Wereldreis

Morgen (dinsdagochtend) vliegen we naar de eilanden op de evenaar, ‘vlak’ voor de kust van Ecuador (op de wereldbol gezien). Daar gaan we genieten van reuzenschildpadden, blue footed boobies, hammerhead sharks, marine iguanas, zeeleeuwen, en nog veel meer bijzondere diersoorten.

De planning is als volgt: we zoeken een hotel in Puerto Ayora op Santa Cruz en gaan eerst een weekje veel duiken. Vanaf 23 april zitten we dan op een bootje (plaatjes volgen, ik ga jullie niet nú al lekker maken!) voor 5 dagen, en varen we langs een aantal eilanden.  Op 27 april vliegen we terug, en op 28 april gaan we door naar Costa Rica.

Om jullie een beetje voor te bereiden: vooralsnog zijn we niet van plan om de site te updaten vanaf de Galapagos-eilanden. De prijs van het internet-per-uur zal ongetwijfeld ontzettend hoog zijn. We zullen wel een paar keer onze e-mail checken (daar komen jullie commentaren op de site ook in terecht). Dus… even geduld!

Hier een kort verslagje van alle duiken die we tot nu toe hebben gemaakt in Puerto Madryn, Ushuaia, Bariloche en Paaseiland. Tijdens alle duiken heb ik video geschoten. Het editten/bewerken van de video neemt veel meer tijd in beslag dan ik vooraf had gedacht. Vandaar dat ik het verslag was heb opgeleukt met een aantal video screenshots.
Read the rest of this entry »

Is er ontbijt bij de prijs inbegrepen? Dat is uiteraard de belangrijkste vraag. Zo ja: prettig! Zo nee, dan moeten we zelf op zoek naar een panaderia (bakkertje) of supermarkt.
Het wordt pas lastig als de ene receptionist zegt dat je wel voor het ontbijt betaald, en de andere niet (zoals in El Calefate).

Ontbijt inbegrepen klinkt dan wel heel leuk, maar het ene ontbijt is het andere niet. In Argentinië bestaat het vooral uit koffie, thee of mate (het liefst mate natuurlijk) en medialunas. Medialunas zijn kleine croissantjes van iets steviger deeg dan de Nederlandse croissants. Je krijgt er jam bij, en dulce de leche (een caramel-smeersel waar ze hier helemaal weg van zijn). Bij een uitgebreid ontbijt krijg je vaak ook nog zoete cornflakes tot je beschikking. In Chili krijg je vaak ‘pan asado’: zelfgebakken witbrood, met jam.
Fruit? In Argentinië nog niet of nauwelijks bij het ontbijt gezien. Op Paaseiland wel, daar kwam de papaya uit eigen tuin, en we kregen watermeloen. Maar ook in de rest van Chili is fruit schaars.
Vezels? Vitaminen? Een bruine boterham met kaas? Niet bij de ontbijtjes die wij voorgeschoteld krijgen!

Maar aangezien we nu in Tucuman, ‘de tuin van Argentinië’ zitten, hebben we morgen verse ananas en pruimen, yogurtjes (altijd in kleine pakjes), melk en vezelrijke cornflakes als ontbijt. Zelf gekocht in de supermarkt, want deze keer zat het ontbijt er niet bij inbegrepen!

Anyone who says different isn’t a traveller; they’re a tourist. Traveling is the art of dealing with different levels of discomfort. New countries, new languages, new rules, new customs, new routines. A traveller’s life and their trip are one in the same, living life while traveling rather than taking a vacation from life. Indeed, traveling becomes a part of who they are, not just something they do. And just like in life there are highs and lows, good times and bad, times where you under-appreciate the good and somehow make it through the bad.

Uit: Reiskrant voor Patagonie

Mijn vak, usability analist voor websites en internetapplicaties, is nog vrij nieuw. Zeven jaar geleden begon ik als ‘ontwerper’. Ondertussen zijn zowel het vakgebied als ik gegroeid, en heb ik nu een titel en een stempel als ‘usability analist’.

Als usability analist op reis kom je heel wat dingen tegen die qua usability niet zo best in elkaar zitten. En dan doel ik in eerste instantie op de websites die we tegenkomen. Want we surfen regelmatig over internet naar sites van hostels en dergelijke om ons volgende onderkomen te reserveren. De verbinding wisselt sterk van kwaliteit en ik durf gerust te zeggen dat die nooit zo snel is als in Nederland. Maar dat hoort ook bij reizen: je gebruikt een internetverbinding samen met 15 anderen in het internetcafé, of je zit in een afgelegen, niet-toeristische (maar wel rustige!) plaats waar ze blij zijn met een paar Mbps.
En dan kom je op de site van je volgende hostel… je wacht… ah, plaatjes (maar dan die met dat rondje, vierkantje en driehoekje, omdat de echte plaatjes nog moeten laden)… of - en dan wordt het leuk - een laadbalkje (15% van 100%) in beeld komen… - ja hoor, een mooie Flash-site, wat zal dat een leuk hostel zijn (19% van 100%)…
Hoe lang hebben we nog? (23% van 100%)…

Read the rest of this entry »

Heel de wereld drinkt gewoon thee. Van losse blaadjes of met een zakje, maar het is thee. De Argentijnen (en Uruguayanen) doen het anders - die drinken mate.

De cebador is degene die de mate prepareert. Hij neemt daarvoor een kommetje van een kalebas (de matecito). De matecito heb je natuurlijk ook in plastic, met logo’s van de Boca Juniors (voetbalclub), met de namen van toeristische plaatsen, met authentieke tekeningen… je kan het zo gek niet bedenken.
De matecito wordt gevuld met yerba (gedroogde blaadjes, net als thee), bijna tot de rand. Dan schudt de cebador ermee, zodat het fijne stof eruit gaat (bedek de matecito met je hand!). Vervolgens plaats je een ijzeren rietje (de bombilla) in de yerba. Een rietje? Tja, het is een hol buisje van metaal, en onderaan zit een soort minizeefje, een beetje als een thee-ei, maar dit dient juist om de yerba buiten de bombilla te houden, zodat je alleen water op zuigt.
Want de cebador schenkt vervolgens heet water langs de bombilla in de matecito (volg je het nog?), tot de matecito vol zit. Even laten trekken, en de cebador neemt het eerste sipje - hij drinkt tot het water weg is en schenkt dan water bij.

Rondom het drinken van mate hoort een hele ceremonie, al kan die overal uitgevoerd worden. En dan bedoel ik echt overal: met een groepje in een hostel, op een paadje in een nationaal park, wachtend op de bus met je familie, als gids samen met de buschauffeur in een bus vol toeristen (al rijdend)… en het kan vast nog gekker.
Officieel gaat het als volgt: nadat de cebador de eerste keer heeft gedronken, vult hij water bij en geeft de matecito aan de persoon links van hem, die deze aanpakt zónder ‘gracias’ te zeggen. Deze drinkt de mate en geeft het terug, waarna de cebador weer bijvult en het proces herhaalt wordt met de andere aanwezigen. Tot de smaak van de yerba af is, dan wordt er opnieuw gevuld. En pas als je ‘gracias’ zegt, krijg je niet meer!

Mate drinken doen Argentijnen overal - maar je hebt wel altijd heet water nodig. En dat is overal te vinden. Ten eerste koop je bij je matecite en bombilla ook een flinke thermoskan voor het hete water, maar mocht die leeg raken - bijvoorbeeld tijdens een dagje bij de Iguazú watervallen - dan ga je naar een restaurant, waar je de warmwatermachine opzoekt: je kan gewoon heet water tappen, speciaal voor mate!

En de smaak? Het lijkt op groene thee, een beetje bitter (amargo). Maar van mate wordt je wakker: het bevat mateine in, een mildere variant van caffeine. Dus ergens zijn die Argentijnen nog niet zo gek met hun mate: het is gezonder dan koffie!

Voordat je op reis gaat, bedenk je natuurlijk goed wat je allemaal wel en niet mee gaat nemen, en waarom. Zo ook met schoeisel. Ik heb dus sandalen voor de warme dagen, gympen voor de dagelijkse gang van zaken, en bergschoenen voor als het zwaarder wordt. En het idee was dat de gympen ongeveer in Santiago vervangen moesten worden door iets vergelijkbaars, en dat de rest wel een jaar mee kon. Dat was dus gerekend buiten de eigen wil van Lowa-bergschoenen…

Read the rest of this entry »

Jaa… Het Weggaan (met hoofdletters) komt nu echt snel dichterbij. Dat betekent dat we nu echt druk zijn met het inpakken van verhuisdozen en met het ‘in een hoek gooien’ van spullen die mee zouden moeten. En dan nog proberen om die in de rugzakken te krijgen…

De laatste dagen logeren we bij Esther’s ouders, en op de een na laatste dag gaan we nog eens naar Utrecht om het huis over te dragen. Daarna gaan we naar een hotel, dicht bij Schiphol. En de volgende ochtend vertrekken wij saampjes naar het vliegveld voor het vliegtuig richting Spanje.

Waarom we dat zo doen? Omdat wij niet zo houden van afscheid nemen op Schiphol. Afgezien van het feit dat de koffie peperduur is, zijn wij dan heel erg bezig met “Waar is mijn ticket, mijn paspoort, mijn rugzak? Heb ik alles gedaan wat ik moet doen om in te checken? Hoe laat is het, moet ik door de douane?” terwijl de andere aanwezigen bezig zijn met afscheid nemen (in alle vormen en kleuren).

Wij vonden dat Pater Moeskroen het mooi verwoord heeft in het liedje ‘Het Weggaan‘:

Het zweet in z’n handen
Een brok in z’n keel
De grote dag was eindelijk daar
Dat z’n ouders konden huilen
Zag hij nu voor het eerst
Maar z’n vliegtuig dat stond al klaar

Waarom valt het weggaan
Ons vaak zo zwaar?
‘t Is op zich zo’n eenvoudige stap
‘t Is de prijs die de ander betalen moet
Voor wat jij al lang besloten had…

Ja! Het is tastbaar! Eindelijk, na wat vertraging aan de kant van het reisbureau, hebben we nu een hele stapel incheckkaarten. Een stuk of 36 in totaal geloof ik.
Het leukste van het hele pakketje zijn de bagagelabels die we erbij kregen. Daar staat op “My Mobile Home”. Hoe toepasselijk: de rugzakken worden inderdaad ons  “mobiel thuis” het komende jaar!

Om te kijken waar ze allemaal heen gaan, kan je de routepagina bekijken.

Overigens heb ik het idee opgevat om onze opblaas-wereldbol mee te nemen en die dan in elke bestemming te fotograferen en er de route op te tekenen met een watervaste stift. Als het past, gaat hij mee!

We zijn klaar met de prikken, joechei! We hadden al een hele serie, dat scheelde. Maar nu hebben we ook een basisbescherming tegen rabiës en de buiktyfus is weer bijgewerkt. Daar kregen we wel een hele mooie pleister op. Met beertjes.

Maar ondertussen zijn allebei m’n bovenarmen wel pijnlijk, en rood enzo. Au…

Wij nemen een internationaal rijbewijs mee voor het huren van een auto hier of daar, m.n. in Australië en Nieuw Zeeland, waar het echt nodig schijnt te zijn om zo’n rijbewijs te hebben. Nou is zo’n papiertje maar een jaar geldig. Dus als wij wat ‘laat’ in Nieuw Zeeland aankomen, dan is de kans aanwezig dat het rijbewijs niet precies geldig meer is.

Antwoord van de ANWB op hoe dat opgelost moet worden:

Read the rest of this entry »

Het is alweer een tijdje (zeg maar anderhalve maand) geleden dat we ons ticket geboekt hebben. En daarna hebben jullie er niets meer van gehoord. Geen nieuws is goed nieuws, maar in dit geval blijkt er toch iets scheeft te zitten.

Ons ticket is namelijk niet geprint. Daardoor verstreken er ‘ticketing deadlines’, waardoor we nu nog steeds geen ticket in handen hebben. Onze reisbureaumedewerkster is er hard voor aan het werk gegaan, en nu blijkt dat al de geboekte vluchten door kunnen gaan, behalve die naar en van Paaseiland. Tenminste, het zou wel kunnen op de gewenste data, maar dan kost het het reisbureau € 4.000,-  om dat voor elkaar te krijgen (het is tenslotte hun fout). Dat vinden ze een beetje veel, en ze stellen voor dat we Paaseiland 10 dagen later doen. Hmm, dan valt ons strakke reisschema een beetje in elkaar.

Kortom, we zijn er nog niet uit. Wordt vervolgd…

Als je je voorbereidt op een wereldreis, kom je op allerlei dingen waar je nooit eerder aan gedacht hebt. Bijvoorbeeld dat je waszakjes kan gebruiken om onderbroeken, sokken, bikini’s en ander spul bij elkaar te houden in je grote, goed gevulde rugzak.Waszakjes kosten bij de Hema €2,10 en dan heb je een redelijk grote met een rits. Dat kan anders.

Ik heb in mijn lapjes-la nog vier stroken vitrage liggen, omdat de vitrage te lang was voor ons ramen. Aha. Vitrage = dun = lichtgewicht = weinig ruimte = waszakje = goed! Dus gisteravond heb ik zakjes van vitrage zitten naaien. Dat ging best goed, alleen - hoe maak je ze dicht. Hoewel ik heb geoefend met het plaatsen van een rits, is het toch niet de meest snelle (en gewichtszuinige) manier om zo’n zakje te sluiten. Dan maar met vier lintjes: twee tegenover elkaar en je kan het zakje dichtstrikken. Nog een stukje stof erop, zodat je ze eventueel uit elkaar kan houden (als ik er straks 6 heb gemaakt…) - schone was en vuile was, voor Joost en Esther…

Dan hebben we ook nog het paspoort. Dat van mij is bijna ‘op’ en daarom is aan de voorkant in ieder geval nauwelijks meer te zien dat ik uit Nederland kom. Ter bescherming van het nieuwe (nog aan te schaffen) wereldreispaspoort, heb ik een hoesje genaaid (best ingewikkeld, als je niet zo vaak achter de naaimachine zit). Toch best goed gelukt - en ik zie toekomst: agenda’s, reisdagboeken…

Het voordeel van vaker op reis gaan, is dat het aantal prikken dat je moet halen, steeds kleiner wordt. Vanmorgen ben ik naar het Tropencentrum geweest voor advies over vaccinaties en de dingen die je onderweg op kunt lopen.

Omdat er al het een en ander in ons lijf zit, valt het erg mee: een DTP-herhaling als ik écht wil (maar het hoeft niet en kan zelfs in Australië); de geldigheidsduur van mijn hepatitus A-prik is verlengd met 15 jaar, dus daar kan ik nog een hele tijd mee vooruit; en de rest was ook nog geldig. We moeten alleen een vaccinatie tegen buiktyfus halen, want die is na 3 jaar wel uitgewerkt - en dat kan bij de GGD in Utrecht (€ 30,- per prik).

Dan de overige enge dingen…

Read the rest of this entry »

Ja, het is echt waar! Op dinsdag 2 oktober, om 08.10 vertrekken wij van Schiphol naar de rest van de wereld!

De route heeft nog een kleine wijziging doorgemaakt ten opzicht van het laatste bericht (met de wereldkaart). De planning zullen we bijwerken op de pagina Route. Vooralsnog is voor ons het belangrijkste dat alles wat betreft het ticket geregeld is. Op naar het volgende item op de ‘to-do’-lijst!

Vanmiddag hebben we weer een uurtje bij Kilroy Travel gezeten. Janet was heel geduldig, ondanks dat we nu weer een andere route tevoorschijn toverden dan die van twee weken geleden. Maar nu staat de route vast; er zijn vluchten bij gevonden; de prijs is bekend. Wat nog rest is dat we de data nog eens goed bekijken, zodat we tot zeker halverwege de route zo min mogelijk vluchten hoeven wijzigen. Voor drukke vluchten als die naar Paaseiland is dat wel belangrijk.

In grote lijnen is de route nu (waarbij [v] = vlucht): Amsterdam [v] Barcelona [v] Buenos Aires [land] Patagonië [v] Santiago [v] Paaseiland [v] Santiago [v] Calama [land] Argentinië [land] Bolivia [land] Peru [land] Ecuador [v] Miami [v] San José [v] San Francisco [v] Honolulu [v] Sydney [v] Cairns [v] Darwin [land] Perth [v] Melbourne [v] Auckland [v] Pacific Islands [v] Auckland [v] Amsterdam

De route in beeld:

Op de website van het ministerie van Buitenlandse Zaken staan reisadviezen: informatie met betrekking tot de veiligheidssituatie in alle landen van de wereld, van zakkenrollen tot ontvoeringen tot vulkaanuitbarstingen. De belangrijkste dingen voor ons:

• Het staakt-het-vuren van de Eta in Spanje is in juni 2007 ingetrokken.
• In Chili zijn er mijnvelden in Regio’s I, II en III.
• In het zuiden van Chili komt op het platteland het Hantavirus voor, dat via urine, speeksel of uitwerpselen van knaagdieren wordt verspreid.
• Voor Bolivia wordt aangeraden om je verblijf te melden bij de consulaire afdeling van de Nederlandse ambassade te La Paz.
• Bolivia is politiek niet heel stabiel; er komen blijkbaar wegblokkades en stakingen voor. Dit geldt met name voor de Centrale Hoogvlakte, waar ook La Paz ligt, alsmede voor de Chapare, het Titicacameer, Cochabamba, de Yungas en in mindere mate Santa Cruz.
• Het is raadzaam om je verblijf in Peru te melden bij de consulaire afdeling van de Nederlandse ambassade te Lima.
• In de regio bij Puno kan het onrustig zijn.
• In Ecuador zijn de vulkanen Sangay, Reventador en Tungurahua actief.
• In de Verenigde Staten mag je ongeveer niets aan vloeistoffen, cremes en gels meenemen in het vliegtuig.
• In Australië rijden ze links.
• In Nieuw Zeeland is het weer zeer verraderlijk, omdat het snel om kan slaan.

Daarnaast staan er veel tips als: rijden met officiële taxi’s; goed naar lokale gidsen luisteren; je bagage niet in je auto laten liggen; geen pakjes of drankjes van vreemden aannemen;  je route melden als je buiten de gebaande wegen gaat; niet vertrouwen op goed-bedoelende, hulp-behoevende toeristen of nep-politie-agenten en dat soort dingen. Goed om een keertje te lezen en te onthouden.

En tóch gaan we!

Na wat rekenwerk zijn we erachter dat het boeken van twee losse tickets naar de continenten Zuid-Amerika en Australië behoorlijk duurder uitvalt dan een wereldticket. Terug naar OneWorld dus - en de tekentafel.

We weten dat we snel naar Patagonië ‘moeten’, omdat het daar lente of zomer moet zijn voor een bezoekje. Dus eerst naar Argentinië. Dan reizen we door de zuidpunt naar Santiago, vanwaar we Paaseiland bezoeken. Dan door naar Quito (over land, maar natuurlijk met een kleine omweg), vanwaar we (via Miami) naar San José kunnen vliegen. Wellicht dat we dan nog iets ‘lokaals’ (Taca) kunnen regelen naar Guatemala, maar het wereldticket gaat door naar Los Angeles en San Francisco. Dan steken we de oceaan dwars over naar Sydney, vanwaar de Pacifische eilanden gaan ontdekken (buiten het ticket). Dan Australië zelf: vooralsnog vliegen naar Darwin (misschien nog naar Cairns?), over land de westkust af naar Perth, en dan terugvliegen naar Sydney voor de oversteek naar Nieuw Zeeland, waar we de rest van onze tijd ‘uitzitten’. Dat ziet er dan zo uit:

(alleen staan hier de ‘omwegen’ niet op natuurlijk).
Dat is het voor vanavond. Eens kijken hoe lang het zo blijft. Morgen even de timing met de seizoenen controleren, en dan maar weer eens langs het reisbureau!

Voor de oplettende lezer/kijker: ja, Vancouver is eruit gevallen. Dat lag toch wel erg buiten de gewenste route, en het is een bestemming waar we ‘altijd nog’ heen kunnen. Ook zijn we noodgedwongen van ons voornemen afgestapt om niet naar de U.S.A. te gaan. Daar ontkom je bijna niet aan. Nou, als het dan moet, dan willen we San Francisco wel zien. En inderdaad, we hadden nog een vluchtje over voor Europa. Gaan we (als het kan) een vriend van Joost opzoeken in Alicante, en even over de Ramblas in Barcelona.

We zijn vorig weekend bij een reisbureau geweest en hebben, na anderhalf uur ongeveer, een mooie offerte gekregen voor de wereldreis… Wat een bedrag! En dat is alleen nog maar ‘het ticket’: rond de wereld via vijf continenten (OneWorld) en dat alles binnen een jaar.

Er ontstaat langzamerhand een idee voor een andere optie: het is een beetje heen-en-weren, maar het geeft ons wel veel meer vrijheid. Of het echt duurder is…? Janet van het reisbureau zei dat het wel eens een paar honderd euro duurder kan zijn. Maar op dat bedrag scheelt het niet zoveel.
Het idee is om eerst naar Zuid-Amerika te vliegen, daar ons ‘ding’ te doen (met uitstapjes naar Paaseiland en Costa Rica), en dan terug te vliegen (retour dus) naar Nederland, om vervolgens (we zijn nog steeds dakloos tenslotte) door te vliegen naar Australië, Nieuw Zeeland en de Pacific.

Nadeel behalve de prijs? We zullen veel reistijd kwijt zijn omdat we geen rondje vliegen.  En misschien zijn sommige continentale vluchten volgeboekt voordat wij boeken (namelijk pas als we in het continent zijn, niet voordat we weggaan). Dan moeten we misschien een weekje langer blijven op de plek waar we zijn. So what? We hoeven dan ook niet binnen een jaar terug te zijn… toch?!

De afgelopen twee avonden heb ik met mijn neus in de boeken gezeten. Dat klinkt als studeren, maar dat was het niet (dat deed Joost, voor zijn TecDiving cursus). Het was vooral snuffelen, uitzoeken en lezen van de Lonely Planet van Zuid Amerika en veel reisgidsen, om te bepalen wat we willen zien in Zuid Amerika, in welke volgorde en, het moeilijkste, hoe je van A naar B komt. Dat laatste doe ik vooralsnog op basis van een Airpass van LanChile, en natuurlijk de busroutes die in de Lonely Planet staan.

We weten al dat we ‘zo snel mogelijk’ naar Patagonië moeten, vanwege de seizoenen. We vertrekken in oktober, dan begint het daar net lekker weer te worden. Als we dat bezoek uitstellen, konden we er wel eens midden in de (hun) winter aankomen, en dat wil je niet, in zulke gebieden.
Daarna trekken we naar het Noorden, via Santiago en Salta in Argentinië. Van Salta weer via Chili (San Pedro de Atacama) naar Bolivia kan heel goed met een 3-daagse tocht over de hooggelegen zoutvlaktes (Uyuni). Dan komen we zo in de buurt van Sucre (Bolivia uit) en gaan we via het Titicacameer en Copacabana naar Peru. Daar is Macchu Picchu natuurlijk een onderdeel van de reis. En aangezien het daar nogal bergachtig is, zijn de reistijden (per bus) niet voor de poes: 30 uur naar Lima, bijvoorbeeld - dat zie ik echt niet zitten. Gelukkig zijn er nog genoeg bestemmingen waar we tussendoor kunnen stoppen.

Gisteravond ben ik uitgekomen in Noord-Peru. Eens kijken hoe we van Lima naar Ecuador gaan: over land of vliegen?