You are currently browsing the archive for the Claro que si category.
Dankzij de gastvrijheid van Otto en Anja (ja, kijk nog maar eens naar dit leuke hotelletje in Zuid-Costa Rica!) konden we even uitgebreid internetten, heerlijk! Dank je wel!
Daarom is er nu een update met stukjes over de eilanden van de Galapagos (na het algemene verhaal):
Over het duiken is ook een heel verhaal beschikbaar, maar dat staat op de laptop die in San José ter reparatie ligt. Net als de meeste foto’s trouwens, dus het duikverhaal en de foto’s houden jullie allemaal nog te goed!
Morgen (dinsdagochtend) vliegen we naar de eilanden op de evenaar, ‘vlak’ voor de kust van Ecuador (op de wereldbol gezien). Daar gaan we genieten van reuzenschildpadden, blue footed boobies, hammerhead sharks, marine iguanas, zeeleeuwen, en nog veel meer bijzondere diersoorten.
De planning is als volgt: we zoeken een hotel in Puerto Ayora op Santa Cruz en gaan eerst een weekje veel duiken. Vanaf 23 april zitten we dan op een bootje (plaatjes volgen, ik ga jullie niet nú al lekker maken!) voor 5 dagen, en varen we langs een aantal eilanden. Op 27 april vliegen we terug, en op 28 april gaan we door naar Costa Rica.
Om jullie een beetje voor te bereiden: vooralsnog zijn we niet van plan om de site te updaten vanaf de Galapagos-eilanden. De prijs van het internet-per-uur zal ongetwijfeld ontzettend hoog zijn. We zullen wel een paar keer onze e-mail checken (daar komen jullie commentaren op de site ook in terecht). Dus… even geduld!
De wereldkaart was ook op de evenaar (latitude 0 graden 0´0´´), of net niet. Ecuador, equator: het land heet gewoon naar de evenaar. Quito betekent ook iets van ‘in het midden’ (of iets dergelijks). Wel apart, terwijl die evenaar ook zoveel andere landen doorkruist. Waarom is het dan precies dit land dat naar de evenaar heet, en er zo’n groot monument heeft staan?
Volgens de wetenschapper van Quitsa-To is Ecuador het enige land, en Quito de enige plaats, waar de oude culturen met zekerheid de zonnewendes konden vaststellen: hier bestaat de horizon namelijk uit bergen: die blijven stil staan en veranderen niet, terwijl horizons aan de zee, met bossen, en andere vage horizons niet toestaan om dat vast te stellen.
Vandaar: Ecuador, evenaar. Alleen hier!
De pagina met de route en planning daarvan is (eindelijk) weer aangepast. Tot nu toe staat de route erop zoals we die gevolgd hebben; vanaf nu de route zoals we die nu gepland hebben staan!
Gisteravond hebben we na lang overleg besloten om onze reis af te breken en naar huis te gaan. Het reizen is al een tijdje een sleur, vinden we, en we zitten het liefst een lange tijd op een en dezelfde plek en zitten soms uren op internet. We missen onze ouders en vrienden en ´s Avonds in bed liggen we allebei te denken en te dromen van Nederland, het huisje dat we daar willen en de bijbehorende hond, alpaca en hangbuikzwijntje. Ik heb allemaal ideeen voor een sauna met bubbelbadje en Esther wil knutselen. Mijn zus heeft nog een huisje in Raamsdonksveer dus daar gaan we tijdelijk even intrekken totdat we iets voor ons zelf gevonden hebben. Waarschijnlijk gaan we niet direct weer aan het werk, want we hebben allebei allemaal ideeen van dingen die we willen doen en maken.
Het is geen wereldbol meer - hopelijk is dat tijdelijk. Maar we hebben een wereldkaart op de kop getikt voor 3 soles (75 cent) en daar doen we het voorlopig mee, dus de telling gaat gewoon door! Nederland staat ook op de kaart, maar de vorm is twijfelachtig en de hoofdstad is Amsterdan…?!
Op de kaart kun je het grootste stuk van de route zien die we tot nu toe afgelegd hebben. Het lijntje stopt in Tumbes, met de Engelse-drop kerk, en terwijl ik dit schrijf zitten we al in Machala, net in het roze vlekje dat Ecuador heet.
In Tumbes hebben we nog een boottocht gedaan tussen de mangrovebomen en langs een eilandje vol met aalscholvers, reigers en pelikanen. En toen nog een bordje cebiche op het strand… dat was een lekker dagje.
De mensen in Tumbes zoeken schelpen bij laag water, de conchas negras. We zagen verschillende mannen tot hun oksels in de blubber staan. Ze kruipen tussen de wortels van de mangrovebomen door op zoek naar de schelpen. In het juiste seizoen vangen ze ook krabben. Alles voor de cebiche!
Diep tussen de mangrovebomen is een soort krokodillenboerderij. Ze fokken hier de amerikaanse krokodil omdat die bijna uitgestorven is, en uiteindelijk moeten deze beestjes uitgezet worden.
Bij de cebiche en gefrituurde vis kregen we trouwens een lekker flesje Inka Kola. Dit is echt de nationale drank van Peru. Een geweldig vies geel uitziend drankje dat het glazuur van je tanden doet springen (maar dat doet gewone cola natuurlijk ook). Het smaakt… nou ja, je kan eraan wennen, maar dat doe ik liever niet. En wat dat betreft was die fles van bijna 2 liter misschien wel een beetje groot. Helaas zag ik dat er op staat dat het geproduceerd wordt in Ecuador, dus de komende twee weken…
Jep, weer een inhaalslag! Nieuwe posts tussen de kleintjes die er al stonden, vanaf 15 maart. En foto’s naturlijk!
Veel leesplezier, wij gaan weer wat verder naar het Noorden!
Esther & Joost
Het was alweer een tijdje geleden, maar hier is hij weer: de wereldbol. En helaas (voorlopig) voor de laatste keer…
De wereldbol staat hier op het plein van een van de paleizen in de adobe-stad Chan-chan. Een paleisje van 11 hectare, met een lengte van anderhalve kilometer. De omringende muur heeft maar 1 ingang, en de muren zijn echt heel dik. Dat ze nog staan na zo lang, komt vooral door de manier van plaatsen van adobestenen: in kolommen van een meter of 3 breed. Bij een aardbeving bewegen die langs elkaar en heffen de trillingen op. Dus aardbevingen hadden ze onder de duim. Maar regen - dat was desastreus. Door de eeuwen heen heeft de regen de grootste schade aangericht aan deze gebouwen van klei - want hoe stevig ook, dat zijn het. En af en toe een El Niño-fenomeen waardoor het extra hard regent, helpt niet.
Wij stelden de gids voor om Chan-chan dan maar te overdekken. Het is 20 km2 groot…
Als je op reis bent, heb je wel eens van die momenten dat je ‘gevangen’ zit in een bus, voor een uur of zestien. Of dat je een dagje even nietsdoet, maar wel alle vier je boeken uitgelezen hebt. Of dat je vriend achter de laptop zitten te programmeren in geheimzinnige talen. En dat je dan wel eens iets ánders wilt doen.
Gelukkig heb ik een haaknaald bij me. Mijn bolletje katoen uit Nederland is al op, omgetoverd in bloemetjes. In Salta (Ar) heb ik toen twee bolletjes katoen gekocht: creme en gekleurd, en op internet vond ik een aardig patroontje. Dus ik ben vierkantjes gaan haken. Tijdens lange busreizen, rustige middagen en avonden, zo tussendoor. En dat werd wel leuk eigenlijk - en toen was de katoen op!
Ondertussen waren we in Arica (Chili) aangekomen, en daar hadden ze natuurlijk niet dezelfde katoen als in Salta. Dan maar een iets ander kleurtje - en ik kon weer verder. Uiteindelijk was het dekentje af toen we een middagje ‘thuis’ zaten in Puno (Peru). Een internationaal dekentje dus, en het is nu onderweg naar Nederland! (er is ook nog een detail te zien)
En o ja, toen vond ik een winkel die bolletjes alpacawol verkocht… dus nu ben ik weer begonnen met de vierkantjes: deze keer wordt het een sjaaltje, van 100% alpacawol. Lekker warm!
Natuurlijk was de wereldbol mee naar Machu Picchu. (En we hadden veel bekijks van een paar Peruaanse kinderen.) Op de achtergrond zie je het tempelgedeelte, bezaaid met toeristen. Dat is wel jammer - zelfs in dit laagseizoen is het hier vol met toeristen. Die ene foto met zonder toeristen konden we niet maken: we waren dan wel om 6:00 boven, maar naar het uitkijkpunt klimmen had weinig zin met al die wolken, nevel en/of mist.
Op veel foto’s staan dus andere toeristen. Maar ergens was het ook wel een grappig gezicht, al die gekleurde regenponcho’s in allerlei felle kleuren!
Joost kon het niet laten: de muts die eigenlijk bedoeld is voor de kleine meisjes op het eiland Tamantaní moest mee. Ik houd het bij mijn lama-muts en trui van alpacawol…
De wereldbol is hier op het Titicacameer, dat bijna 9000 km2 groot is. Om te zeggen dat het zo groot is als een kwart van Nederland gaat te ver, maar het komt in de buurt. Je ziet het niet zo erg als je op het meer vaart, omdat het allemaal schiereilanden heeft. Dat heeft de oude beschavingen geïnspireerd om in de vorm van het meer een poema, een vis en een gevleugelde man te zien (de vraag is nog hoe zij, zonder satelliet, wisten hoe het meer er van boven uit zag). Over die poema, de gevleugelde man en een slang kregen we nog een heel verhaal van de gids: de oude beschavingen hadden daar een hele religie omheen gebouwd. Nu nog vereren de mensen van Amantaní Pachamama (Moeder Aarde) en Pachatata (Vader Kosmos), al schijnen de scherpe randjes wel van de rituelen af te zijn.
De mensen die in/op het meer wonen, spreken Quechua, gemengd met Aymara. Quechua is de taal die ten Noorden van het meer gesproken wordt, Aymara ten Zuiden. Wij hebben onze gastouders het horen praten, en het is echt niet te verstaan (tenzij ze er een woordje Spaans doorheen gooien).
Het meer is in ieder geval groot genoeg om op onze wereldbol te staan: tussen de gele en groene verf van de hoogvlakten zit een klein, blauw ’gaatje’.
Ja, we liepen een beetje achter. Dat krijg je, als je op reis bent en geen tijd hebt om foto’s te bewerken, uit te zoeken en te verkleinen, verhaaltjes te schrijven en dan ook nog een internetcafe te zoeken (liefst met wifi). “Smoesjes”, denken jullie natuurlijk, “laat ons horen waar je zit en wat je doet”. We doen ons best (en als de provider dan ook nog meewerkt, kunnen jullie het nog lezen ook). Dus nu zijn hier de verhaaltjes over:
En dit alles wordt natuurlijk vergezeld van foto’s op Flickr. Je kan doorbladeren tot en met pagina 3 voor alle nieuwe foto’s!
Ik moest ‘m goed vasthouden, die wereldbol, anders was ik ‘m echt kwijt geweest. Op dit uitstekende stukje rots hadden wij een uitstekend uitzicht over de Canyon de Colca.
We waren ongeveer halverwege de afdaling, en we moesten nog een heel eind: ons doel voor de eerste dag was het dorpje dat rechtsonder ons ligt: San Juan de Chuccho. Je ziet de witte stipjes: de daken van de huizen.
Achter ons liggen Cosñira (rechts) en Malata (links), de dorpjes waar we de twee dag door zouden lopen.
Als je daar zo staat, is het onvoorstelbaar dat je toch in slechts een aantal uren naar die dorpjes kunt lopen. Ze lijken zo ontzettend ver weg! En de benenwagen is het enige vervoermiddel dat je daar brengt (tenzij je op een ezeltjes of muildier gaat zitten). Er zijn geen auto’s, er is geen supermarkt van betekenis. Wij kochten een flesje cola dat over de datum was (net). Dat kan daar! Deze dorpjes hebben pas sinds een jaar electriciteit. Maar dat betekent niet dat ze nu een koelkast hebben. Nee - aardappels bewaren ze in kisten bekleed met riet (een jaar lang!), maïs bewerken ze tot meel of een soort popcorn, vlees wordt gezouten en gedroogd in de zon, aan de waslijn.
Als je hoort hoe de mensen hier leven - het is echt een reis met de teletijdmachine die je dan maakt!
Deze keer een close-up van de wereldbol, met het laatste (en eerste) stuk van de route in het rood weergegeven - we zijn nu in Arica, en de stippeltjes gaan naar Peru: Arequipa.
De wereldbol is een leuk ding om bij ons te hebben. We krijgen er regelmatig commentaar op als we ‘m weer eens op een rare plek opblazen, en dat levert soms leuke gesprekjes op. En bovendien geeft het ons een goed beeld van de afstand die we al afgelegd hebben…!
En nu geeft het ook nog een aardig beeld van hoe de familie van Esther verspreid is over de wereld: Indonesië, Thailand - en vriendin van broer is de enige die nog in Nederland verblijft!
Afgelopen zondagmiddag zijn we teruggegaan vanuit carnavalesk Putre naar Arica, een busrit van 3 uur door een bijzonder landschap: eerst rotsen met schitterende kleuren, daarna grijze bergen met een groene vallei. En Arica ligt aan de zee.
Uit de krant van Arica hebben we een advertentie gehaald voor een klein huisje dat we kunnen huren - maar dat kon pas vanaf vandaag (dinsdag). Dus we hebben twee dagen heel weinig gedaan (m.n. wachten), en nu zitten we in het mini-huisje. We hebben een eigen voordeur, bank, twee stoelen, tafel met stoelen, TV en radio, keuken (met microwave, gasformuis, koelkast), badkamer en een slaapkamer. Prima toch! We blijven hier een weekje. Even bijtanken voor het volgende deel: Peru en Ecuador. De deadline: 15 april in Quito! En o ja, we hebben hier zelfs internet, dus je ziet ons misschien wel eens online deze week…
P.S. Misschien weten jullie wel dat mijn collega’s hele mooie ansichtkaarten gemaakt hebben, die ik vanuit de respectieve bestemmingen moet opsturen. En (gelukkig!) ze komen aan! Zie de foto’s van Rhinofly!!
Zo lieve lezers, hier in Oruro vond ik een redelijk snelle internetverbinding. Na een uur en een kwartier uploaden, kopieren en linkjes maken, staan er weer 5 nieuwe posts online en een hele zwik foto´s op Flickr. We hadden veel meer foto´s kunnen plaatsen, want ze zijn allemaal (en het zijn er veel) schitterend. Maar die andere zien jullie nog wel een keer.
Ik ga eens op zoek naar een doosje coca-thee. Tegen hoogteziekte, want we zitten hier nog wel op 3700 meter, en morgen gaan we een nog veel hogere pas over naar de grens met Chili.
Ik hoop dat jullie genieten van de berichten en de foto´s. Laat maar eens weten!
groetjes uit Bolivia, Joost & Esther
Deze wereldbol hangt rond op de zoutvlakte van Uyuni: er is hier niets! Een kwart van Nederland, zoveel niets anders dan zout!
Alles staat nu stevig onder water dankzij de abnormale regenbuien. Maar in de zomer, als het droog is, dan wordt hier nog steeds zout gewonnen. Er liggen allemaal hoopjes zout aan de zijkant van de Salar, die worden vervoerd naar Potosí voor verdere verwerking. Ik weet eigenlijk niet of dat dan ‘zeezout’, ’steenzout’, of anders heet…
Wij stonden volgens ons in het midden van de zoutvlakte. Zover je kon kijken niets dan zout, zout, wit zout en nog meer van dat witte spul. Maar later keken we op een kaart: de zoutvlakte was daarop zo’n 15 cm breed, en de locatie van het zouthotel: slechts 1 cm vanaf de rand. Zo groot is dat dus.
Poe hee. Groot.
De wereldbol is hier op zo’n 4300 meter hoogte bij de geisers van El Tatio. Op zo’n twee uur hobbelen van San Pedro de Atacama. Wel raar hoor, om te bedenken dat je op de hoogte van een hoge berg in de Alpen staat. En rennen moet je uit je hoofd laten - als je even hard achter je gids aanloopt, merk je het al aan je hartslag.
Maar de omgeving is bijzonder. De grond borrelt hier, en uit kleine gaatjes in de grond komt hete stoom: de aarde leeft! Deze geisers zijn vooral in de ochtend actief, en dan vooral na een koude nacht. Daar ontbrak het bij ons een beetje aan, aan kou. In tegenstelling tot de wolken, die ongeveer op de geisers hingen… maar uiteindelijk kregen we toch een mooie traktatie op een uitzicht waar je ‘u’ tegen zegt!
Voor dat we weggingen heb ik van H, een collega, een tweetal series gekopieerd; “Heros” en “How I met your mother”. De laatste kende ik nog niet, maar na een aflevering gezien te hebben zowel seizoen 1 als 2 meegenomen. Als we nu eens ergens op een kamer zitten waar geen tv is, zetten we af en toe een serie aan. Het seizoen van Heros hebben we al een tijdje geleden gekeken en deze week hebben we het 1e seizoen van “How I met ..” afgesloten. Als deze serie in NL op tv komt, kan ik ‘m absoluut aanraden.
Read the rest of this entry »
Deze keer een beetje saaie aflevering misschien, maar hier in Salta hebben we ook niet heel veel uitgevoerd. Dat had ten eerste te maken met al die mooie dingen die we in de afgelopen twee weken gezien hebben. Soms moet je als reiziger ook even ‘weekend’ nemen, even alle indrukken verwerken en gewoon een dagje in je hostel rondhangen. Beetje lezen, foto’s organiseren, financiën bijwerken, tekstjes typen… dat soort dingen. We vonden aan het centrale plein van Salta Cafe Van Gogh, natuurlijk de plek bij uitstek om te genieten van een licuado de frutilla (aardbeienmilkshake) terwijl er ook gratis draadloos internet is.
Ten tweede kwam het omdat de bus naar San Pedro de Atacama alleen op zondag, dinsdag en donderdag rijdt. Daar kwamen we op zaterdagavond achter; het loket voor de kaartjes was op zondag dicht; en op maandag hadden ze alleen nog kaartjes (de laatste 2!) voor donderdag. Dus zaten we hier wat extra nachtjes.
Ten derde kwam het allemaal wel aardig uit om hier wat langer ‘niks’ te doen, want we hebben allebei problemen met te snel werkende darmen. We verdenken de salade bij het lekkere stukje vlees in Cafayate, but who’s to say? Het is best vervelend, en we hopen dat het snel overgaat!
Desalniettemin vertrekken we morgen met de bus naar San Pedro: we verlaten Argentinië voor de laatste keer op deze reis en gaan naar nieuwe wonderbaarlijke landschappen van woestijnen en zout!
Hier een kort verslagje van alle duiken die we tot nu toe hebben gemaakt in Puerto Madryn, Ushuaia, Bariloche en Paaseiland. Tijdens alle duiken heb ik video geschoten. Het editten/bewerken van de video neemt veel meer tijd in beslag dan ik vooraf had gedacht. Vandaar dat ik het verslag was heb opgeleukt met een aantal video screenshots.
Read the rest of this entry »
Is er ontbijt bij de prijs inbegrepen? Dat is uiteraard de belangrijkste vraag. Zo ja: prettig! Zo nee, dan moeten we zelf op zoek naar een panaderia (bakkertje) of supermarkt.
Het wordt pas lastig als de ene receptionist zegt dat je wel voor het ontbijt betaald, en de andere niet (zoals in El Calefate).
Ontbijt inbegrepen klinkt dan wel heel leuk, maar het ene ontbijt is het andere niet. In Argentinië bestaat het vooral uit koffie, thee of mate (het liefst mate natuurlijk) en medialunas. Medialunas zijn kleine croissantjes van iets steviger deeg dan de Nederlandse croissants. Je krijgt er jam bij, en dulce de leche (een caramel-smeersel waar ze hier helemaal weg van zijn). Bij een uitgebreid ontbijt krijg je vaak ook nog zoete cornflakes tot je beschikking. In Chili krijg je vaak ‘pan asado’: zelfgebakken witbrood, met jam.
Fruit? In Argentinië nog niet of nauwelijks bij het ontbijt gezien. Op Paaseiland wel, daar kwam de papaya uit eigen tuin, en we kregen watermeloen. Maar ook in de rest van Chili is fruit schaars.
Vezels? Vitaminen? Een bruine boterham met kaas? Niet bij de ontbijtjes die wij voorgeschoteld krijgen!
Maar aangezien we nu in Tucuman, ‘de tuin van Argentinië’ zitten, hebben we morgen verse ananas en pruimen, yogurtjes (altijd in kleine pakjes), melk en vezelrijke cornflakes als ontbijt. Zelf gekocht in de supermarkt, want deze keer zat het ontbijt er niet bij inbegrepen!
De wereldbol is deze keer in een wijngaard rond Mendoza, de grootste wijnproducent van Argentinië. We hebben drie wijngaarden bezocht: de op een na grootste, een kleinere en een wijngaard van een Fransman die net begonnen is en het allemaal zelf doet. Heel erg leuk om te zien.
De grote, Bodegas Lopez, heeft zijn wijn in supergrote vaten liggen om te rijpen - de rest gaat vrijwel allemaal met hypermoderne machines. En ik zal het maar verklappen: de goedkoopste wijn gaat niet in de vaten! Die wordt in betonnen ‘vaten’ gerijpt, hooguit met wat eikenhouten sippers erin. Alleen de duurdere wijnen gaan in de houten vaten.
De kleinere producent, La Rural, houdt 60% van zijn wijn binnen Argentinië, slechts 40% wordt geëxporteerd. Hier lag de wijn opgeslagen in kleinere houten vaten. Er was ook een leuk museumpje met de geschiedenis van het wijn-maken: van het ronddansen in een ossenhuid tot de nieuwerwetse machines die ze nu gebruiken.
De Fransman heeft oude wijngaarden opgekocht en is in een nieuwe schuur net een paar jaar bezig met het maken van zijn wijnen. Smaakte prima hoor!
We zagen hier rond Mendoza ook wijngaarden van Norton, een prima wijntje dat je gewoon bij de Appie kunt halen. Waar de bodegas zijn, hebben we nog niet achterhaald. Maar dat wijn-proeven gaat hier ook prima met een flesje uit de supermarkt: de goedkoopste kost 4 pesos (1 euro)!
Ja, ik weet het: een foto waarbij je recht in de zon kijkt, is gedoemd te mislukken…!
De wereldbol moeten we in een keer een heel end omdraaien om in Paaseiland uit te komen. Het ligt 3700 km uit de Chileense kust. Voor het idee: we zaten vierenhalf uur in het vliegtuig!
Heel grappig is trouwens het scherm in het vliegtuig waarop je kan zien waar je vliegt op dat moment. Meestal staan er wat steden in de buurt, Londen, Utrecht, Amsterdam… Nu zagen op scherm 1 (uitgezoomd) en scherm 2 (ingezoomd) alleen maar blauw, blauw, blauw…. totdat er eindelijk het woord Easter Island in beeld kwam. Er is hier echt alleen maar zee omheen… we zitten midden in de Pacifische oceaan!
En dat daar grote tonijnen in zitten, weten we nu ook! Na het duiken kwam een vissersboot in de haven aan met vier tonijnen van een meter lang. Knalgele vinnen erop. De vier werden even vakkundig ontdaan van hoofd en ingewanden, en klaargezet voor transport en verkoop. De restjes en het bloed verdwenen in het water van de haven, waar kinderen aan het zwemmen waren, en de schildpadden (!) elkaar verdrongen voor die lekkere stukjes tonijn. De schildpadden (green turtles) komen in de haven algen eten. Ze zijn tot 1 meter groot - schitterend om te zien, want je staat in dit haventje echt vlakbij het water.
Kortom: het is hier weer een grote dierentuin!
Op zondag hadden we een rustdag: eindelijk tijd om Santiago te bekijken, en daar hoort een “Wij en de wereldbol” bij. We zijn naar de heuvel San Cristobál geweest. Je gaat dan met een treintje uit 1925 steil de berg omhoog en hebt een schitterend uitzicht over een groot deel van de stad. Schitterend! Het treintje wordt omhooggetrokken aan een kabel, gaat echt op een superouderwetse manier, maar hij heeft het gehouden…
Santiago ligt echt in een ‘kuil’ met de Andes aan de ene kant (je kan de sneeuw zien) en aan de andere kanten liggen lagere bergen. Het was alleen een beetje heiig, dus het uitzicht was niet perfect, maar dat is altijd zo. Bovenop die heuvel staat een groot beeld van Maria, natuurlijk ook met een kerststal. Het kindje Jezus was daar nog de kleine grote afwezige, want die wordt er pas op 25 december in gelegd: eerder was hij er toch nog niet?
Vanaf die top zijn we met de kabelbaan naar beneden gegaan, dan kom je een eind verder in Santiago’s zakenwijk Las Condes uit. Niet dat daar iets te doen was, want het was natuurlijk zondag… Via dezelfde weg terug - en onderweg kwamen we John de Ierse hockiër tegen met zijn team (ja, we zijn gaan kijken naar hun interland).
Al met al een lekker dagje met toch weer heel wat kilometers in de benen, alleen deze keer niet in de winkelstraten!
… en waar beter dan boven op vulkaan Villarica? Ik was volledig buiten adem, dus van opblazen kwam niets. Zo ontzettend hoog was het eigenlijk niet - in Frankrijk kan je skieen op 2847 meter. Maar we hadden natuurlijk wel net 1400 meter omhooggelopen (en dan bedoel ik echt 1400 hoogtemeters!).
Ondertussen zijn wij, met de wereldbol, in Santiago aangekomen. Grote stad, veel mensen, veel auto’s, superdruk… De overvloed aan winkels is ergens wel aangenaam, maar aan de andere kant ook overbodig. Handig is het wel, natuurlijk…
Deze keer vanaf de andere kant gezien: Chiloe. Zoals gezegd het grootste eiland van Chili; alle andere eilanden van Chili, behalve Paaseiland dan, liggen ongeveeer ten Zuiden van Chiloe. Daar is… niet veel. Het zal ontgetwijfeld mooi zijn, maar wij zijn er overheen gevlogen.
Chiloten zijn ontzettend trots op hun eilandje en eigenaardigheden. Ze hebben dus ook hun eigen artesania’s (handgemaakte souvenirs). In Chili zijn dat vaak houten dingen, of kleding van alpaca- of schapenwol. Maar hier is het schapenwol, en dan gehaakt of gebreid zoals je in Nederland zou verwachten te zien bij een handwerkmarkt voor oma’s. Maar toch zitten er wel kunstwerkjes tussen hoor!
Anyone who says different isn’t a traveller; they’re a tourist. Traveling is the art of dealing with different levels of discomfort. New countries, new languages, new rules, new customs, new routines. A traveller’s life and their trip are one in the same, living life while traveling rather than taking a vacation from life. Indeed, traveling becomes a part of who they are, not just something they do. And just like in life there are highs and lows, good times and bad, times where you under-appreciate the good and somehow make it through the bad.
Uit: Reiskrant voor Patagonie
De wereldbol kan nu niet lager… althans, wij gaan niet lager! We zitten in Ushuaia, en deze foto’s zijn gemaakt bij het einde van Ruta 3, een dikke 3000 kilometer van Buenos Aires - en hij houdt hier op, bij 54 graden zuiderbreedte. Hieronder is nog een stukje Chili, met wat militaire posten enzo, maar daarna begint het echte avontuur - Antarctica.
Wij hebben Antarctica alleen bekeken in het museum van Ushuaia, waar de verhalen uitgebeeld staan van de avonturiers die de ontdekkingsreizen hebben uitgevoerd (en dan niet die toeristen die voor minstens U$ 4.000 een tochtje maken). De enige avonturier die ik nog miste in het museum, is Wilco van Rooijen, die op eigen kracht de 90 graden zuiderbreedte heeft gehaald (gesponsord door Rhinofly)…
Ondertussen kom je hier ook nog wat Nederlandse geschiedenis tegen: natuurlijk is er Kaap Hoorn (het Zuidelijkste eiland dat bij Zuid Amerika hoort), en een aantal ontdekkingsreizigers die door het Magellaense kanaal gevaren zijn (bovenlangs Vuurland). Kaap Hoorn is genoemd naar de stad Hoorn (vanwaar het schip Eendracht vertrok), maar het wordt stevig verhaspeld in andere talen: Cape Horn, Cabo Horno… Toch zijn er nog twee Nederlandse woorden die hier gebruikt worden: tante en oma. En ze betekenen ook precies dat! In Ushuaia heb je café Tante Sara, waar ze héérlijke warme choco maken, en er worden potjes jam verkocht met een plaatje van een omaatje erop: jam van oma! Wat precies de reden is dat juist deze woorden in Vuurland zijn blijven hangen, weet ik niet…
Mijn vak, usability analist voor websites en internetapplicaties, is nog vrij nieuw. Zeven jaar geleden begon ik als ‘ontwerper’. Ondertussen zijn zowel het vakgebied als ik gegroeid, en heb ik nu een titel en een stempel als ‘usability analist’.
Als usability analist op reis kom je heel wat dingen tegen die qua usability niet zo best in elkaar zitten. En dan doel ik in eerste instantie op de websites die we tegenkomen. Want we surfen regelmatig over internet naar sites van hostels en dergelijke om ons volgende onderkomen te reserveren. De verbinding wisselt sterk van kwaliteit en ik durf gerust te zeggen dat die nooit zo snel is als in Nederland. Maar dat hoort ook bij reizen: je gebruikt een internetverbinding samen met 15 anderen in het internetcafé, of je zit in een afgelegen, niet-toeristische (maar wel rustige!) plaats waar ze blij zijn met een paar Mbps.
En dan kom je op de site van je volgende hostel… je wacht… ah, plaatjes (maar dan die met dat rondje, vierkantje en driehoekje, omdat de echte plaatjes nog moeten laden)… of - en dan wordt het leuk - een laadbalkje (15% van 100%) in beeld komen… - ja hoor, een mooie Flash-site, wat zal dat een leuk hostel zijn (19% van 100%)…
Hoe lang hebben we nog? (23% van 100%)…
Heel de wereld drinkt gewoon thee. Van losse blaadjes of met een zakje, maar het is thee. De Argentijnen (en Uruguayanen) doen het anders - die drinken mate.
De cebador is degene die de mate prepareert. Hij neemt daarvoor een kommetje van een kalebas (de matecito). De matecito heb je natuurlijk ook in plastic, met logo’s van de Boca Juniors (voetbalclub), met de namen van toeristische plaatsen, met authentieke tekeningen… je kan het zo gek niet bedenken.
De matecito wordt gevuld met yerba (gedroogde blaadjes, net als thee), bijna tot de rand. Dan schudt de cebador ermee, zodat het fijne stof eruit gaat (bedek de matecito met je hand!). Vervolgens plaats je een ijzeren rietje (de bombilla) in de yerba. Een rietje? Tja, het is een hol buisje van metaal, en onderaan zit een soort minizeefje, een beetje als een thee-ei, maar dit dient juist om de yerba buiten de bombilla te houden, zodat je alleen water op zuigt.
Want de cebador schenkt vervolgens heet water langs de bombilla in de matecito (volg je het nog?), tot de matecito vol zit. Even laten trekken, en de cebador neemt het eerste sipje - hij drinkt tot het water weg is en schenkt dan water bij.
Rondom het drinken van mate hoort een hele ceremonie, al kan die overal uitgevoerd worden. En dan bedoel ik echt overal: met een groepje in een hostel, op een paadje in een nationaal park, wachtend op de bus met je familie, als gids samen met de buschauffeur in een bus vol toeristen (al rijdend)… en het kan vast nog gekker.
Officieel gaat het als volgt: nadat de cebador de eerste keer heeft gedronken, vult hij water bij en geeft de matecito aan de persoon links van hem, die deze aanpakt zónder ‘gracias’ te zeggen. Deze drinkt de mate en geeft het terug, waarna de cebador weer bijvult en het proces herhaalt wordt met de andere aanwezigen. Tot de smaak van de yerba af is, dan wordt er opnieuw gevuld. En pas als je ‘gracias’ zegt, krijg je niet meer!
Mate drinken doen Argentijnen overal - maar je hebt wel altijd heet water nodig. En dat is overal te vinden. Ten eerste koop je bij je matecite en bombilla ook een flinke thermoskan voor het hete water, maar mocht die leeg raken - bijvoorbeeld tijdens een dagje bij de Iguazú watervallen - dan ga je naar een restaurant, waar je de warmwatermachine opzoekt: je kan gewoon heet water tappen, speciaal voor mate!
En de smaak? Het lijkt op groene thee, een beetje bitter (amargo). Maar van mate wordt je wakker: het bevat mateine in, een mildere variant van caffeine. Dus ergens zijn die Argentijnen nog niet zo gek met hun mate: het is gezonder dan koffie!
Voordat je op reis gaat, bedenk je natuurlijk goed wat je allemaal wel en niet mee gaat nemen, en waarom. Zo ook met schoeisel. Ik heb dus sandalen voor de warme dagen, gympen voor de dagelijkse gang van zaken, en bergschoenen voor als het zwaarder wordt. En het idee was dat de gympen ongeveer in Santiago vervangen moesten worden door iets vergelijkbaars, en dat de rest wel een jaar mee kon. Dat was dus gerekend buiten de eigen wil van Lowa-bergschoenen…
De wereldbol heeft het koud: hij hangt hier boven het puntje van de Cerro Torre van 3100 meter hoog (klik voor een ander beeld). We staan op het uitkijkpunt van het pad naar de Laguna Torre: het meer dat onderaan de gletsjer ontstaat. De gletsjer ontstaat uit twee gletsjers, die van Cerro Torre en Cerro Fitz Roy (3400 meter) komen. Het uitzicht is werkelijk fantastisch, en we hebben geluk gehad met het weer, want twee dagen later was het net alsof deze bergen er niet stonden, zoveel wolken hingen er.
Met de wind zit het hier ook wel goed. Die blaast zo hard hij kan… Vanaf de ‘campo de hielo’ (ijsvlakte) die net zo groot is als half Nederland blaast hij vochtige wolken tegen de bergen van Argentinië aan, waardoor het daar gaat sneeuwen (en daar komen gletsjers van!). Die wind dendert dan de bergen weer af en komt eerst El Chaltén tegen. Het kan hier dus nogal spoken, en ze zeggen niet voor niets dat je hier de vier seizoenen in één dag kan meemaken. Maar wij hadden geluk en zagen alles van Cerro Solo aan de linkerkant tot en met Cerro Fitz Roy aan de rechterkant. Schitterend!
De wereldbol reist nog steeds met ons mee (ik vraag me af hoe lang ik het vol ga houden, maar ik ga ervoor!). Deze keer heb ik ‘m opgeblazen op Peninsula Valdes, vlakbij de zeeleeuwen. Ik had natuurlijk kunnen proberen of ze de bal op hun neus omhoog wilden houden… De vrouwtjes waren onder water zo speels, die zie ik daar wel voor aan. Maar die mannetjes van een paar duizend kilo - daar blijf ik toch liever uit de buurt.
Deze keer dus van een veilig afstandje, maar met zeeleeuwen: de wereldbol.
De wereldbol is in Villa Ventana, en logeert daar bij Marie-José en Toni, die hier drie hele leuke huisjes hebben staan. Wij genieten van de stilte, die doorspekt is met het getortel, ge-twittr (het echte!), en het geschreeuw van diverse soorten vogels. En af en toe komt er zo’n echte oude rammelbak voorbij tuffen. Een Ford pickup uit de jaren ‘60, een blauwe Eend met een halve motorkap, een Peugeotje 504 (waarvan er in Buenos Aires honderden als taxi dienen)… echt leuk om te zien - een paradijs voor liefhebbers van oude auto’s.
Ik zag op de wereldbol dat we nu ongeveer op de breedtegraad van Zuid-Spanje zitten. Vandaar dat die zon zo lekker aanvoelt hier! Maar we zitten dus niet zo zuidelijk als je misschien zou denken. Op het moment dat we op het zuidelijkste puntje van Zuid-Amerika staan, zijn we ongeveer ter hoogte van Aarhus in Denemarken - het zou ook Hjorring kunnen zijn, zo precies is onze wereldbol niet 
Europa gaat dus nog wel iets verder door naar de pool dan Amerika!
Zo, jullie weten weer waar we zitten; groeten van de onderkant van de wereldbol!
Natuurlijk is de wereldbol ook meegeweest naar de watervallen. Dit is de derde foto, en ik moet verklappen dat de mensen om ons heen wel een beetje vreemd kijken als ze zien wat ik aan het doen ben: wereldbol opblazen, foto maken, en dan met dat ding onder mijn arm (hij moet weer leeggemaakt worden) weglopen. Maar goed, rare mensen moeten er zijn op deze wereld 
Overigens keken meer mensen naar Joost z’n videocamera, want vanwege het water (zie de andere post, deel 1 t/m 4) had Joost de videocamera uit voorzorg maar in het onderwaterhuis gedaan, dat eigenlijk voor het duiken bedoeld is. Maar watervallen filmen gaat er ook prima mee! En ik maar stuntelen met mijn camera onder m’n regencape: kijken wat ik ga fotograferen, instellen (onder de cape) en dan in een bliksemsnelle actie de camera enkele seconden onder de cape uit. Toch zijn ze wel mooi geworden…!
Een beetje achteraf, maar hier is dan de wereldbol in Buenos Aires.
Ik zit hier voor het Casa Rosada, het presidentshuis. Vanaf het balkon gaven Juan Peron en zijn vrouw Evita hun speeches aan het arbeidersvolk, dat zich op de Plaza de Mayo verzameld had. Waarom het roze is? Dat weten ze eigenlijk niet!
Ja, we zijn echt in Barcelona, kijk maar!
Vandaag hebben weer een park bekeken, en veel mooie uitzichten gezien. We genieten!
We hebben het al rondgeroepen: we willen geen afscheidskadootjes, want dan kunnen we wel een extra rugzak meenemen. Maar ja. Niemand luistert natuurlijk, maar ze worden wel heel creatief met het verzinnen van kleine, lichtgewicht kadootjes.
Gisteren ging ik met Rhinofly uit eten. Dat doen we soms, en deze keer was het vooral omdat we zulke goede projecten scoren en opleveren (zie deze actie bijvoorbeeld). O ja, en er gaat iemand een lang weekend vieren. Daarom was er een kadootje. Een echt super-leuk kadootje…! Ik kreeg van iedere collega een ansichtkaart, en op iedere kaart staat op een zeer creatieve manier een bestemming van onze reis afgebeeld, verwerkt met (vaak) Rhinofly-logo’s en mijn gezicht. De bedoeling is dat ik vanuit een bestemming de juiste kaart naar Rhinofly stuur. En o ja, ze hebben de tekst vast voorgedrukt: 
“Lieve, lieve collega’s. Maar vooral <naam collega (x25)>, want die mis ik het meest.
… (ruimte voor mij)
Kortom: het is hier wel leuk, maar ik mis jullie héééél erg.”
Gevolgd door een opmerking die met de collega te maken heeft. En het adres staat er ook vast op, zodat ik me niet kan vergissen. Tja. Dat is toch een superkado! Van een ‘creatief en inspirerend arbeidsmarktcommunicatie internetbureau‘, zoals een klant het laatst zei! Dus de 25 kaartjes gaan mee. En ik ga in 25 bestemmingen op zoek naar een postzegel en een brievenbus. De eerste weddenschappen over hoeveel kaartjes er aan gaan komen, zijn al afgesloten…
Vandaag was de grote slaapkamer-inpak-dag. We hebben een stevige deadline, want we hebben ons bed en de kasten verkocht. Morgen worden ze opgehaald, dus vandaag moesten alle kleren uitgezocht worden en het bed uit elkaar gehaald. Het was dus een heftige dag. Ik blijk moeilijk afscheid te kunnen nemen van truien uit de jaren ‘90 die nu als hobbezakken om me heen hangen. Niet dat die truien zijn veranderd, of ik smaller geworden ben. Het is gewoon niet meer in de mode…
Tegelijkertijd konden we een eerste selectie maken van de kleren die mee gaan in de rugzak. Dat was redelijk snel gebeurd - weinig. En het past. Maar nu alle andere dingen nog die óók mee moeten, en dan het geheel eens wegen (en een rondje door de stad lopen om te kijken of de rugzak niet ondraaglijk zwaar wordt!).
Het pakken werd even onderbroken door een zonnig concertje van OBK in de Slottuin in Zeist, waarna ik ook van alle OBK’ers afscheid kon nemen. Volgende keer dat ik hen zie? Waarschijnlijk op het nieuwjaarsconcert van 2009. Hou maar vast een kaartje gereserveerd!
Iedere avond pakken we een beetje: twee uurtjes opruimen, inpakken, organiseren. Zo komen we er wel (en hopelijk snel genoeg). Ondertussen raken we een beetje door de inpakmaterialen en de verhuisdozen heen, maar daar komt zaterdag wel verandering in.
En Poesenel? Die helpt mee inpakken. Op haar manier dan. Ze gaat in lege dozen zitten (die ene die je nodig hebt), of bovenop het bubbeltjesplastic (nee, met die poezevoetjes blijven de bubbels heel). En dan erg verontwaardigd kijken als wij lief vragen of we alsjeblieft het bubbeltjesplastic mogen gebruiken om die mooie Mexicaanse kan mee in te pakken…
Jaa… Het Weggaan (met hoofdletters) komt nu echt snel dichterbij. Dat betekent dat we nu echt druk zijn met het inpakken van verhuisdozen en met het ‘in een hoek gooien’ van spullen die mee zouden moeten. En dan nog proberen om die in de rugzakken te krijgen…
De laatste dagen logeren we bij Esther’s ouders, en op de een na laatste dag gaan we nog eens naar Utrecht om het huis over te dragen. Daarna gaan we naar een hotel, dicht bij Schiphol. En de volgende ochtend vertrekken wij saampjes naar het vliegveld voor het vliegtuig richting Spanje.
Waarom we dat zo doen? Omdat wij niet zo houden van afscheid nemen op Schiphol. Afgezien van het feit dat de koffie peperduur is, zijn wij dan heel erg bezig met “Waar is mijn ticket, mijn paspoort, mijn rugzak? Heb ik alles gedaan wat ik moet doen om in te checken? Hoe laat is het, moet ik door de douane?” terwijl de andere aanwezigen bezig zijn met afscheid nemen (in alle vormen en kleuren).
Wij vonden dat Pater Moeskroen het mooi verwoord heeft in het liedje ‘Het Weggaan‘:
Het zweet in z’n handen
Een brok in z’n keel
De grote dag was eindelijk daar
Dat z’n ouders konden huilen
Zag hij nu voor het eerst
Maar z’n vliegtuig dat stond al klaarWaarom valt het weggaan
Ons vaak zo zwaar?
‘t Is op zich zo’n eenvoudige stap
‘t Is de prijs die de ander betalen moet
Voor wat jij al lang besloten had…
Het komt nu echt dichtbij!
Wat er nog op ons lijstje staat: dubbelchecken van afzeggen en adreswijzigingen, machtigingen voor bankrekeningen, travellers’ cheques bestellen, nog even de bergsportwinkels leeg kopen, alle belangrijke documenten scannen, mailen naar onszelf, en tien keer kopiëren (voor in Nederland, Joost z’n tas, Esther’s tas en een keertje of wat voor de zekerheid), de makelaar bellen of hij ook bij de overdracht is, nog wat mensen gedag zeggen.
O ja. En alle spullen in het huis inpakken in verhuisdozen.
Ja! Het is tastbaar! Eindelijk, na wat vertraging aan de kant van het reisbureau, hebben we nu een hele stapel incheckkaarten. Een stuk of 36 in totaal geloof ik.
Het leukste van het hele pakketje zijn de bagagelabels die we erbij kregen. Daar staat op “My Mobile Home”. Hoe toepasselijk: de rugzakken worden inderdaad ons “mobiel thuis” het komende jaar!
Om te kijken waar ze allemaal heen gaan, kan je de routepagina bekijken.
Overigens heb ik het idee opgevat om onze opblaas-wereldbol mee te nemen en die dan in elke bestemming te fotograferen en er de route op te tekenen met een watervaste stift. Als het past, gaat hij mee!
We zijn klaar met de prikken, joechei! We hadden al een hele serie, dat scheelde. Maar nu hebben we ook een basisbescherming tegen rabiës en de buiktyfus is weer bijgewerkt. Daar kregen we wel een hele mooie pleister op. Met beertjes.
Maar ondertussen zijn allebei m’n bovenarmen wel pijnlijk, en rood enzo. Au… 
Wij nemen een internationaal rijbewijs mee voor het huren van een auto hier of daar, m.n. in Australië en Nieuw Zeeland, waar het echt nodig schijnt te zijn om zo’n rijbewijs te hebben. Nou is zo’n papiertje maar een jaar geldig. Dus als wij wat ‘laat’ in Nieuw Zeeland aankomen, dan is de kans aanwezig dat het rijbewijs niet precies geldig meer is.
Antwoord van de ANWB op hoe dat opgelost moet worden:
Het is alweer een tijdje (zeg maar anderhalve maand) geleden dat we ons ticket geboekt hebben. En daarna hebben jullie er niets meer van gehoord. Geen nieuws is goed nieuws, maar in dit geval blijkt er toch iets scheeft te zitten.
Ons ticket is namelijk niet geprint. Daardoor verstreken er ‘ticketing deadlines’, waardoor we nu nog steeds geen ticket in handen hebben. Onze reisbureaumedewerkster is er hard voor aan het werk gegaan, en nu blijkt dat al de geboekte vluchten door kunnen gaan, behalve die naar en van Paaseiland. Tenminste, het zou wel kunnen op de gewenste data, maar dan kost het het reisbureau € 4.000,- om dat voor elkaar te krijgen (het is tenslotte hun fout). Dat vinden ze een beetje veel, en ze stellen voor dat we Paaseiland 10 dagen later doen. Hmm, dan valt ons strakke reisschema een beetje in elkaar.
Kortom, we zijn er nog niet uit. Wordt vervolgd…
Als je je voorbereidt op een wereldreis, kom je op allerlei dingen waar je nooit eerder aan gedacht hebt. Bijvoorbeeld dat je waszakjes kan gebruiken om onderbroeken, sokken, bikini’s en ander spul bij elkaar te houden in je grote, goed gevulde rugzak.Waszakjes kosten bij de Hema €2,10 en dan heb je een redelijk grote met een rits. Dat kan anders.
Ik heb in mijn lapjes-la nog vier stroken vitrage liggen, omdat de vitrage te lang was voor ons ramen. Aha. Vitrage = dun = lichtgewicht = weinig ruimte = waszakje = goed! Dus gisteravond heb ik zakjes van vitrage zitten naaien. Dat ging best goed, alleen - hoe maak je ze dicht. 
Hoewel ik heb geoefend met het plaatsen van een rits, is het toch niet de meest snelle (en gewichtszuinige) manier om zo’n zakje te sluiten. Dan maar met vier lintjes: twee tegenover elkaar en je kan het zakje dichtstrikken. Nog een stukje stof erop, zodat je ze eventueel uit elkaar kan houden (als ik er straks 6 heb gemaakt…) - schone was en vuile was, voor Joost en Esther…
Dan hebben we ook nog het paspoort. Dat van mij is bijna ‘op’ en daarom is aan de voorkant in ieder geval nauwelijks meer te zien dat ik uit Nederland kom. Ter bescherming van het nieuwe (nog aan te schaffen) wereldreispaspoort, heb ik een hoesje genaaid (best ingewikkeld, als je niet zo vaak achter de naaimachine zit). Toch best goed gelukt - en ik zie toekomst: agenda’s, reisdagboeken…
De wereldreis wordt iets korter dan gedacht. Wetenschappers uit Bonn stelden vast dat de diameter van onze planeet vijf millimeter kleiner is dan bleek tijdens een vorige officiële meting vijf jaar geleden. Nu is de diameter nog maar de diameter is 12.756,274 kilometer. Bron
Het voordeel van vaker op reis gaan, is dat het aantal prikken dat je moet halen, steeds kleiner wordt. Vanmorgen ben ik naar het Tropencentrum geweest voor advies over vaccinaties en de dingen die je onderweg op kunt lopen.
Omdat er al het een en ander in ons lijf zit, valt het erg mee: een DTP-herhaling als ik écht wil (maar het hoeft niet en kan zelfs in Australië); de geldigheidsduur van mijn hepatitus A-prik is verlengd met 15 jaar, dus daar kan ik nog een hele tijd mee vooruit; en de rest was ook nog geldig. We moeten alleen een vaccinatie tegen buiktyfus halen, want die is na 3 jaar wel uitgewerkt - en dat kan bij de GGD in Utrecht (€ 30,- per prik).
Dan de overige enge dingen…
Ja, het is echt waar! Op dinsdag 2 oktober, om 08.10 vertrekken wij van Schiphol naar de rest van de wereld!
De route heeft nog een kleine wijziging doorgemaakt ten opzicht van het laatste bericht (met de wereldkaart). De planning zullen we bijwerken op de pagina Route. Vooralsnog is voor ons het belangrijkste dat alles wat betreft het ticket geregeld is. Op naar het volgende item op de ‘to-do’-lijst!
Vanmiddag hebben we weer een uurtje bij Kilroy Travel gezeten. Janet was heel geduldig, ondanks dat we nu weer een andere route tevoorschijn toverden dan die van twee weken geleden. Maar nu staat de route vast; er zijn vluchten bij gevonden; de prijs is bekend. Wat nog rest is dat we de data nog eens goed bekijken, zodat we tot zeker halverwege de route zo min mogelijk vluchten hoeven wijzigen. Voor drukke vluchten als die naar Paaseiland is dat wel belangrijk.
In grote lijnen is de route nu (waarbij [v] = vlucht): Amsterdam [v] Barcelona [v] Buenos Aires [land] Patagonië [v] Santiago [v] Paaseiland [v] Santiago [v] Calama [land] Argentinië [land] Bolivia [land] Peru [land] Ecuador [v] Miami [v] San José [v] San Francisco [v] Honolulu [v] Sydney [v] Cairns [v] Darwin [land] Perth [v] Melbourne [v] Auckland [v] Pacific Islands [v] Auckland [v] Amsterdam
De route in beeld:
Op de website van het ministerie van Buitenlandse Zaken staan reisadviezen: informatie met betrekking tot de veiligheidssituatie in alle landen van de wereld, van zakkenrollen tot ontvoeringen tot vulkaanuitbarstingen. De belangrijkste dingen voor ons:
Daarnaast staan er veel tips als: rijden met officiële taxi’s; goed naar lokale gidsen luisteren; je bagage niet in je auto laten liggen; geen pakjes of drankjes van vreemden aannemen; je route melden als je buiten de gebaande wegen gaat; niet vertrouwen op goed-bedoelende, hulp-behoevende toeristen of nep-politie-agenten en dat soort dingen. Goed om een keertje te lezen en te onthouden.
En tóch gaan we!
Na wat rekenwerk zijn we erachter dat het boeken van twee losse tickets naar de continenten Zuid-Amerika en Australië behoorlijk duurder uitvalt dan een wereldticket. Terug naar OneWorld dus - en de tekentafel.
We weten dat we snel naar Patagonië ‘moeten’, omdat het daar lente of zomer moet zijn voor een bezoekje. Dus eerst naar Argentinië. Dan reizen we door de zuidpunt naar Santiago, vanwaar we Paaseiland bezoeken. Dan door naar Quito (over land, maar natuurlijk met een kleine omweg), vanwaar we (via Miami) naar San José kunnen vliegen. Wellicht dat we dan nog iets ‘lokaals’ (Taca) kunnen regelen naar Guatemala, maar het wereldticket gaat door naar Los Angeles en San Francisco. Dan steken we de oceaan dwars over naar Sydney, vanwaar de Pacifische eilanden gaan ontdekken (buiten het ticket). Dan Australië zelf: vooralsnog vliegen naar Darwin (misschien nog naar Cairns?), over land de westkust af naar Perth, en dan terugvliegen naar Sydney voor de oversteek naar Nieuw Zeeland, waar we de rest van onze tijd ‘uitzitten’. Dat ziet er dan zo uit:
(alleen staan hier de ‘omwegen’ niet op natuurlijk).
Dat is het voor vanavond. Eens kijken hoe lang het zo blijft. Morgen even de timing met de seizoenen controleren, en dan maar weer eens langs het reisbureau!
Voor de oplettende lezer/kijker: ja, Vancouver is eruit gevallen. Dat lag toch wel erg buiten de gewenste route, en het is een bestemming waar we ‘altijd nog’ heen kunnen. Ook zijn we noodgedwongen van ons voornemen afgestapt om niet naar de U.S.A. te gaan. Daar ontkom je bijna niet aan. Nou, als het dan moet, dan willen we San Francisco wel zien. En inderdaad, we hadden nog een vluchtje over voor Europa. Gaan we (als het kan) een vriend van Joost opzoeken in Alicante, en even over de Ramblas in Barcelona.
We zijn vorig weekend bij een reisbureau geweest en hebben, na anderhalf uur ongeveer, een mooie offerte gekregen voor de wereldreis… Wat een bedrag! En dat is alleen nog maar ‘het ticket’: rond de wereld via vijf continenten (OneWorld) en dat alles binnen een jaar.
Er ontstaat langzamerhand een idee voor een andere optie: het is een beetje heen-en-weren, maar het geeft ons wel veel meer vrijheid. Of het echt duurder is…? Janet van het reisbureau zei dat het wel eens een paar honderd euro duurder kan zijn. Maar op dat bedrag scheelt het niet zoveel.
Het idee is om eerst naar Zuid-Amerika te vliegen, daar ons ‘ding’ te doen (met uitstapjes naar Paaseiland en Costa Rica), en dan terug te vliegen (retour dus) naar Nederland, om vervolgens (we zijn nog steeds dakloos tenslotte) door te vliegen naar Australië, Nieuw Zeeland en de Pacific.
Nadeel behalve de prijs? We zullen veel reistijd kwijt zijn omdat we geen rondje vliegen. En misschien zijn sommige continentale vluchten volgeboekt voordat wij boeken (namelijk pas als we in het continent zijn, niet voordat we weggaan). Dan moeten we misschien een weekje langer blijven op de plek waar we zijn. So what? We hoeven dan ook niet binnen een jaar terug te zijn… toch?!
De afgelopen twee avonden heb ik met mijn neus in de boeken gezeten. Dat klinkt als studeren, maar dat was het niet (dat deed Joost, voor zijn TecDiving cursus). Het was vooral snuffelen, uitzoeken en lezen van de Lonely Planet van Zuid Amerika en veel reisgidsen, om te bepalen wat we willen zien in Zuid Amerika, in welke volgorde en, het moeilijkste, hoe je van A naar B komt. Dat laatste doe ik vooralsnog op basis van een Airpass van LanChile, en natuurlijk de busroutes die in de Lonely Planet staan.
We weten al dat we ‘zo snel mogelijk’ naar Patagonië moeten, vanwege de seizoenen. We vertrekken in oktober, dan begint het daar net lekker weer te worden. Als we dat bezoek uitstellen, konden we er wel eens midden in de (hun) winter aankomen, en dat wil je niet, in zulke gebieden.
Daarna trekken we naar het Noorden, via Santiago en Salta in Argentinië. Van Salta weer via Chili (San Pedro de Atacama) naar Bolivia kan heel goed met een 3-daagse tocht over de hooggelegen zoutvlaktes (Uyuni). Dan komen we zo in de buurt van Sucre (Bolivia uit) en gaan we via het Titicacameer en Copacabana naar Peru. Daar is Macchu Picchu natuurlijk een onderdeel van de reis. En aangezien het daar nogal bergachtig is, zijn de reistijden (per bus) niet voor de poes: 30 uur naar Lima, bijvoorbeeld - dat zie ik echt niet zitten. Gelukkig zijn er nog genoeg bestemmingen waar we tussendoor kunnen stoppen.
Gisteravond ben ik uitgekomen in Noord-Peru. Eens kijken hoe we van Lima naar Ecuador gaan: over land of vliegen?
Een nieuw avontuur vraagt om een nieuwe website. Zoals te lezen in een voorgaand bericht hebben we ons huis verkocht en gaan we een jaartje de wereld ronttrekken. Hiervoor moeten we weer diverse dingen opnieuw uitzoeken, onze route bepalen, etc. We gaan dat op een zelfde manier doen zoals we dat met onze emigreerplannen in 2004 gedaan hebben, door alles informatie die we vinden / gevonden hebben op deze site te plaatsen.
Onze oude site is nog steeds online en te vinden op http://www2005.claroquesi.info. In de rechter kolom staat onder ‘onze sites’ links naar een aantal van onze sites.
Als we eenmaal op reis zijn, zullen we hier ook onze verhalen plaatsen en zal te zien zijn waar we ons bevinden, waar we geweest zijn, foto’s, etc.