Nederland

Onze afscheidsborrel gisteren was erg leuk. Bedankt iedereen die gisteren is langs geweest. Als je zo in het middelpunt staat, is het onmogelijk om iedereen echt te spreken helaas, maar wij hebben het erg naar onze zin gehad. Misschien doen we er wel weer een als we terug komen ….

Dadelijk gaan we dan echt op pad, maar eerst nog even huis opleveren, rekening sluiten, uitschrijven bij gemeente, langs parkeerbeheer, auto inleveren, etc, etc. Nou ja, we hoeven morgen om 05:30 ‘pas’ op Schiphol te zijn.

Goed, stap 1 is gezet: we zijn van Utrecht naar Dongen gereisd, en sliepen voor de eerste nacht (als een blok) in een ‘vreemd’ bed, bij mijn ouders.

Het verhuizen ging als een speer: vier sterke mannen hebben in 4 uur tijd een container volgestouwd met al onze spullen - en het paste allemaal erin! Het is wel heel raar om je huis dan ineens leeg te zien, maar vooral om te beseffen dat je ook helemaal geen ander huis hebt!

Nu hebben we nog zes tassen met spullen, dat moet nog teruggebracht worden naar vier. Dan is alles in orde en gaan we écht op pad!

Sinds maandag is Joost aan het inpakken en regelen, full-time. Vandaag ben ik daar ook mee begonnen, nadat ik gisteren letterlijk uitgezwaaid ben door mijn collega’s (bedankt!).

En poe hee - wat staat er veel in huis als je dat allemaal in een doos moet doen. Iedere keer denk je dat je er bent, maar dan draai je je om en zie je nog twee laden met onder andere een grote wok, koekenpan en andere zeer onhandig in te pakken keukenattributen staan. Tussendoor nog even langs de tandarts (conclusie: dozen pakken met een verdoving in je onderkaak gaat best), en dan weer door. Nu is het redelijk overzichtelijk wat er morgen nog ingepakt moet worden: alles waar een stekker aan zit, en ál het andere wat nog niet in een doos zit.

We hebben het al rondgeroepen: we willen geen afscheidskadootjes, want dan kunnen we wel een extra rugzak meenemen. Maar ja. Niemand luistert natuurlijk, maar ze worden wel heel creatief met het verzinnen van kleine, lichtgewicht kadootjes.

Gisteren ging ik met Rhinofly uit eten. Dat doen we soms, en deze keer was het vooral omdat we zulke goede projecten scoren en opleveren (zie deze actie bijvoorbeeld). O ja, en er gaat iemand een lang weekend vieren. Daarom was er een kadootje. Een echt super-leuk kadootje…! Ik kreeg van iedere collega een ansichtkaart, en op iedere kaart staat op een zeer creatieve manier een bestemming van onze reis afgebeeld, verwerkt met (vaak) Rhinofly-logo’s en mijn gezicht. De bedoeling is dat ik vanuit een bestemming de juiste kaart naar Rhinofly stuur. En o ja, ze hebben de tekst vast voorgedrukt: 

“Lieve, lieve collega’s. Maar vooral <naam collega (x25)>, want die mis ik het meest.
… (ruimte voor mij)

Kortom: het is hier wel leuk, maar ik mis jullie héééél erg.”

Gevolgd door een opmerking die met de collega te maken heeft. En het adres staat er ook vast op, zodat ik me  niet kan vergissen. Tja. Dat is toch een superkado! Van een ‘creatief en inspirerend arbeidsmarktcommunicatie internetbureau‘, zoals een klant het laatst zei! Dus de 25 kaartjes gaan mee. En ik ga in 25 bestemmingen op zoek naar een postzegel en een brievenbus. De eerste weddenschappen over hoeveel kaartjes er aan gaan komen, zijn al afgesloten…

Iedere avond pakken we een beetje: twee uurtjes opruimen, inpakken, organiseren. Zo komen we er wel (en hopelijk snel genoeg). Ondertussen raken we een beetje door de inpakmaterialen en de verhuisdozen heen, maar daar komt zaterdag wel verandering in.

En Poesenel? Die helpt mee inpakken. Op haar manier dan. Ze gaat in lege dozen zitten (die ene die je nodig hebt), of bovenop het bubbeltjesplastic (nee, met die poezevoetjes blijven de bubbels heel). En dan erg verontwaardigd kijken als wij lief vragen of we alsjeblieft het bubbeltjesplastic mogen gebruiken om die mooie Mexicaanse kan mee in te pakken…

Natuurlijk weten we dat er ook (buiten ons) mensen zijn die het níet zo leuk vinden dat wij op wereldreis gaan. Tot die groep rekenen we moeders (op één met stip), vaders, oma, opa, zus, broer, en een aantal goede vrienden. Maar nu blijkt, tussen de regels door, dat onze werkgevers het ook niet zo leuk vinden.

Rhinofly heeft een vacature geplaatst voor mijn functie die meer lijkt op een ode aan Esther. Bloos bloos! Maar ik ga toch, laat ze helemaal onthand achter…

Gisteravond een rondje gedaan langs álle bedrijven waar wij bekend zijn. Dat zijn er veel. Véél…!

Van sommige kom je makkelijk af: formuliertje invullen, klaar. Andere maken het je moeilijker: ten eerste moet je je een ongeluk zoeken voor je op de website ergens het woordje ‘opzeggen’, ‘afzeggen’ of ‘emigreren’ (bij gebrek aan ‘wereldreis’) gevonden hebt. KPN is daar goed in bijvoorbeeld, volgens mij is de opzegpagina alléén via de zoekfunctie te vinden. En dan proberen ze je alsnog over te halen om niet weg te gaan bij KPN. Voordeel was wel dat je nog tot in de avond kan bellen. Check: KPN opgezegd.
Je komt er ook meteen achter dat lang niet alle websites in Firefox werken (Vitens bijvoorbeeld) en dat, als je zoekt naar ‘opzeggen’ op de homepage van Tiscali, je gewoon in Google zoekt (dat werkt dus niet als je Tiscali-producten wilt opzeggen).

Adreswijzigingen zijn over het algemeen makkelijker door te geven, dus daarvan zijn er nu een hoop ‘checked’. Nu nog wat machtigingen regelen; twee abonnementen op één adres mogelijk maken en kijken wie er nog meer een fysiek adres van ons wil hebben dit jaar.

Toch wel handig alles je alles onder één dak hebt geregeld (nou ja, bijna alles). Je moet alleen even de juiste telefoniste aan de lijn krijgen. Eentje die echt weet waar ze over praat. Zodat je een doorlopende reisverzekering halverwege het lopende jaar kan stopzetten, omdat je je uitschrijft bij de gemeente (d.w.z. dat je Nederland verlaat). En dat je je inboedelverzekering moet houden voor de spullen die in de opslag staan. En dat de aansprakelijkheidsverzekering nog een jaar na dato dingen voor je kan doen. En dat je je zorgverzekering gewoon telefonisch kan beëindigen (zonder dat je een dag voor vertrek een gemeentelijk bewijs van uitschrijving langs moet brengen - hoewel dat in tegenspraak is met een eerder antwoord van dezelfde verzekeringsmaatschappij). Maar goed.

We hadden nog meer verzekeringen, maar dit is wel een aardige samenvatting. Nu de wereldreisverzekering nog!

… 10 weken. En mijn baas heeft me beloofd dat ik iedere dag te horen krijg dat hij het niet leuk vindt dat ik op wereldreis ga. Dat wordt wat. Maar het gaat niet helpen! Niet dat dat me tegenhoudt!! Echt niet!!

Het is even een beetje stil geweest. Soms moet je tenslotte ook gewoon doorgaan met het leven zoals het nú is. Alleen wel telkens bedenken dat als je iets koopt, je het straks ook op moet slaan…

Vorige week zijn er twee verhuisbedrijven langsgeweest die ook spullen opslaan. Hun inschattingen liepen 10m3 uiteen, maar we hebben in ieder geval een idee gekregen van de ruimte die we nodig hebben en de kosten die het met zich meebrengt. Gelukkig kunnen we ook wel wat kastjes en een paar dozen kwijt bij ouders. En ik kijk ook wel met een scheef oog of er nog spullen zijn waarmee ik iemand anders blij kan maken. Er zit een tweedehands speelgoedwinkel in de Twijnstraat, en er zijn kledinginleverpunten, dus voor speelgoed en kleding geen probleem. Moet ik er alleen nog afstand van doen…

Maar het kon niet blijven wachten, dus ik ben vandaag begonnen met inpakken. Herinpakken, overpakken: oude verhuisdozen tevoorschijn toveren en ze opnieuw inpakken zodat ze allemaal weer vol zitten. Je moet ergens beginnen!

Hoe weten we nog niet, wanneer ook niet, maar het zal ervan komen: eind september blokkeren wij de straat. Met een verhuiswagen.
Aangezien overal regeltjes voor zijn, zijn die er ook voor het blokkeren van een éénrichtingstraat, en wel als volgt: het verhuisbedrijf moet een fax sturen naar de politie, Stadsbureau Verkeer (030-6578144), met daarin de datum en de tijden dat men verwacht de straat te blokkeren.

Voor ons straatje geldt dan ook nog dat bij het wegrijden een gewichtsbeperking geldt (Kromme Nieuwegracht) van 2 ton. Dat betekent dat (onder begeleiding) de verhuiswagen achteruit uit de straat zal moeten rijden. Dat wordt een heel gedoe!

Leuk woord voor Scrabble, trouwens. Op onze vraag wanneer en hoe we die verzekering kunnen stopzetten, is het antwoord:

“Wij verzoeken u de zorgverzekering schriftelijk te beëindigen met een kopie van uw uitschrijving uit de Gemeentelijke Basisadministratie. Na terugkomst in Nederland moet u zich binnen 4 maanden weer verzekeren tegen ziektekosten.”

Dat betekent dat we het in de laatste dagen van september nog druk krijgen, want we kunnen ons pas uitschrijven vanaf vijf dagen voor vertrek. En dat bewijs moeten we dus kopiëren en opsturen naar de verzekering. En dan hebben we de kosten voor oktober natuurlijk al betaald, dus die moeten we dan weer terugvragen.

Nogmaals met de gemeente Utrecht gebeld. Als je minder dan 8 maanden het land uit gaat, kan je een briefadres achterlaten, waardoor alle post van overheidsinstanties bij jouw gemachtigde aankomt. Maar… als je meer dan 8 maanden weggaat, kan het systeem dat niet aan. Je kan dan géén briefadres achterlaten, maar je moet zélf de overheidsinstanties nalopen om te zorgen dat zij een briefadres van je hebben. Overheidsinstanties als de Belastingdienst, (al je) pensioenfondsen, verzekeringsmaatschappijen…

Een tijdje geleden kregen we van Joost z’n zus een pakket woordjes. Een beetje zoals je ooit een letterdoos had, maar dan met woorden. En magnetisch, want ze zijn bedoeld voor de koelkast: koelkastpoëzie. En dat heb ik dan gedaan. Dit is wel een mooie geworden. Je kan ‘m in rijen lezen, maar ook in kolommen.

Met de plannen gaat het nog wat langzaam. We moeten echt de route uitstippelen voor we er een wereldticket aan kunnen koppelen. De reisbureaus zijn nog niet écht behulpzaam, of dat wil zeggen: wel behulpzaam, maar het schiet niet echt op als de ene zegt dat we voor een One World Ticket voor 5 continenten moeten betalen, en de ander zegt dat 3 genoeg is. Het scheelt € 1000,-! Overigens denken we zelf dat we uiteindelijk 5 contintenten zouden bezoeken. Afijn, reisgidsen en reisboeken er weer bij - en plannen maar!

FBTO zegt (03-05-2007) dat je een basisverzekering moet hebben zolang je in Nederland ingeschreven bent. Zij kunnen hun basisverzekering uitbreiden met een buitenlandmodule. Dat is max. 365 dagen reizen (beperking!); verzekerd tegen kostprijs; incl inentingen; alarmservice; repatriëring;. Bagage valt onder doorlopende reisverzekering (die moet er dus ook bij). Wat er precies gedekt wordt, staat in het boekje aanvullende voorwaarden.

De boete voor niet verzekerd zijn is heel hoog (premie + 130%).

De gemeente Utrecht zegt (03-05-2007) dat het verplicht is om je uit te schrijven als je langer dan 8 maanden buiten Nederland verblijft. Het is niet mogelijk om een postadres aan te houden. (JoHo geeft aan dat dat wel kan!).

Het is echt waar! We hebben ons huis verkocht! De sticker kan er ein-de-lijk op en de ballonnen hangen we erbij omdat we er écht blij mee zijn! Sinds 2 maart hebben we onderhandeld en was het spannend. Daarna duurde het nog best lang voordat het contract echt getekend werd. We hebben lang onze mond gehouden, maar nu kunnen we het van de daken schreeuwen!!

En de eerste vraag die mensen stellen is dan: “Wat nu?” Welnu, een wereldreis! Op 1 oktober 2007 dragen wij het huis over en gaan we de wereld in. Nu moeten we dus vanalles regelen en organiseren, en we houden dat bij op deze website. De eerste dingen: waar slaan we onze spullen op; hoe kunnen we ons verzekeren; blijven we ingeschreven bij de gemeente; waar gaan we precies heen? Je zult het allemaal lezen… welkom!