Eindelijk, krokodillen!

’s Morgens om 7:00 verlieten wij Corrobee Tavern Caravan Park voor een ritje over een hobbelige, onverharde weg (maar wij hebben een stoere campervan!) naar de Wilderness Explorer. Een enthousiaste man met een klein bootje vaart om half acht ’s ochtends een rondje over de Mary River: langs ‘zijn’ dieren. Hij weet precies waar de visarenden wonen (en welk paartje hoe lang samen is), waar de grote witte reiger zijn vaste visstekkie heeft, en hoe lang de krokodillen zijn als ze net hun ogen boven water uitsteken. Een prima gids dus!

We zagen de zon opkomen boven de bomen terwijl we onderweg waren, en om half acht hing er nog een sprookjesachtige mist boven het water. Het duurde niet lang voor we de visarenden zagen: grote vogels met een nog groter nest, want ze bouwen elk jaar bovenop het oude verder. Hier groeien waterlelies met reuzegrote bladeren, waarmee ze het zonlicht vangen en het (regen)water afweren.
Even later was er de eerste krokodil - zo’n 2,8 meter. En toen de tweede, de derde, de vierde… het hield niet op! De krokodillen kwamen op de oevers liggen om zich te warmen in de ochtendzon. Ze ‘werken’ namelijk het best bij een lichaamstemperatuur tussen de 30 en 33 graden, dus ze zijn voornamelijk bezig met afkoelen en opwarmen. En eens in de twee weken een lekker eendje!

We zagen ook nog de ooievaar met zwarte kop en rode poten, diverse reigersoorten, fluitende eenden (ze kwetteren echt!), diverse roofvogels en nog meer… het was een prima tochtje! En eindelijk waren daar die krokodillen waar alle tientallen bordjes voor waarschuwen!