Vanuatu

Jullie hebben ons misschien even gemist… Dat klopt, we waren er even tussenuit: naar Vanuatu wel teverstaan. Dat is een eilandenrijk ter hoogte van Cairns, dik 3 uur vliegen van Sydney. En daar kan je heel goed duiken! We hebben enkele dagen op Efate gezeten, voor twee rifduiken en twee wrakduiken-om-te-oefenen. Want daarna waren we een week op Santo, waar we op de SS President Coolidge gedoken hebben. Tien duiken naar een 200 meter lange cruiseliner, die in 1942 gezonken is als bevoorradingsschip, vol met legerjeeps, medicijnen, ballasttanks… noem maar op. Het was erg gaaf, we hebben heel diep gedoken en mooie dingen gezien. Het tropische weer deed echter niet echt mee (maar wij zaten toch onder water) - veel regen ’s middags en ’s nachts.

De verhalen en foto’s volgen, waarschijnlijk binnen een paar dagen. Internet op Vanuatu is niet te betalen (AU$ 15 per uur). Nu zijn we terug in Sydney. Hotels of cafes met gratis internet zijn hier ook met een lichtje te zoeken, maar we hebben nu in ieder geval een Thais restaurant waar we een wifi-verbinding hebben gevonden.

Voor de volledigheid: we zijn hier maar een paar dagen; donderdag vliegen we door naar Cairns.

En toen hadden we, na het duiken, nog een dagje over. Je mag namelijk na (veel) duiken 24 uur niet vliegen. Dus de laatste dag bleef over. We zijn met een Spaans stel en hun zoontje naar een mooi strand gegaan, wat erg gezellig was. Alex en Sandra reizen door de Pacific, en Alex werkt tijdens het reizen aan zijn vertaalwerk. En ondertussen leert hun zoontje van 16 maanden lopen op de mooiste stranden van de wereld…

Gelukkig was dit ook ongeveer de mooiste dag van de week dat we op Santo waren. Onderweg naar het strand reden we door palmplantages: hoge palmen waarin de kokosnoten groeien. Deze worden geraapt als ze gevallen zijn, en de kokos wordt eruit gehaald. Het witte vruchtvlees wordt gerookt boven een vuurtje gemaakt van de buitenkant van de noten. Uiteindelijk worden het producten die geëxporteerd worden naar Europa. We zagen zo’n fabriekje in werking.

Verder was het erg groen, met af en toe een helder riviertje. Het strand, na anderhalf uur hobbelen, was schitterend: palmen, wit zand, blauw water, koraal… Moet ik ophouden?
We hebben heerlijk gepoedeld met de kleine Xavier, tot de zon te heet werd en we achter het varken aangingen dat hier als een hondje op het strand liep. Daarna werd het nog even tijd voor wat leuke foto’s… speciaal voor jullie!

Het kan natuurlijk wel, maar om de wereldbol mee te nemen naar 55 meter onder water… dat zag ik niet zo zitten. Dus deze foto is gemaakt vlak voor we de duik naar het zwembad van de SS President Coolidge gingen maken. We staan in (vrijwel) volledige ‘bepakking’ klaar om het water in te lopen. De Coolidge ligt in een soort ‘kanaal’ tussen twee eilanden. De kapitein dacht dat het een veilige entree naar de haven was, maar hij (een burger) wist niet dat daar mijnen waren gelegd om vijanden buiten te houden. En na twee botsingen met mijnen zonk in 1942 dit 200 meter lange schip.
Het was gebouwd als luxe cruiseliner in 1931. Mooi houtwerk, dure meubelen, zijden gordijnen en een zwembad met schitterend mozaiekwerk. Maar toen het zonk, was het schip omgebouwd tot bevoorradingsschip waar, in plaats van 800 passagiers, 5000 manschappen op zaten. Toen het zonk in Vanuatu, was het schip volgeladen met zowel die manschappen als voorraden. Tijd om de voorraden te verwijderen was er niet, maar alle manschappen zijn zonder paniek van het schip gekomen.

Het zwembad is er ook nog. Tijdens deze duik daalden we af tot 54,3 meter. Daar konden we het mozaiek van de zijkant bewonderen. De trapjes om het zwembad uit te komen, zaten er ook nog. Het grootste gedeelte van het tegelwerk is wel begroeid met koralen en andere zeeplantjes. En in plaats van mensen, zwemmen er nu vissen in….

Om maar met de deur in huis te vallen: ook in Vanuatu regent het. Veel zon hebben we hier nog niet gezien, de afgelopen twee dagen, en er valt regelmatig een bui. Het ziet er wel tropisch uit: palmbomen, veel groen. Het dorp Port Vila is niet bijzonder, maar daar kwamen we ook niet voor.

Hier op Efate hebben we 4 duiken gemaakt: naar twee wrakken en twee op het rif. Het rif is mooi: heel veel soorten koraal, zowel in harde als zachte vorm, anemonen… Een soort koraal groeit als een soort lage tafel: ongeveer 20 cm boven de rotsen, of juist uitstekend vanaf een muur, met takjes in allerlei richtingen. Er schuilen veel visjes in, onder en tussen. Ander koraal lijkt meer op losse broccolistronkjes, en hier zitten precies dezelfde kleur visjes bij: geel-groenig.
En veel vis. De eerste, ik dook er bovenop, was een broertje van Nemo in een anemoon (zoals in de film). Dit broertje had een zwartere rug dan Nemo. Een goed begin! Maar om nu te beschrijven wat we allemaal gezien hebben op die twee rifduiken… Er was zo veel! Vissen in allerlei kleuren, vooral zwart, geel en wit, in allerlei tekeningen en formaten. Damselfish, angelfish, hawkfish, echt vanalles.

De wrakduiken waren ook mooi. Het eerste wrak, Konanda, lag op zo’n 25 meter diep en was redelijk heel. En flink begroeid. Het topje van de mast was op zich al een heel “levend” deel. Koralen, anemoonboompjes… Tientallen visjes zoeken bescherming in en rond het wrak. Ik ontdekte ook een mooi geel naakslakje, met een paars ruffelrandje en donkere stippels. Erg leuk.

Het tweede wrak lag wat dieper: De stuurhut op 30 meter, de schroef op 40 en de voorkant van de boot lag dieper (daar zijn we dus niet geweest). Maar het achterdeel was mooi genoeg. Bij de schroef zat een lionfish op een rots, en we zagen grote vissen als cods rondzwemmen. Bij het stijgen zijn we weer over het rif gaan zwemmen, waar we weer Nemo’s familie tegenkwamen. Als je bij hun anemoon  gaat kijken, komen ze heel dichtbij je om je weg te ‘jagen’. Echte durfals zijn het - je kan ze zo aanraken. Verder komen we ook regelmatig een Moorisch Idol tegen (”Gil” in de film Nemo) en vissen die daarop lijken, maar hun wit-zwart-geel tekening net weer anders hebben.

En nu… op naar dat andere wrak hier in Vanuatu!