Deze keer een beetje saaie aflevering misschien, maar hier in Salta hebben we ook niet heel veel uitgevoerd. Dat had ten eerste te maken met al die mooie dingen die we in de afgelopen twee weken gezien hebben. Soms moet je als reiziger ook even ‘weekend’ nemen, even alle indrukken verwerken en gewoon een dagje in je hostel rondhangen. Beetje lezen, foto’s organiseren, financiën bijwerken, tekstjes typen… dat soort dingen. We vonden aan het centrale plein van Salta Cafe Van Gogh, natuurlijk de plek bij uitstek om te genieten van een licuado de frutilla (aardbeienmilkshake) terwijl er ook gratis draadloos internet is.
Ten tweede kwam het omdat de bus naar San Pedro de Atacama alleen op zondag, dinsdag en donderdag rijdt. Daar kwamen we op zaterdagavond achter; het loket voor de kaartjes was op zondag dicht; en op maandag hadden ze alleen nog kaartjes (de laatste 2!) voor donderdag. Dus zaten we hier wat extra nachtjes.
Ten derde kwam het allemaal wel aardig uit om hier wat langer ‘niks’ te doen, want we hebben allebei problemen met te snel werkende darmen. We verdenken de salade bij het lekkere stukje vlees in Cafayate, but who’s to say? Het is best vervelend, en we hopen dat het snel overgaat!
Desalniettemin vertrekken we morgen met de bus naar San Pedro: we verlaten Argentinië voor de laatste keer op deze reis en gaan naar nieuwe wonderbaarlijke landschappen van woestijnen en zout!
You are currently browsing the archive for the Argentinië category.
Hier een kort verslagje van alle duiken die we tot nu toe hebben gemaakt in Puerto Madryn, Ushuaia, Bariloche en Paaseiland. Tijdens alle duiken heb ik video geschoten. Het editten/bewerken van de video neemt veel meer tijd in beslag dan ik vooraf had gedacht. Vandaar dat ik het verslag was heb opgeleukt met een aantal video screenshots.
Read the rest of this entry »
Gisteren zijn we in Salta naar het MAAM geweest: het museum voor archeologie in het hooggebergte. Het was bijzonder interessant, maar ook schokkend. In het museum leer je over de mensenoffers die de Inca’s brachten in het hooggebergte van de Andes. Om de relaties binnen het Incarijk te verstevigen, werden kinderen uit de vier windrichtingen naar Cuzco gebracht, de ‘hoofdstad’ van het Incarijk in het huidige Peru. Ze werden symbolisch getrouwd en op een gegeven moment werden sommige kinderen geofferd.
Zo ook op de vulkaan Llullaillaco (6740 meter hoog), waar een jongetje en twee meisjes begraven zijn bij de top van de vulkaan. Ze werden begraven met een grote verzameling van spulletjes om zich heen: poppetjes, kammetjes, lama’s van steen, en allerlei dagelijkse voorwerpen. De drie kinderen van de Llullaillaco zijn in 1999 naar Salta gebracht en een van hen kun je nu in het museum zien, met daarnaast al die offergaven. Al die poppetjes zijn minutieus en heel mooi in elkaar gezet: het zijn replica’s van de kleding die Inca’s in het dagelijks leven droegen. Ongelofelijk dat ze zulke mooie dingen al konden maken.
Het museum riep bij ons wel de vraag op of het ‘goed’ is om ter lering en educatie zo’n heilig graf op te graven. De opzet van het museum gaf ook wel aanleiding tot die vraag: ze vertellen eerst uitgebreid over de offering en wat dat voor de Inca’s betekent, en aan het einde kan je dan het meisje zien (of niet, ze geven je de keus). We hebben La Doncella gezien, en het blijft wel heel bijzonder om een mens(je) van 500 jaar oud in vrijwel perfecte staat te zien; ze leek wel van was. En toch gingen we met gemengde gevoelens weg…
Tucuman heeft, net als de meeste dorpjes hier, een Plaza de Independecia en daar hebben we eens rondgevraagd bij de VVV wat we er allemaal kunnen doen. Al snel bleek dat het huren van een autootje wel zo handig was, maar dan wel met afleveren in Salta, zodat we er nog wat mee opschieten (naar het Noorden) ook. Maar eerst nog een dagje Tucuman, waar in 1810 de onafhankelijkheid is verklaard. Genoeg historie dus, in de vorm van oude gebouwen en kerken.
De volgende dag gingen we op weg, via de route Tafi del Valle - Quilmes - Cafayate - Cachi - Salta. UPDATE: nu met foto’s (zie ook Flickr).
Op 30 december kwamen we voor de vierde keer de grens van Argentinië over. En telkens is het overduidelijk dat je weer in Argentinië bent. Hier twee dingen waar ik al een tijdje over wilde schrijven, en dan nog een restantje dat ook typisch Argentijns is.
Even een kort bericht dat we vandaag zijn verkast naar San Miguel de Tucuman, grote stad weer iets verder naar het noorden. De afgelopen dagen hebben in La Rioja en in de bergen ten westen daarvan gezeten. We hebben met een autootje oa de parken Ischigualasto (Valle de la luna) en Talampaya bezocht en zijn naar de Laguna Brava geweest op ruim 4200m hoog. Dat was ontzettend mooi allemaal. Foto´s komen snel. Het hele verhaal staat inmiddels online!
Het is hier in San Miguel de Tucuman iets minder drukkend warm dan in La Rioja. Daar was het gistermiddag 47 graden. Waarschijnlijk gaan we hier weer een autootje huren en langs wat kleine dorpjes rijden, zoals Tafi del Valle en Cafayate, en nog meer mooie natuur bekijken.
La Rioja vonden wij niet zo interessant - de stad dan. Je kon wel mooie tours maken, daar waren we snel achter. Maar die waren behoorlijk prijzig en de touroperator fungeerde met name als taxi. Hmm. Wij hebben een autoverhuurder opgezocht - autorijden kunnen we zelf ook wel! En dus zijn we drie dagen wezen rijden door de bergen tussen La Rioja en de 
Chileense grens. En het was schitterend! Het is nog geen Andes, maar de bergen zijn er niet minder om. Rotsformaties van honderden miljoenen jaren oud; fossielen; rode, gele, groene bergen (zonder begroeiing); en om het af te maken een turquoise laguna. Lees snel verder!
De wereldbol is deze keer in een wijngaard rond Mendoza, de grootste wijnproducent van Argentinië. We hebben drie wijngaarden bezocht: de op een na grootste, een kleinere en een wijngaard van een Fransman die net begonnen is en het allemaal zelf doet. Heel erg leuk om te zien.
De grote, Bodegas Lopez, heeft zijn wijn in supergrote vaten liggen om te rijpen - de rest gaat vrijwel allemaal met hypermoderne machines. En ik zal het maar verklappen: de goedkoopste wijn gaat niet in de vaten! Die wordt in betonnen ‘vaten’ gerijpt, hooguit met wat eikenhouten sippers erin. Alleen de duurdere wijnen gaan in de houten vaten.
De kleinere producent, La Rural, houdt 60% van zijn wijn binnen Argentinië, slechts 40% wordt geëxporteerd. Hier lag de wijn opgeslagen in kleinere houten vaten. Er was ook een leuk museumpje met de geschiedenis van het wijn-maken: van het ronddansen in een ossenhuid tot de nieuwerwetse machines die ze nu gebruiken.
De Fransman heeft oude wijngaarden opgekocht en is in een nieuwe schuur net een paar jaar bezig met het maken van zijn wijnen. Smaakte prima hoor!
We zagen hier rond Mendoza ook wijngaarden van Norton, een prima wijntje dat je gewoon bij de Appie kunt halen. Waar de bodegas zijn, hebben we nog niet achterhaald. Maar dat wijn-proeven gaat hier ook prima met een flesje uit de supermarkt: de goedkoopste kost 4 pesos (1 euro)!
Ja, ik weet het: een foto waarbij je recht in de zon kijkt, is gedoemd te mislukken…!
Ik vind het altijd wel leuk om zo aan het eind van een jaar even terug te kijken naar wat het afgelopen jaar allemaal gebracht heeft. Normaal doe ik dat meestal op oud-en-nieuw met vrienden, maar bij gebrek daaraan dit jaar, doe ik het zo.
2007 was in eerste plaats de geboorte van Elke, Thije, Timo, Wout, Lars, Isis, Yenna, Fien, Mik, en Marieke. E-id was een stuk productiever dan Rhinofly. 
Vooral de komst van Elke was ons een beetje raar. Ze is de dochter van goede vrienden van ons en die hebben nu opeens een kindje. Was in het begin wel een beetje vreemd, maar het went snel. Als we terug komen, kan ze al lopen. Gelukkig blijven we goed op de hoogte door de vele foto’s die we krijgen.
In 2007 hebben we geskied in Oostenrijk met E-id, met vrienden gedoken in Girona, gekampeerd in de Spaanse pyreneeën, gemountainbiked in La Roche met Jürgen, m’n voormalige baas bezocht op het Isle of Skye en oh ja, we zijn begonnen aan onze wereldreis. Sinds oktober hebben we gezien: Barcelona, Buenos Aires, de watervallen van Iguazu, walvissen in Puerto Madryn, Pinguins in Punta Tomba, Gletsjers in Calafete en El Chalten, bergen in Torres del Paine, Chiloë, Bariloche, vulkaan beklommen in Pucon, Santiago, beelden op Paaseiland, carnaval in Valparaiso en (beetje) vuurwerk in Mendoza. We hebben gedoken met zeeleeuwen in Madryn, in het koude water van Ushuaia en Bariloche en in het warme, prachtige heldere water bij Paaseiland.
In 2007 is mede door mij Adobe Flex geintroduceerd bij E-id en zijn er de eerste projecten mee gedaan. Ik hoop dat ze succesvol waren.
Afgelopen jaar hebben we ook eindelijk ons huis verkocht waardoor we überhaupt op reis konden gaan. Vanwege ge-eikel van de kopers, staat er nog steeds een deposit van ons bij de notaris. Pas als we dat geld terug hebben, zijn we er helemaal vanaf.
Al met al een prima jaar dacht ik zo. De vooruitzichten voor het komend jaar zijn ook niet vervelend; nog beetje door Zuid-Amerika reizen en dan via Hawaii naar Australie en Nieuw Zeeland.
Nu we een beetje de walvissen en de pinguins voorbij zijn, wil dat niet zeggen dat we geen leuke, spannende, interessante beesten meer tegenkomen. Integendeel, we zien nog steeds vanalles voorbij vliegen en lopen. In Argentinie zagen we vanuit de bus vooral veel schapen. Er loopt één schaap op 4 hectare Patagonische steppe (dan eten ze het niet kaal), maar aangezien we heel veel steppe zagen, zagen we ook veel schapen… Ze zagen er leuk uit: heel veel wol tot op hun neus. En in Vuurland waren er al heel veel lammetjes geboren. Daar zagen we tussen de schapen ook veel guanaco’s (een soort llama) lopen en ook nandu’s (een soort mini-struisvogel).
De laatste tijd krijgen we vooral veel ibissen te zien. Dat is al een tijdje zo, en eerst was het bijzonder om zo’n groot beest in het weiland te zien staan. Maar nu horen we zelfs in het dorp Pucon hun rauwe schreeuwen (klinkt als ganzen), dus nu is het bijzondere er wel een beetje vanaf. Net als van de Patagonische kiviet (eigen naam). Die komen we tegen sinds Calefate. Ze gedragen zich echt als kivieten, maar ze zijn gevarieerder getekend.
In de bossen horen we regelmatig onze mystery-bird tegen: een vogel die ons van een afstandje regelmatig uitlacht - althans, zo klinkt het. Maar we hebben ‘m nog niet te zien gekregen…
Zo hebben we ook een raadselachtige boom gezien in NP Huerquehue: een boom die ook in Nederland groeit. Hij groeit heel traag en heeft blaadjes op z’n stam; harde, stevige blaadjes. Weet iemand hoe deze heet? Hier bloeit de boom en we hebben exemplaren gezien tot 20 meter hoog - die moeten echt heel oud zijn!
Bloemetjes ook genoeg hier: in Chiloe groeide nog een onbekende brem-achtige struik vol met gele bloemen; hier is het de echte brem. Op sommige plekken is het een zee van gele bloemen! Er groeien hier ook veel fuchsia’s in de tuinen en in de bossen. En lupines hebben we in Bariloche veel gezien: mooie combinaties met het blauwe water, en de witte bergen!
Terug naar de vogels: in Huerquehue zagen we eendjes met een blauwe snavel (echt waar!); in Chiloe witte zwanen met een zwarte hals; en een meerkoet met een geel snaveltje. Hier in Pucon zien we zelfs roofvogels die zich als mussen gedragen: ze zitten op het gras bij de bushalte! Kortom, bijzondere dieren genoeg hier!
Nee, we hebben onze route niet gewijzigd en zijn niet opeens terug in Europa. Maar zoals Costa Rica het Zwitserland van Midden-Amerika wordt genoemd, zo is Bariloche het Zwitserland van Argentinie. En ik moet toegeven: ze maken die naam beter waar dan Argentinie.
Als je op het centrale plein in Bariloche staat, waan je je echt in de Alpen: houten huizen rondom en de toren van het stadhuis heeft een typisch puntdak. Het uitzicht: besneeuwde bergentoppen tussen de hoge dennenbomen door, en dat donkerblauwe meer - klinkt dat nog niet Zwitsers genoeg? Op het plein zie je, als kers op de taart en toppunt van toeristigheid, een stuk of vier St. Bernardhonden (met obligate drankvaatjes) en hun puppies, waarmee je op de foto kunt. Bergen op de achtergrond - plaatje Zwitserland compleet.
Mis je toch nog iets? Ah, chocolade. Ja, de Zwitsers hebben Toblerone en Nestle, in Bariloche hebben ze Fenoglio, Mamuschka, Rapa Nui en nog tientallen andere merken. Die Italiaanse Fenoglio´s zijn begin twintigste eeuw hierheen gekomen en zij hadden iets met chocolade. Vandaar dat hier die chocolatiers zitten - de familie heeft gewoon goed geboerd met hun chocolaatjes! Dus al met al is het wel een beetje Zwitserland hier, maar toch net niet helemaal…
En… we zijn weer in Argentinië! Net over de grens met Chili, in Bariloche. Het is hier weer typisch Argentijns: ik stapte uit de bus direct tegen de warmwatermachine voor mate aan; de ijsjes zijn weer torenhoog; de was doen is weer betaalbaar; het vlees is supergoed. Verder beschrijf ik Bariloche in de volgende termen: donkerblauw meer (Lago Nahuel Huapi); wit besneeuwde vulkanen en bergen; mooie huizen; skiliften (zonder sneeuw); zon, wat wolken én: chocolade!
Bariloche staat bekend om de chocoladefabrieken. Niet dat hier een onsje cacao geproduceerd wordt (dat komt allemaal uit Mexico), maar ze kunnen er wel mee omgaan hier. Dus is de hoofdstraat een afwisseling van winters-georiënteerde souvenirs (sjaals, truien, jassen) en chocolaterieën. Prima uit te houden hier dus!! Alleen chocoladeletters - die hebben we nog niet gezien!
Gisteren hebben in zo’n chocolade-winkeltje een lekker warm drankje genomen (het is nog net fris genoeg daarvoor). Joost had echte chocolademelk, wat hier een beetje lijkt op gesmolten chocolade. Ik had een submarino, een onderzeëer. Dat is een glas warme melk met een staaf pure chocolade, die je dan in de melk oplost. Het smaakt niet naar wat wij kennen als chocolademelk, maar het is wel erg lekker!
Vandaag hebben we het Circuito Chico gefietst (ja, op een mountainbike!). Dat is een 25 km lange weg over een schiereiland hier, waarbij je telkens de mooiste uitzichten over het meer hebt. Halverwege hebben we ook nog ‘even’ Cerro Llao Llao beklommen. En de weg was niet bepaald zo vlak als Nederland: het ging stevig op en neer, dus we voelen de benen, billen en handen behoorlijk! Maar het was de moeite wel waard. P.S. voor Ton en Krista: wij deden de ronde niet vanuit Bariloche, maar alleen het ‘kleine rondje’. Het scheelt behoorlijk, maar de pijn voel je net zo erg…!
O ja, en Bariloche is in Nederland misschien een beetje bekend (of anders Nederland in Bariloche), want hier heeft Willem-Alexander zijn schoonouders ontmoet; vader Zorreguieta heeft een zomerhuis; en Maxima leerde hier skieën. Bron van deze info is (natuurlijk) de Telegraaf.
De wereldbol kan nu niet lager… althans, wij gaan niet lager! We zitten in Ushuaia, en deze foto’s zijn gemaakt bij het einde van Ruta 3, een dikke 3000 kilometer van Buenos Aires - en hij houdt hier op, bij 54 graden zuiderbreedte. Hieronder is nog een stukje Chili, met wat militaire posten enzo, maar daarna begint het echte avontuur - Antarctica.
Wij hebben Antarctica alleen bekeken in het museum van Ushuaia, waar de verhalen uitgebeeld staan van de avonturiers die de ontdekkingsreizen hebben uitgevoerd (en dan niet die toeristen die voor minstens U$ 4.000 een tochtje maken). De enige avonturier die ik nog miste in het museum, is Wilco van Rooijen, die op eigen kracht de 90 graden zuiderbreedte heeft gehaald (gesponsord door Rhinofly)…
Ondertussen kom je hier ook nog wat Nederlandse geschiedenis tegen: natuurlijk is er Kaap Hoorn (het Zuidelijkste eiland dat bij Zuid Amerika hoort), en een aantal ontdekkingsreizigers die door het Magellaense kanaal gevaren zijn (bovenlangs Vuurland). Kaap Hoorn is genoemd naar de stad Hoorn (vanwaar het schip Eendracht vertrok), maar het wordt stevig verhaspeld in andere talen: Cape Horn, Cabo Horno… Toch zijn er nog twee Nederlandse woorden die hier gebruikt worden: tante en oma. En ze betekenen ook precies dat! In Ushuaia heb je café Tante Sara, waar ze héérlijke warme choco maken, en er worden potjes jam verkocht met een plaatje van een omaatje erop: jam van oma! Wat precies de reden is dat juist deze woorden in Vuurland zijn blijven hangen, weet ik niet…
Heel de wereld drinkt gewoon thee. Van losse blaadjes of met een zakje, maar het is thee. De Argentijnen (en Uruguayanen) doen het anders - die drinken mate.
De cebador is degene die de mate prepareert. Hij neemt daarvoor een kommetje van een kalebas (de matecito). De matecito heb je natuurlijk ook in plastic, met logo’s van de Boca Juniors (voetbalclub), met de namen van toeristische plaatsen, met authentieke tekeningen… je kan het zo gek niet bedenken.
De matecito wordt gevuld met yerba (gedroogde blaadjes, net als thee), bijna tot de rand. Dan schudt de cebador ermee, zodat het fijne stof eruit gaat (bedek de matecito met je hand!). Vervolgens plaats je een ijzeren rietje (de bombilla) in de yerba. Een rietje? Tja, het is een hol buisje van metaal, en onderaan zit een soort minizeefje, een beetje als een thee-ei, maar dit dient juist om de yerba buiten de bombilla te houden, zodat je alleen water op zuigt.
Want de cebador schenkt vervolgens heet water langs de bombilla in de matecito (volg je het nog?), tot de matecito vol zit. Even laten trekken, en de cebador neemt het eerste sipje - hij drinkt tot het water weg is en schenkt dan water bij.
Rondom het drinken van mate hoort een hele ceremonie, al kan die overal uitgevoerd worden. En dan bedoel ik echt overal: met een groepje in een hostel, op een paadje in een nationaal park, wachtend op de bus met je familie, als gids samen met de buschauffeur in een bus vol toeristen (al rijdend)… en het kan vast nog gekker.
Officieel gaat het als volgt: nadat de cebador de eerste keer heeft gedronken, vult hij water bij en geeft de matecito aan de persoon links van hem, die deze aanpakt zónder ‘gracias’ te zeggen. Deze drinkt de mate en geeft het terug, waarna de cebador weer bijvult en het proces herhaalt wordt met de andere aanwezigen. Tot de smaak van de yerba af is, dan wordt er opnieuw gevuld. En pas als je ‘gracias’ zegt, krijg je niet meer!
Mate drinken doen Argentijnen overal - maar je hebt wel altijd heet water nodig. En dat is overal te vinden. Ten eerste koop je bij je matecite en bombilla ook een flinke thermoskan voor het hete water, maar mocht die leeg raken - bijvoorbeeld tijdens een dagje bij de Iguazú watervallen - dan ga je naar een restaurant, waar je de warmwatermachine opzoekt: je kan gewoon heet water tappen, speciaal voor mate!
En de smaak? Het lijkt op groene thee, een beetje bitter (amargo). Maar van mate wordt je wakker: het bevat mateine in, een mildere variant van caffeine. Dus ergens zijn die Argentijnen nog niet zo gek met hun mate: het is gezonder dan koffie!
Wij dachten dat wij lekker de lente in zouden gaan en Nederland de winter, maar ondertussen zitten wij hier in de kou en sneeuw. Nu wordt het in Ushuaia in de zomer gemiddeld slechts 10 graden, maar de afgelopen dagen waren best lekker.
Gisteren zijn we naar de Martial gletsjer opgelopen die hier achter op een berg ligt. Daarboven hadden we ook al sneeuw, maar beneden was het gewoon weer droog met een zonnetje. Morgen ga ik, als het goed is, hier het water in voor een 2-tal duikjes. Het had nogal wat voeten in de aarde om het geregeld te krijgen. Nu hopen dat het morgen wat beter weer is, want ondanks dat ik een droogpak aan zal hebben, zal het met dit weer nog behoorlijk fris zijn.
Even een kort berichtje om te laten weten dat we vandaag het einde van de wereld hebben bereikt. Na een 4-tal fantastische dagen in Torres del Paine, hebben we gisteravond afscheid genomen van Ton en Krista en zijn we vandaag aangekomen in Ushuaia, Vuurland. De laagste stad op aarde. Hier gaan we een aantal dagen blijven. Er is voldoende te doen; hiken, 4×4, boottochten, duiken, gletsjers, meertjes, … Morgen gaan we ons ff orienteren en onze voeten een dagje rust geven voordat we weer een aantal kilometers gaan verslinden in het nationaal park Tierra del Fuego.
Hieronder een uitgebreid verslag van de avonturen in Torres del Paine.
Even snel een berichtje, want het is al ff geleden. We zitten weer in El Calefate in zuid Argentinie. Internet is hier super traag, duur en schaars beschikbaar, vandaar dat er ff geen berichtjes waren. We hebben hier prachtige tochten gemaakt over meren, langs gletsjers. Zijn zaterdag naar El Chalten gegaan en hebben daar 3 dagen langs gewandeld door de bergen en zelfs op de gletsjer Cerro Torre gelopen (was een tochtje van 07:00 uur vertrekken en 18:00 uur terug). [Zie nagekomen post] Zijn nu terug in El Calefate om morgen door te reizen naar Puerto Natales in zuid Chili om van daaruit een aantal dagen te trekken door Torres del Paine. Dat doen we samen met Ton en Krista die we in Iguazu hadden ontmoet. We kwamen ze in El Chalten weer tegen.
De komende dagen zullen we dus veel onderweg zijn. Daarna zullen we jullie weer verblijden met lange teksten en foto’s over al het moois dat we hebben gezien en beleefd. Hoe dan ook: we genieten !
Voordat je op reis gaat, bedenk je natuurlijk goed wat je allemaal wel en niet mee gaat nemen, en waarom. Zo ook met schoeisel. Ik heb dus sandalen voor de warme dagen, gympen voor de dagelijkse gang van zaken, en bergschoenen voor als het zwaarder wordt. En het idee was dat de gympen ongeveer in Santiago vervangen moesten worden door iets vergelijkbaars, en dat de rest wel een jaar mee kon. Dat was dus gerekend buiten de eigen wil van Lowa-bergschoenen…
Even een kleine update van alle ijs, sneeuw en wind die we de afgelopen week hebben meegemaakt. Want we hebben meer ijs gezien dan jullie de komende winter zullen zien (daar in Nederland)…!
In het kort: vanuit El Calefate zijn we die boottocht gemaakt naar diverse gletsjers, en na een dagje kalm aan doen zijn we naar de gletsjer Perito Moreno gegaan.
De volgende dag was een reisdag - op naar El Chaltén, een klein dorp in de bergen. We wilden hier een supertrekking doen (met een nachtje kamperen), maar het liep anders (en beter…). Na vier dagen El Chaltén zijn we via El Calefate naar Puerto Natales in Chili gereisd. Stempels in het paspoort en een heel ander landschap. Voor het hele verhaal met foto’s… Read the rest of this entry »
De wereldbol heeft het koud: hij hangt hier boven het puntje van de Cerro Torre van 3100 meter hoog (klik voor een ander beeld). We staan op het uitkijkpunt van het pad naar de Laguna Torre: het meer dat onderaan de gletsjer ontstaat. De gletsjer ontstaat uit twee gletsjers, die van Cerro Torre en Cerro Fitz Roy (3400 meter) komen. Het uitzicht is werkelijk fantastisch, en we hebben geluk gehad met het weer, want twee dagen later was het net alsof deze bergen er niet stonden, zoveel wolken hingen er.
Met de wind zit het hier ook wel goed. Die blaast zo hard hij kan… Vanaf de ‘campo de hielo’ (ijsvlakte) die net zo groot is als half Nederland blaast hij vochtige wolken tegen de bergen van Argentinië aan, waardoor het daar gaat sneeuwen (en daar komen gletsjers van!). Die wind dendert dan de bergen weer af en komt eerst El Chaltén tegen. Het kan hier dus nogal spoken, en ze zeggen niet voor niets dat je hier de vier seizoenen in één dag kan meemaken. Maar wij hadden geluk en zagen alles van Cerro Solo aan de linkerkant tot en met Cerro Fitz Roy aan de rechterkant. Schitterend!
Gisteren hebben we weer een ´wow´-ervaring gehad. Hier in El Calefate zitten we aan de voet van het Andes-gebergte (waar we nog heel wat van zullen zien), en hier komen dus de gletsjers uit in het Lago Argentino. Met een boot zijn we gisteren naar de grootste in de omgeving gevaren, de Upsala Gletsjer. Met een grote catamaran voeren we tussen de ijsbergen door, en al snel heb je door dat die niet wit zijn, maar een soort van blauw. En dan blijkt dat blauw en blauw iets heel anders kan zijn. We hebben kleuren gezien die je azuurblauw, ijsblauw, blauwgrijs (maar dan mooier), en hemelsblauw (in het ijs) kunt noemen, en dan kom je veel woorden te kort.
We zijn gestopt voor een winderige wandeling door een Patagonisch bos waar berken groeien met kleine blaadjes en korte stronken. We kwamen uit bij een meer waarin drie gletsjers uitkomen, en dat is dus gevuld met ijsbergen, ijsschotsen, ijsklontjes en alles er tussenin. Daarnaast woei het ook. HEEL HARD. Harder dan dat, eigenlijk. We stonden scheef tegen de wind in en foto´s maken werd moeilijk gemaakt omdat er met de wind veel water en ijsdeeltjes meekwamen. Maar superindrukwekkend!
Vervolgens gingen we even vlakbij de gletsjer Upsala kijken, op 200 meter afstand. Wow. Dat is hoog, groot, breed, noem alle superlatieven maar op. Het was om precies te zijn 7 km breed en 70 meter hoog, 600 km2 groot en 60 km lang. Maar de volgende gletsjers waren zeker zo indrukwekkend, hoewel kleiner (1 km breed). De namen houd je even tegoed, maar hij was 130 meter hoog vanaf het water. Het meest bijzonder was dat je het hoorde kraken. Ieder moment kon er een nieuwe ijsberg vanaf vallen…. helaas gebeurde dat niet.
Misschien zien en horen en beleven we dat morgen wel, wanneer we een trekking/boottocht naar de Perito Moreno gletsjer gaan doen. Die staat erom bekend dat hij regelmatig zo´n ijsklontje laat vallen…
We staan op het punt om op de bus naar El Calefate te stappen. Slechts 20 uurtjes naar Rio Gallegos met een half-bed bus. Op dit traject hebben ze geen vol-bed bus rijden. Logisch natuurlijk, want het is maar 20 uur. Dit was een synische noot. In de half-bed bussen kan de stoel niet volledig horizontaal, dus slapen is klote. In Rio Gallegos, waar we om 06:00 uur aankomen, moeten we overstappen op een bus naar El Calefate die om 9 uur en 10 uur schijnt te rijden. Het was niet mogelijk om hier direct al een kaartje daarvoor te kopen, want het is een andere maatschapij. Samenwerken hebben ze hier ook nog niet van gehoord blijkbaar. Naar Calefate is nog maar 4,5 uur, dus hopelijk zijn we morgen middag daar. Volledig gebroken waarschijnlijk, dus we zullen nog wel een dagje nodig hebben om bij te komen. Gelukkig hebben we geen haast en schijnt het erg mooi zijn. Die geltsjers liggen er al een tijdje, dus wel hopen dat ondanks de global warming ze er een dag later ook nog zullen zijn.
De wereldbol reist nog steeds met ons mee (ik vraag me af hoe lang ik het vol ga houden, maar ik ga ervoor!). Deze keer heb ik ‘m opgeblazen op Peninsula Valdes, vlakbij de zeeleeuwen. Ik had natuurlijk kunnen proberen of ze de bal op hun neus omhoog wilden houden… De vrouwtjes waren onder water zo speels, die zie ik daar wel voor aan. Maar die mannetjes van een paar duizend kilo - daar blijf ik toch liever uit de buurt.
Deze keer dus van een veilig afstandje, maar met zeeleeuwen: de wereldbol.
Na weer een slecht nachtje in een slaapbus kwamen we drie dagen terug in Puerto Madryn aan. Een flinke havenstad aan zee, die in de zomer in een soort Scheveningen verandert (als we de plaatjes op de ansichten mogen geloven - het is nu nog lekker rustig). De eerste dag hebben we de stad verkend, en een hostel, tours, en duikjes geregeld. Toen we langs het strand liepen, zei Joost opeens dat er walvissen in zee lagen… En jawel hoor - zeker vijf (5, cinco, fem, five!) walvissen dobberden zo’n 100 meter uit het strand in de baai. Nou - dat was pas het begin… (overigens, als je erg jaloers bent aangelegd moet je even twee keer nadenken of je de rest echt wel wilt lezen…!)
Read the rest of this entry »
Mr. Maradona leeft nog. En hoe! Vanavond was een indoor voetbalwedstrijd op tv tussen Argentinië en Chili. Allemaal oudjes die nog een tournooitje spelen. En wie was er van de partij voor Argentinië … jazeker Mr. Maradona. Of gewoon Diego Armando zoals ze hier zeggen. Op het moment dat hij de zaal stond iedereen op de banken. Achtervolgt door een horde fotografen en cameramannen maakte hij een rondje langs de tribunes. Iedereen ging uit z´n dak. Daarna nog even wat handjes schudden met wat oude bekenden van de tegenpartij, weer even naar de fans. Hij schudde de hand van een jongen die naast het doel in het net hing. En ondanks dat dit knulletje nooit het fenomeen Maradona live heeft meegemaakt, denk ik toch dat hij z´n handen voorlopig niet meer wast.
De wereldbol is in Villa Ventana, en logeert daar bij Marie-José en Toni, die hier drie hele leuke huisjes hebben staan. Wij genieten van de stilte, die doorspekt is met het getortel, ge-twittr (het echte!), en het geschreeuw van diverse soorten vogels. En af en toe komt er zo’n echte oude rammelbak voorbij tuffen. Een Ford pickup uit de jaren ‘60, een blauwe Eend met een halve motorkap, een Peugeotje 504 (waarvan er in Buenos Aires honderden als taxi dienen)… echt leuk om te zien - een paradijs voor liefhebbers van oude auto’s.
Ik zag op de wereldbol dat we nu ongeveer op de breedtegraad van Zuid-Spanje zitten. Vandaar dat die zon zo lekker aanvoelt hier! Maar we zitten dus niet zo zuidelijk als je misschien zou denken. Op het moment dat we op het zuidelijkste puntje van Zuid-Amerika staan, zijn we ongeveer ter hoogte van Aarhus in Denemarken - het zou ook Hjorring kunnen zijn, zo precies is onze wereldbol niet 
Europa gaat dus nog wel iets verder door naar de pool dan Amerika!
Zo, jullie weten weer waar we zitten; groeten van de onderkant van de wereldbol!
De bus naar Villa Ventana was een semi-cama, dat wil zeggen dat de stoelen gewoon ver naar achter kunnen en er een plankje voor je voeten is. Duidelijk minder dan de super-cama - ik denk dat we de beste slaapbus als eerste gehad hebben..! Maar goed, het brengt je waar je wezen wilt: via de Argentijnse pampa’s, uitgestrekte grasvelden met koeien hier en daar, kwamen we in een heuvelachtiger gebied. Bergen kan je het niet noemen, maar het is wel meer dan heuvels. Daar tussen zitten we nu in een soort vakantiedorp, Villa Ventana. Het lijkt of iedere inwoner een flink stuk grond heeft en daar dan ook wat vakantiehuisjes neerzet tussen de grote dennebomen.
Wij zitten dus ook in zo’n huisje, en het is me hier een herrie! We zitten namelijk net onder een nest pas uitgevlogen valken (of haviken) en die zitten de hele dag naar elkaar te schreeuwen. Ze worden ondersteund door een volledig duiven-roekoe-koor, en daar bovenuit tetteren de kleine groen-gele vogeltjes. Kortom, een heel orkest. Maar zonder gekkigheid, het is hier heerlijk vertoeven. Gisteravond is de open haard aangemaakt door Marie-José, onze gastvrouw, en nadat we Nederland - Slovenië hadden gezien, zijn we als een blok in slaap gevallen..!
En zelfs in dit superrustige gebied is er internet, zij het heel traag. Dus we zijn de komende tijd even een beetje meer offline, en op de foto´s zullen jullie nog even moeten wachten…!
We hebben het natte Iguazu achter ons gelaten en zijn vanmorgen wakker geworden in Buenos Aires. De ´super cama bus´ is echt een brilliante bus. Het is net een vliegtuig, maar dan zonder de herrie van de motoren, de kans op neerstorten en met véél betere stoelen die vrijwel horizontaal kunnen, met de beentjes omhoog, waardoor je prima kan slapen. Rond etenstijd krijg je een maaltijdje met drinken (fris of wijn), later nog een rondje drank en als slaapmutsje een wiskey of champagne. Prima toch? Ondertussen wordt je vermaakt met een aantal films die netjes in het engels zijn en spaans ondertiteld en dus prima te volgen. ´s Morgens krijg je weer een ontbijtje van een broodje en een half maantje (zo noemen ze hier een croissantje) met een kopje koffie of thee. We zijn nu 2 keer met zo´n bus gegaan, op en neer naar Iguazu, en vanavond stappen we weer in zo´n mobiel bed welke ons naar Sierra de la Ventana brengt. Dat ligt 9 uur rijden onder Buenos Aires. Lucas, de travelagent van Say Hueque in ons hostel hier, komt daar vandaan en zegt dat het er mooi en rustig is. Prima, wat rust kunnen wij wel gebruiken. Dat wereldreizen gaat je niet in je kouwe kleren zitten. :-P.
De bus gaat pas om 22:20, dus we zitten een beetje onze tijd te doden in de stad. We hebben al een paar uurtjes in het zonnetje op Plaza de Mayo gezeten. Even wat kiekjes nemen nu er zon is, duiven voeren en het normale argentijnse leven op het plein fotograferen. Zitten wel wat leuke plaatjes bij denk ik.
Vandaag zijn we bij de watervallen geweest, en dankzij een internetverbinding die het even goed doet, kan ik jullie vertellen dat het duizelingwekkend is hoeveel water we vandaag gezien hebben!
Ten eerste omdat het regende. Tropisch, dus een stortbui. En een flinke - vanaf 8 uur tot 1 uur, half 2 heeft het geregend. In die tijd hebben wij een deel van de watervallen van Iguazú gezien (ten tweede - nog meer water). Het was werkelijk waar schitterend!! Zo ontzettend veel water, en het valt ook nog van erg hoog naar erg laag.
De watervallen zijn ontstaan doordat er in Brazilie een stevig stuk basalt ligt, en in Paraguay en Argentinie zachtere grond. Daarom is dat weggespoeld en valt het water vanuit Brazilie dus Paraguay en Argentinie in. De watervallen zijn heel gevarieerd: de Garganta del Diablo (duivelskeel) bevat echt HEEL veel water, en een ander stuk is breeduit verspreid en bestaat uit ‘dunnere’ watervallen, maar zeker zo indrukwekkend, want het is veel groter dan de Niagara.
Omdat het ’s middags droog werd (broek droogde een beetje op, regencape kon uit), zijn we maar een boottochtje gaan doen onder twee watervallen door. Daar werden we tenminste weer een beetje nat van (ten derde) en het was superspectaculair.
Aan het eind van de middag werden we weer naar het hostel gebracht - en in een plensbui liepen we naar de parkeerplaats (ten vierde).
Morgen schijnt het droog te blijven… dan gaan we naar de Braziliaanse kant van de watervallen.
Natuurlijk is de wereldbol ook meegeweest naar de watervallen. Dit is de derde foto, en ik moet verklappen dat de mensen om ons heen wel een beetje vreemd kijken als ze zien wat ik aan het doen ben: wereldbol opblazen, foto maken, en dan met dat ding onder mijn arm (hij moet weer leeggemaakt worden) weglopen. Maar goed, rare mensen moeten er zijn op deze wereld
Overigens keken meer mensen naar Joost z’n videocamera, want vanwege het water (zie de andere post, deel 1 t/m 4) had Joost de videocamera uit voorzorg maar in het onderwaterhuis gedaan, dat eigenlijk voor het duiken bedoeld is. Maar watervallen filmen gaat er ook prima mee! En ik maar stuntelen met mijn camera onder m’n regencape: kijken wat ik ga fotograferen, instellen (onder de cape) en dan in een bliksemsnelle actie de camera enkele seconden onder de cape uit. Toch zijn ze wel mooi geworden…!
Buenos Aires was dus indrukwekkend - veel geschiedenis, Evita en Juan Perón, mooie gebouwen, veel politiemannen en demonstraties. Ja, we hebben drie demonstraties gezien op de Avenido de Mayo, en bij het Casa Rosada (het huis van de president) stond de ME klaar met spuitkanonnen (ze spuiten hier verf in plaats van water…). Maar het ging allemaal heel vredig eraan toe.
We hebben ook de begraafplaats gezien waar Evita ligt. Nou ja, ligt: de begraafplaats is een verzameling van tombes, huisjes, en paleisjes waar de grafkisten in staan. Door de raampjes kan je dan naar je familie kijken… Raar hoor!
Gisteren regende het veel in Buenos Aires, dus we hebben voor $10 (dat zijn pesos, geen dollars, ongeveer 2 euro) een paraplu gekocht en zijn met Jetty (een Nederlandse die we ontmoetten in het hostel) naar de wijk Boca gelopen, de arbeiderswijk. (Lees verder met foto…)
Een beetje achteraf, maar hier is dan de wereldbol in Buenos Aires.
Ik zit hier voor het Casa Rosada, het presidentshuis. Vanaf het balkon gaven Juan Peron en zijn vrouw Evita hun speeches aan het arbeidersvolk, dat zich op de Plaza de Mayo verzameld had. Waarom het roze is? Dat weten ze eigenlijk niet!
Gisteravond, voor jullie 3 uur ´s nachts, zijn we in Argentinie aangekomen. Het was toch best een lange reis. We waren moe en zijn direct naar bed gegaan om ruim 12 uur later pas weer op te staan. Heerlijk dat dat kan. 
Uiteraard hadden we ´netjes´ even onze ouders op de hoogte willen stellen dat we goed waren aangekomen, maar het gratis internet in de hostel werkte niet, en vandaag nog steeds niet, dus bij deze. Alles is prima. Reis naar Iguazu voor dit weekend is geboekt. Vandaag historische toer gedaan. Op het Plaza del Mayo gestaan waar de argentijnen in 2001 nog massaal gedemonstreerd hebben en waar in 1945 Peron en Evita de arbeiders toespraken vanaf het balkon van Casa Rosada.
Later meer ..