwens het scherm in het vliegtuig waarop je kan zien waar je vliegt op dat moment. Meestal staan er wat steden in de buurt, Londen, Utrecht, Amsterdam… Nu zagen op scherm 1 (uitgezoomd) en scherm 2 (ingezoomd) alleen maar blauw, blauw, blauw…. totdat er eindelijk het woord Easter Island in beeld kwam. Er is hier echt alleen maar zee omheen… we zitten midden in de Pacifische oceaan!

En dat daar grote tonijnen in zitten, weten we nu ook! Na het duiken kwam een vissersboot in de haven aan met vier tonijnen van een meter lang. Knalgele vinnen erop. De vier werden even vakkundig ontdaan van hoofd en ingewanden, en klaargezet voor transport en verkoop. De restjes en het bloed verdwenen in het water van de haven, waar kinderen aan het zwemmen waren, en de schildpadden (!) elkaar verdrongen voor die lekkere stukjes tonijn. De schildpadden (green turtles) komen in de haven algen eten. Ze zijn tot 1 meter groot - schitterend om te zien, want je staat in dit haventje echt vlakbij het water.
Kortom: het is hier weer een grote dierentuin!

Gisteren, dinsdag, zijn we van Santiago naar Paaseiland gevlogen. Tijdens de 4,5 uur durende vlucht hadden we continue een strak blauwe lucht en een prachtig uitzicht op de blauwe grote oceaan. Totdat we bij Paaseiland kwamen, want daar lag een mooie wolk overheen. Het regende zelfs toen we uitstapte.

’s Middags hebben we het enige dorp een beetje verkend en  ’s avonds een prachtige zonsondergang gezien. Gisteren hebben we gedoken in het prachtig helderblauwe water met ongelofelijk fantastisch zicht. We hebben nog geen tijd gehad om foto’s uit te zoeken, dus die komen later.

Vandaag gaan we met een auto het eiland rond op zoek naar de Moai’s, de typische beelden van Paaseiland, en vulkanen.

Maandag was de laatste dag van onze kerstactie. We hebben nog voor 2 klassen kado’s gekocht, zijn kado’s wezen bezorgen en zijn geinterviewd voor de krant, tv en internet. We kunnen wel zeggen dat het een enorm succes is geworden. We hebben bijna 700 euro opgehaald. Daarvoor hebben we voor 69 kinderen en gezinnen een kado kunnen kopen, waarvan 3 kleuterklassen, en een gift kunnen doen aan een van de klassen.

Het volledige verhaal is te lezen bij onze kerstactie. Scroll naar beneden voor het verhaal van afgelopen maandag.

Op zondag hadden we een rustdag: eindelijk tijd om Santiago te bekijken, en daar hoort een “Wij en de wereldbol” bij. We zijn naar de heuvel San Cristobál geweest. Je gaat dan met een treintje uit 1925 steil de berg omhoog en hebt een schitterend uitzicht over een groot deel van de stad. Schitterend! Het treintje wordt omhooggetrokken aan een kabel, gaat echt op een superouderwetse manier, maar hij heeft het gehouden…
Santiago ligt echt in een ‘kuil’ met de Andes aan de ene kant (je kan de sneeuw zien) en aan de andere kanten liggen lagere bergen. Het was alleen een beetje heiig, dus het uitzicht was niet perfect, maar dat is altijd zo. Bovenop die heuvel staat een groot beeld van Maria, natuurlijk ook met een kerststal. Het kindje Jezus was daar nog de kleine grote afwezige, want die wordt er pas op 25 december in gelegd: eerder was hij er toch nog niet?

Vanaf die top zijn we met de kabelbaan naar beneden gegaan, dan kom je een eind verder in Santiago’s zakenwijk Las Condes uit. Niet dat daar iets te doen was, want het was natuurlijk zondag… Via dezelfde weg terug - en onderweg kwamen we John de Ierse hockiër tegen met zijn team (ja, we zijn gaan kijken naar hun interland).

Al met al een lekker dagje met toch weer heel wat kilometers in de benen, alleen deze keer niet in de winkelstraten!

Onze spontane kerstactie is een enorm succes geworden. Vandaag hebben voor een hele kleuterklas kadootjes gekocht. Lees het complete verhaal hier.

Mocht je na dit gelezen te hebben ook nog een donatie willen doen, doe dat dan zsm, maar uiterlijk zondagavond !

Onze actie is een groot succes. We hebben meer respons gehad dan we hadden verwacht. Gisteren zijn we al de hele dag bezig geweest met het uitzoeken van brieven, kopen van kadootjes en die weer verzenden. We hebben nu al voor 10 kinderen en/of gezinnen kado´s opgestuurd.

We hebben net de laatste donaties in de mail gelezen en hebben nog zo´n 110.000 pesos waarvoor we vandaag ook kado´s kunnen kopen. Hiermee denken we nog 8 a 10 kinderen of gezinnen blij mee te kunnen maken.

We zijn er maar druk mee, maar het is wel leuk om met enorme zakken met kado´s door de drukke stad te lopen.

We hebben al veel reacties gehad op onze onderstaande kerstactie. Vanmorgen zijn we dus direct het postkantoor ingedoken om brieven uit te zoeken. Daarna zijn we ons maar eens wat op prijzen gaan orienteren in diverse speelgoed- en kledingwinkels.

Kinderen en moeders vragen vaak voor kleding en schoenen, maar ook telefoons met camera, mp4 spelers en zwembaden. We halen de brieven eruit die ons het meest aanspreken. Sommigen zijn wel lastig zoals een 17-jarige moeder van een kindje van 1 die een bed vraagt omdat ze nu nog bij haar ouders thuis op de grond slaapt met haar kindje. Maar waar halen we hier een bed, desnoods 2e hands, vandaan? Uit het hotel? We zitten 8 hoog, denk niet dat er veel van het bed over blijft als we dat ff uit het raam kieperen. We doen iig ons best.

Updates volgen ….

Nadat we ingechecked waren in het hotel, zijn we de stad gaan verkennen. We willen het een en ander naar NL opsturen, dus zijn we langs het postkantoor in het centrum gegaan. Daar zagen we allemaal mensen door stapels met brieven zoeken en lezen. Sommige zaten op de grond, andere op krukjes. Allemaal met stapels brieven om zich heen. Wij waren benieuwd wat ze deden, dus even een ‘bewaker’ geraadpleegd.

Het is een gebruik hier in Chili dat kinderen brieven naar De Kerstman (Viejito Pascuera zoals ie hier heet) sturen. Deze brieven komen op een centraal postkantoor waar iedereen de brieven van de kinderen kan lezen EN de wens van een kind kan vervullen door de brief mee te nemen en het gewenste kado naar het kind op te sturen of langs te brengen. Wij vinden dit een zeer mooi initiatief van Correos Chile en hebben dus ook direct een brief opgezocht. De eerste de beste die we pakten, was een brief van Sofia, een meisje van bijna 3, die graag van de kerstman een pop zou willen hebben omdat haar ouders het niet kunnen betalen.
Met die brief zijn we direct gaan shoppen en voor 10 duizend pesos (zo’n 15 euro) kunnen we best een mooie pop vinden die allerlei geluidjes maakt als je in d’r knijpt. Niet huilen natuurlijk!

Bij het eten vanavond vroegen wij ons af of in NL niet ook mensen zijn die een kerstwens van een Chileens kindje in vervulling willen laten gaan en vonden dat wij daar wel een handje bij kunnen helpen. Dus …

Wil je ook kerstkadootje sturen naar een kind, stuur ons dan zsm (voor zondag 16 december) een mailtje met daarin voor hoeveel we een kadootje mogen kopen. Dan zoeken wij een brief van een kindje, kopen wij het kado en sturen dat op. Jij krijgt dan een mail terug met het rekeningnummer waar je het geld naar over kan maken, een foto van de brief (misschien met vertaling) en een foto van het kado.

Bij Correos Chile kan je op de website een aantal kaarten zien en lezen. Het is een beetje een bliksemactie van ons, maar zo krijgen wij nog een beetje kerstgevoel bij dit warme weer.

… en waar beter dan boven op vulkaan Villarica? Ik was volledig buiten adem, dus van opblazen kwam niets. Zo ontzettend hoog was het eigenlijk niet - in Frankrijk kan je skieen op 2847 meter. Maar we hadden natuurlijk wel net 1400 meter omhooggelopen (en dan bedoel ik echt 1400 hoogtemeters!).

Ondertussen zijn wij, met de wereldbol, in Santiago aangekomen. Grote stad, veel mensen, veel auto’s, superdruk… De overvloed aan winkels is ergens wel aangenaam, maar aan de andere kant ook overbodig. Handig is het wel, natuurlijk…

Vandaag zijn we op weg gegaan naar Santiago en ongeveer halverwege in Chillán uitgestapt. Het is hier warrummm! Toen we vanmorgen in de bus stapten was het 8 graden en bij aankomst in Chillán was het 28 graden. Denk niet dat we voorlopig nog een warme chocolademelk nemen. Nu zijn we naarstig op zoek naar een lekker verkoelende limonada.

♫ Owoe-o I´m still alive ♫
Gisteren hebben we de actieve vulkaan Villarica beklommen. Uitgebreid verslag en foto´s staan hieronder - het was geweldig en verschrikkelijk. Het was ´maar´ 4 1/2 uur lopen naar de top, het lijkt altijd dichterbij dan je denkt, maar het uitzicht was geweldig. Er was geen wolkje aan de lucht (De foto rechts hebben we even geleend van Ton en Krista. Bij ons was de lucht strak blauw). De afdaling duurde slechts 1 uurtje. Dat was SUPERRR !

Morgenochtend reizen we door naar Santiago om de 18e naar Paaseiland te gaan!! Oh ja, op de berg hebben we nog een Ierse hockey international ontmoet. Waarschijnlijk gaan we de 17e nog een wedstrijdje hockey kijken.

De ochtend begon vroeg en goed - aan een onbewolkte hemel straalde de zon ons tegemoet. Na vier dagen bewolkt en regenachtig weer was dat sowieso al een heerlijk begin, maar nu zouden we ook een perfect uitzicht vanaf de vulkaan en op de krater hebben…!

De vulkaan is grotendeels besneeuwd - nu ligt er nog tot 1400 meter sneeuw. In de winter kan je er dus skieën, dus (hoera!) er zijn wat stoeltjesliften. Dat was een mooi verkooppraatje: “het eerste stuk kan je misschien met de lift”. Jaja - die deden het dus niet, we moesten lopen!

Read the rest of this entry »

Nu we een beetje de walvissen en de pinguins voorbij zijn, wil dat niet zeggen dat we geen leuke, spannende, interessante beesten meer tegenkomen. Integendeel, we zien nog steeds vanalles voorbij vliegen en lopen. In Argentinie zagen we vanuit de bus vooral veel schapen. Er loopt één schaap op 4 hectare Patagonische steppe (dan eten ze het niet kaal), maar aangezien we heel veel steppe zagen, zagen we ook veel schapen… Ze zagen er leuk uit: heel veel wol tot op hun neus. En in Vuurland waren er al heel veel lammetjes geboren. Daar zagen we tussen de schapen ook veel guanaco’s (een soort llama) lopen en ook nandu’s (een soort mini-struisvogel).

De laatste tijd krijgen we vooral veel ibissen te zien. Dat is al een tijdje zo, en eerst was het bijzonder om zo’n groot beest in het weiland te zien staan. Maar nu horen we zelfs in het dorp Pucon hun rauwe schreeuwen (klinkt als ganzen), dus nu is het bijzondere er wel een beetje vanaf. Net als van de Patagonische kiviet (eigen naam). Die komen we tegen sinds Calefate. Ze gedragen zich echt als kivieten, maar ze zijn gevarieerder getekend.

In de bossen horen we regelmatig onze mystery-bird tegen: een vogel die ons van een afstandje regelmatig uitlacht - althans, zo klinkt het. Maar we hebben ‘m nog niet te zien gekregen…

Zo hebben we ook een raadselachtige boom gezien in NP Huerquehue: een boom die ook in Nederland groeit. Hij groeit heel traag en heeft blaadjes op z’n stam; harde, stevige blaadjes. Weet iemand hoe deze heet? Hier bloeit de boom en we hebben exemplaren gezien tot 20 meter hoog - die moeten echt heel oud zijn!
Bloemetjes ook genoeg hier: in Chiloe groeide nog een onbekende brem-achtige struik vol met gele bloemen; hier is het de echte brem. Op sommige plekken is het een zee van gele bloemen! Er groeien hier ook veel fuchsia’s in de tuinen en in de bossen. En lupines hebben we in Bariloche veel gezien: mooie combinaties met het blauwe water, en de witte bergen!

Terug naar de vogels: in Huerquehue zagen we eendjes met een blauwe snavel (echt waar!); in Chiloe witte zwanen met een zwarte hals; en een meerkoet met een geel snaveltje.  Hier in Pucon zien we zelfs roofvogels die zich als mussen gedragen: ze zitten op het gras bij de bushalte! Kortom, bijzondere dieren genoeg hier!

We zitten al weer een paar daagjes hier in Pucón vlak onder de vulkaan Villarica. De eerst dag hebben we maar eens gevraagd of er wel een vulkaan was hier, want we hadden nog niets gezien behalve foto’s. Eergisteren braken de wolken eindelijk een beetje open en zagen we dat er idd niet voor niets een vulkaan-alarmsysteem in het dorp is. Het dorp ligt inderdaad aan de voet van deze actieve vulkaan. Vanuit het nationaal park Huerquehue hadden we het volgende uitzicht op de vulkaan. Morgen gaan we ‘m beklimmen en eens in de krater loeren. Volgens een stel Belgen die bij ons in het hostel zaten, konden ze na ruim 4 uur klimmen nog geen minuut in de krater kijken vanwege alle zwaveldampen die eruit komen. Vandaar dat wij hebben gekozen om een iets duurdere toer te doen waarbij we in ieder geval gasmaskers meekrijgen, want na zo’n lange tocht willen we wel op ons gemakkie alles kunnen bekijken.

Eergisteren hebben we dus ook park Huerquehue bezocht. Omdat het hier nog steeds vroeg in het seizoen is, was dat een van de weinige trails die je op dit moment hier kan lopen. In het park rondom vulkaan Villarica zijn alle trails nog steeds dicht. In Huerquehue was 1 trail open en wel die naar een 3-tal meertjes. De trail begon langs het meertje (zie foto boven) waarna er direct geklommen moest worden naar zo’n 1300 meter. Na zo’n 2 uurtjes klimmen waren we eindelijk over de top heen en kwamen we bij lago Chico wat naar mijn mening ook het mooiste meertje was. Om bij de 2 andere meertjes te komen, hoefden we alleen wat heuveltjes over. Terwijl we het rondje langs de meertjes liepen, konden we ons goed voorstellen waarom veel trails nog steeds dicht zijn; een gedeelte van het rondje moesten we ons een weg banen over en onder bomen, bamboe en over sneeuw.

Gisteren hebben we ons vermoeide lichaam eens lekker verwend in een thermen met baden van verschillende temperaturen, een lekkere sauna en tot slot een ontspannende massage. Gisteren was er bewolking en regen, dus was weinig anders te doen hier.

Vandaag  zijn we ons mentaal aan het voorbereiden op de beklimming van de vulkaan morgen en hebben we voorbereidingen getroffen voor overmorgen als we doorreizen naar Chillán. Donderdag gaan we door naar Santiago. Het hotel aldaar heeft eindelijk bevestigd dat we er idd een reservering hebben. We hebben al diverse dingen die we moeten doen in Santiago voordat we de 18e naar Paaseiland gaan. In Santiago is al een tijdje mooi en warm weer en daar hebben we nu eindelijk wel eens zin in. Hier is het nog steeds maar fris en nat. Het lijkt wel Nederland…

Gisteren hebben we een echte reisdag gehad: 8 uur in de bus en 2 uur wachten op een busstation… dat hoort er ook bij. Gelukkig hebben ze op een busstation hier vaak een klein standje staan met gesuikerde pinda´s enzo. Dat is dan wel weer lekker! We zijn dus ook weer de grens overgestoken van Argentinie naar Chili. Dat ging (weer) voorspoedig: eerst een stempel halen bij de Argentijnen, en een uurtje verder bij de Chileense post werden alle tassen (handbagage en de grote tassen) door een scanner gehaald: wij ondertussen een stempeltje en karren maar weer.

Via Osorno zijn we in Pucon aangekomen. Een dorp dat aan de voet van vulkaan Villarica ligt. Alleen… ik geloof er niets van. Ze zeggen wel dat hier een 2840 meter hoge vulkaan ligt die je kunt beklimmen (door de sneeuw naar de actieve krater), maar ik heb tot nu toe alleen nog wolken gezien! Blijkbaar hangt hier een depressie, waardoor de wolken heeeeel laag hangen. Weg vulkaan! En van beklimmen komt dus ook nog niets. We wachten het weer even af en gaan morgen naar een ander nationaal park, en daarna naar de thermale baden die je in alle weersomstandigheden kunt bezoeken.

Gisteren zijn we met een mooie bus-bootcombinatie naar Peulla gegaan. Peulla is een dorp, of een verzameling huizen, met 120 inwoners aan de grens van Chili, midden tussen de giganten van bergen. We zijn eerst langs vulkaan Osorno (niet de stad) gereden. Deze vulkaan is een echte, zo’n konische (net als Arenal in Costa Rica), en deze heeft een hoedje van sneeuw op. Jammergenoeg had hij gisteren ook een hoed van wolken op… De wildwaterrivier waar we stopten, was wel heel erg mooi - weer een nieuwe kleur blauw!

Read the rest of this entry »

Chiloe: het grootste eiland van Chili, en ze zijn er trots op, de Chiloten (dat hebben ze zelf verzonnen hoor!). Wij logeerden twee nachten in Ancud, en hebben de stadjes Castro en Chonchi ook gezien. Het leukste van Chiloe? De houten huizen, die ze versieren met een soort schubben van hout in allerlei verschillende vormen. Ook de gekleurde vissersbootjes zijn leuk om naar te kijken: deze brengen de zalm (en andere vis en schelpdieren) binnen. En die zalm is lekker….!!

Verder hebben we een tweede pinguinsoort gezien, de Humboldts. Die lijken heel veel op de pinguins uit Punta Tomba, maar deze hebben maar 1 streep over de borst - en ze zwemmen naar de kust van Peru in plaats van Zuid-Chili. Kleine eilandjes voor de kust zaten er vol mee, en we zagen daar ook een otter, aalscholvers met rooie poten en veel meeuwen, en een eend die niet vliegt.

Onze enthousiaste gastvrouw maakte ons zo gek dat we vanmorgen om 06:15 op de stoep stonden te wachten op de bus naar het kleine nationale park, want dat was zó mooi! Goed. Om 07:15 stonden we er nóg, en toen hadden we het wel bekeken. Na een korte ochtendwandeling door het dorp besloten we maar terug te gaan met een vroege bus naar Puerto Montt - dan maar geen nationaal parkje. Nu konden we in Puerto Montt de tour naar de bergen (Petrohue - Peulla) voor de komende dagen regelen, en jullie even op de hoogte houden.

Tot zover Chiloe - een heuvelachtig landschap met veel bomen, weilanden, vissers, zalm, zalm en zalm, en heel veel geel bloeiende struiken. Na terugkomst uit Peulla gaan we op 2 december naar Bariloche: Argentinië weer in.

Deze keer vanaf de andere kant gezien: Chiloe. Zoals gezegd het grootste eiland van Chili; alle andere eilanden van Chili, behalve Paaseiland dan, liggen ongeveeer ten Zuiden van Chiloe. Daar is… niet veel. Het zal ontgetwijfeld mooi zijn, maar wij zijn er overheen gevlogen.

Chiloten zijn ontzettend trots op hun eilandje en eigenaardigheden. Ze hebben dus ook hun eigen artesania’s (handgemaakte souvenirs). In Chili zijn dat vaak houten dingen, of kleding van alpaca- of schapenwol. Maar hier is het schapenwol, en dan gehaakt of gebreid zoals je in Nederland zou verwachten te zien bij een handwerkmarkt voor oma’s. Maar toch zitten er wel kunstwerkjes tussen hoor!

Hier in de straten van Puerto Montt zijn heel veel kleine winkeltjes die ieder heel veel verkopen. Vanalles. Van sokken tot haarelastiekjes, van roze bruidsjurkjes voor kleine meisjes tot stoere schoenen. En nu dus ook heel veel kerstspullen. En wat een kwaliteit - kerstlichtjes met muziek voor nog geen euro, en in de herrie die uit het voorbeeld dat aan stond, kon je waarempel een kerstliedje onderscheiden. Ongeveer… als de tonen teveel op elkaar leken of herhaald werden, was er eigenlijk geen verschil. Hmm. Toch maar geen muzikale kerstlichtjes aan de rugzak

Vanavond hebben we in een mall gegeten. Ja, zo’n winkelwarenhuis naar Amerikaans voorbeeld met een foodcourt van verschillende soorten fastfood. Een wrap met kip is dan nog redelijk oké (wel een ijsje toe). En dit geheel, temidden van allerlei winkels, begeleid door… kerstliedjes in het Spaans. En dan niet alleen de SkyRadio-liedjes, maar ook de liedjes die je alleen op kerstnacht in de kerk hoort. Gelukkig (we zaten daar een tijdje) zijn er ook een paar Chileense kerstliedjes die wij niet herkenden als zodanig…

Met de Kerst zitten we trouwens op Paaseiland (en Kerst is hier: 24 en 25 december). Benieuwd hoe de paaseieren met de kerststol combineren!

Hier in Puerto Montt zijn we vandaag naar de vismarkt geweest. Hier wordt vis verkocht aan de ‘gewone man’ - maar wij werden vooral gevraagd of we niet wilden lunchen… Toeristen he? Het was wel erg leuk om er rond te lopen en rond te kijken. We hebben ook even naar een stelletje zeeleeuwen staan kijken, die blijkbaar wachtten tot er restjes vis of schelpen weggegooid worden - easy food.

Wat ze hier met name hebben, is zalm, mosselen, schelpen (diverse soorten) en conger eel (een aal). Uiteindelijk hebben we natuurlijk toch toegegeven aan de lekkere luchten en hebben we in een piepklein restaurantje gelunched. Het zat in een gebouw met nog 30 van dezelfde restaurantjes. Verse zalm - en aangezien we tegenover een piepklein groentewinkeltje zaten, ook verse tomaten en sla. Jammie!

De vulkanen op de achtergrond werden ook steeds beter zichtbaar - maar dat is voor later: we gaan eerst naar Chiloe, het grootste eiland van Chili.

In Punta Arenas werden wij bij de bus opgewacht door diverse dames met briefjes. Zij beginnen tegen je te praten op het moment dat binnen gehoorsafstand bent (dus nog niet uit de bus), om hun hostel, hospedaje, B&B, bed, wat dan ook, aan te prijzen. In Punta Arenas bleek dat Ely de enige was met privékamers, dus wij kwamen voor het luttele bedrag van 12.000 pesos chilenos (ongeveer € 15) in Ely’s House terecht. Ely heeft een hele serie kamers met een diverse variatie aan bedden (en - zo zagen wij later - een onuitputtelijke hoeveelheid en varieteit aan lakens). Het is een beetje ’shabby’: in de douche zit plastic behang met tegelmotief, en om te voorkomen dat het water gaat waar het niet hoort, is dit een beetje over de douchebak heen gedrapeerd. De kamers worden verwarmd met gaskachels (wel uitdoen ’s nachts!) en in de tweepersoonsbedden lig je heel knus tegen elkaar (dat is een speciaal soort matras - het doorgezakte soort). Maar goed, het is wel gezellig bij Ely. Ontbijten doe je in haar woonkamer, terwijl manlief en dochter TV kijken. Er is een tafel en stoelen voor de gasten, maar daar staat de wasmachine ook.

Joost zat aan die tafel met de laptop toen de dochter, Bélen, er eens kwam kijken. Al snel had ze door dat er een webcam aan de computer vast zit, en dit resulteerde in dolle pret… Zeker toen Joost de laptop (onder druk) verlaten had, en Bélen de nieuwste Vista-spelletjes ontdekt had (probeer Purble Place eens). Toen haar vriendin ook nog kwam, was het helemaal een dolle boel. We hadden zo’n 200 foto’s, genomen met de webcam, op de computer staan. Hier de leukste

Overigens had Bélen haar schoolkleren nog aan, vandaar het stropdasje (met elastiek). Net als in de rest van Latijns Amerika, lopen de schoolkinderen hier ook, in meer of mindere mate, in uniform. Soms alleen een jasje, soms volledig aangekleed. Je weet dus precies op welke school ze zitten! En dat de meisjes zelfs in Ushuaia in korte plooirokjes lopen - dat kan alleen een man verzonnen hebben!

Een tijdje terug was er een aardbeving in Chili - en er kwam een verontrust mailtje of wij er niet iets van gemerkt hadden. Nou nee, want we zaten zo’n 6.000 km zuidelijker… gelukkig maar.
Maar een paar dagen geleden was er wereldnieuws van iets dichter bij ons: het gezonken cruiseschip Explorer. We lazen dat op nos.nl. Daar stond: een schip is op de Zuidpool tegen een onbekend voorwerp aangevaren en is nu zinkende. De opvarenden (waaronder 15 Nederlanders) waren allemaal gered.

Nou waren wij net vertrokken uit Ushuaia, waar we met heel wat mensen gesproken hebben die net in Antarctica waren geweest of daar naartoe zouden gaan. Door hun verhalen, en een beetje common sense, hadden we een beetje moeite met het bericht van de NOS. Ten eerste kan je niet varen naar de Zuidpool, want die ligt volgens ons op 90 graden ZB en de schepen naar Antarctica komen nauwelijks verder dan de zuidelijke poolcirkel. Ten tweede - een onbekend voorwerp? Laat me raden, het was een pinguin? Lijkt me vrij logisch dat het een ijsberg geweest moet zijn (en dat was het ook).

Het was  wel een bijzondere gebeurtenis - de opvarenden hebben de halve nacht in een reddingsboot gedobberd en de dag erna stond La Prena Austral (de krant voor Zuid Chili) er vol mee. Het schip is gezonken, onder gecontroleerde omstandigheden, en de opvarenden zijn via bases in Antarctica naar Punta Arenas gebracht met een vliegtuig (ik denk dat ze hen het niet wilden aandoen om nog eens drie dagen door Drake Passage te varen).

Wij gaan een ander keertje wel naar Antarctica…

Gisteren hebben we het koude, lenteachtige Ushuaia verlaten en per bus in slechts 14 uur naar het 600km verder gelegen Punta Arenas gereisd. De Chileense douane staakte tussen 10 en 14 uur, waardoor we heerlijk 2 uur hebben moeten wachten bij de grenspost. Deze ligt in de middle of nowhere in het graslandschap tussen honderden schapen en lammetjes, die we ´s avonds heerlijk opgepeuzeld hebben in een typische chileense (vr)eetschuur. Niet alle 100 uiteraard.

Vandaag hebben we de vlucht naar Puerto Mont kunnen vervroegen naar zaterdag. Tot dan zitten we nog in het zonnige maar koude (11 graden) Punta Arenas. We horen en zien dat het in Santiago en Bariloche al ruim boven de 20 graden is. We zijn wel toe aan een beetje warmte. Eindelijk echt lente.

Voordat we beginnen met ons verhaal, moet ik even uitleggen hoe het Nationaal Park Torres del Paine in elkaar zit. Eigenlijk zijn er twee grote bergconglomeraties, en daar kan je omheen lopen. Je kunt ook - en dat deden wij - alleen de twee zijkanten pakken, de onderkant en een dal in het midden. Dan loop je een soort W-vorm, en dat is het W-circuit van Torres del Paine. Je kan het circuit terugvinden op deze kaart (de rode namen zijn van de refugio’s, die zal je lezen in dit verhaal).

En het was gaaf, supermooi en geweldig! We hadden dan ook supermooi weer! En daarbij moet je bedenken dat het weer hier een gevoelig onderwerp is. Eigenlijk is de vraag “Wat wordt het morgen?” verboden. Je krijgt namelijk toch als antwoord dat je moet rekenen op zon, sneeuw, veel wind, hagel en o ja, ook regen kan er vallen. Ze weten het gewoon niet, en daarom moet je je voorbereiden op 4 seizoenen in 1 dag. En daarom waren wij zo blij met het weer: een dag zon, twee dagen wolken en wat neerslag, en op een dag: sneeuw…!

Voor het hele verhaal… Read the rest of this entry »

We zijn (voor het eerst deze reis) in Chili aangekomen. Vanuit El Calefate was het een vier uur durende busrit over de Patagonische steppe (nee toch…). De bus reed over een asfaltweg, sloeg opeens af naar een onverharde weg waar een mooie estancia (boerderij) stond (wij dachten, dit wordt een koffiestop), en een paar kilometer verder stond een verlaten huisje: de Argentijnse grens. Dus: allemaal de bus uit, stempel halen, en weer de bus in.

We reden een kilometer of wat verder, en daar stonden wat meer huisjes: de grenspost van Chili (wat ze met het tussenliggende land doen - geen idee). Dus weer eruit, stempel halen, bagage werd ‘gecontroleerd’ (even de tas open, maar mijn appel zagen ze niet eens), en weer de bus in.

Het landschap veranderde direct: we zitten nu aan de loefzijde (kant waar de wind op staat) van de Andes. De wolken worden hier omhooggeblazen tegen de bergen, regen en sneeuwen hier, en de droge lucht trekt over El Calefate Argentinie in. Vandaar dat er daar steppe is, en in Chili groene weiden met koeien, joekels van stieren, ibissen, ganzen en vooral: groen gras en hoge bomen. Die hadden we een tijd niet gezien! Op de steppe lopen alleen schapen…

Puerto Natales is een leuk dorpje waar ze gelukkig een (1) bergsportwinkel hebben. Samen met Ton en Krista zitten we in het gezellige B&B Isla Morena voor twee nachten. Vandaag was een rustdag en voorbereiding op de expeditie naar Nationaal Park Torres del Paine. We gaan vier dagen, en in drie dagen lopen we de ‘W’-route (zoek maar op het kaartje…). We logeren in refugio’s, dat zijn een soort hostels (best groot, want werkelijk iedere backpacker gaat hierheen geloof ik). Het is nog net te koud (vriespunt) om te kamperen. En bovendien, dat moet je allemaal maar meesjouwen…

We zijn dus vier dagen niet bereikbaar, en zitten ergens in de bergen. Tot later!
P.S. Omdat we hier internet hebben, hebben we tijd gehad om een paar nagekomen posts te schrijven (dus kijk ook wat lager op de pagina), en er staan weer veel nieuwe foto’s op Flickr.

… dan zitten we op Paas-eiland en eten een eitje bij het ontbijt!