Toen we vertrokken, vorig jaar oktober (dat klinkt lang geleden!), had ik een zonnebril. Niet echt bijzonder, maar wel speciaal gekocht bij de opticien in de Nachtegaalstraat. Eentje met UV-bescherming, in de uitverkoop. Hij deed het prima eigenlijk, geen probleem. Alleen tegen de tijd dat we in Santiago waren, begon hij de vervelende gewoonte te ontwikkelen dat hij van mijn hoofd gleed als ik ‘m er bovenop zette. Dat werd zo irritant (en waar laat je anders een zonnebril?), dat ik bij een straatverkoper een supergoedkoop modelletje heb gekocht. Met van bruin naar wit verlopende glazen, zonder randje van het montuur. Die was leuk, maar naar een paar dagen bleek dat hij z’n zwakke punten had: omdat er geen randje van het montuur om de glazen zat, waren er schroefjes gebruikt. En binnen de kortste keren waren die dus los, dolgedraaid, of afgebroken.
In Arica (noord-Chili) heb ik toen maar een echte, degelijke, UV-beschermende zonnebril gekocht. In de uitverkoop, van een sportief merk, Reef, en eentje die goed zat, zowel op mijn neus als op mijn hoofd. Maar toen werd in Trujillo (Peru) mijn tas gestolen - met zonnebril (waar laat je anders een zonnebril als het al donker is?). Dat was behoorlijk balen! Aangezien de zon daar nogal sterk was, moest ik ook meteen een nieuwe bril: bij een opticien, maar wel aan de goedkope kant (ik blijf niet bezig…). Zat prima, en heeft het ook heel lang volgehouden.
Maar vandaag, na het voeren van de wallabies, had ik de bril, die overigens ook van mijn hoofd begon te glijden, op mijn hoed gezet (waar laat je anders een zonnebril als je een hoed op hebt?!). We stonden op het punt om weg te gaan, hadden afgewassen, en toen deed ik mijn hoed af om in te stappen. Na 1 minuut in de auto had ik het door: zonnebril kwijt! Een snelle manouvreuve achteruit naar de parkeerplaats en daar lag hij: geplet door onze eigen camper, met een afgebroken poot en een ontzet glas. En dat was nummer 4.
Nu zijn de winkels met zonnebrillen in het achterland van Cairns niet zo wijd verspreid, dus ik heb mijn zonnebril een tweede leven gegeven, zij het ietwat krakkemikkig. Met leukoplast (dat spul is echt goed voor alles!) heb ik het pootje weer vastgezet, en het is zelfs zo flexibel dat hij in zijn doosje past (dat eigenlijk het doosje van nummer 3 is). Totdat ik nummer 5 tegenkom…
P.S. Joost is aan zijn derde zonnebril bezig!
De cebador is degene die de mate prepareert. Hij neemt daarvoor een kommetje van een kalebas (de matecito). De matecito heb je natuurlijk ook in plastic, met logo’s van de Boca Juniors (voetbalclub), met de namen van toeristische plaatsen, met authentieke tekeningen… je kan het zo gek niet bedenken.
Ja! Het is tastbaar! Eindelijk, na wat vertraging aan de kant van het reisbureau, hebben we nu een hele stapel incheckkaarten. Een stuk of 36 in totaal geloof ik.
Als je je voorbereidt op een wereldreis, kom je op allerlei dingen waar je nooit eerder aan gedacht hebt. Bijvoorbeeld dat je waszakjes kan gebruiken om onderbroeken, sokken, bikini’s en ander spul bij elkaar te houden in je grote, goed gevulde rugzak.Waszakjes kosten bij de Hema €2,10 en dan heb je een redelijk grote met een rits. Dat kan anders.
Hoewel ik heb geoefend met het 
De afgelopen twee avonden heb ik met mijn neus in de boeken gezeten. Dat klinkt als studeren, maar dat was het niet (dat deed Joost, voor zijn TecDiving cursus). Het was vooral snuffelen, uitzoeken en lezen van de Lonely Planet van Zuid Amerika en veel reisgidsen, om te bepalen wat we willen zien in Zuid Amerika, in welke volgorde en, het moeilijkste, hoe je van A naar B komt. Dat laatste doe ik vooralsnog op basis van een