Finding Nemo… and his friends

We hebben zeebenen. Althans, een beetje. De afgelopen vier dagen hebben op de boot van Taka doorgebracht voor een live-aboard naar Cod Hole, de Coral Sea en het Great Barrier Reef (GBR). Het duiken was veel, en fantastisch. We hebben Nemo gevonden, en veel van zijn broertjes, neefjes en andere familieleden. We hebben haaien en ‘cods’ (grote vissen) gevoerd (dat was een twijfelachtig, maar geweldig indrukwekkend gezicht). En we hebben genoten van de werkelijk schitterende koraallandschappen in allerlei kleuren, formaten en vormen.

Ik (Esther) was een beetje verkouden, en voor mij zijn alle duiken niet veel meer dan een safety stop geweest (max diepte 12 meter). Maar desalniettemin heb ik bijna alles gezien, want veel vis, koraal en ander onderwaterleven is te zien boven de 12 meter. Joost heeft wel gewoon diepe duiken gemaakt. Voor een meer gedetailleerd verhaal… 

Cod Hole
Dit is een duiksite op het Great Barrier Reef, maar dan wel een stuk noordelijker dan Cairns En Cod Hole is befaamd voor zijn… cods. Geen idee wat ze in het Nederlands zijn, maar het zijn grote vissen die er als een gewone vis uitzien. En ze kijken een beetje lelijk.

De eerste duik konden we kennis maken met het heldere zicht, de cods en hun koraalomgeving. De tweede duik werden de cods gevoerd. De duikers zaten in een grote cirkel, en de divemaster ging rond met een bak met stukken tonijn, achtervolgd door een grote groep rode bass en een stuk of drie joekels (en dan bedoel ik 1,5 meter) van cods. Indrukwekkende beesten, ook al zijn ze lelijk. Hij voerde hen de tonijn door telkens stukjes in zee te gooien. Over het voeren in het algemeen: zie verderop.

’s Middags zijn we naar een andere site gevaren voor de derde duik (Pixie’s Wall). Daar was nog meer koraal te zien. Dat is zo verrassend: sommige ‘rotsen’ gaan opeens leven als je dichterbij komt. Dan zie je opeens kleine poliepjes die ‘waaien’ in de stroming. Erg mooi. De vierde duik was een nachtduik (Challenger Bay), die ik overgeslagen heb. Joost heeft de trevally’s (of jacks) wel hun aanvallen op niets vermoedende visjes uit zien voeren. Als torpedo’s storten ze zich op de visjes die je in het licht van je zaklamp vangt.

Tussen de duiken in ontmoetten we de Minke walvissen! Deze walvissen trekken in dit jaargetijde langs het GBR en nu dus ook langs onze boot. Ze zijn van nature nieuwsgierig, en zodra er een hoop snorkelaars aan een lijn van de boot hingen (je mag niet met ze duiken), kwam er eentje ‘vlak’ onder ons langs. Ze zijn zo’n 15-20 meter lang, en deze was zo’n 10-15 meter diep, denk ik. Ik kon z’n ogen in ieder geval zien, erg bijzonder. Er kwamen er nog een paar op een afstandje langs - een goede reden om NOG een keer het koude (23 graden) water in te springen!

Coral Sea, Osprey Reef
Na een wilde nacht op zee arriveerden we bij duiksite North Horn in het Osprey Reef. Dit is een grote muur van koraal, die op een meter of 30 diep overgaat in zand, waarna het sterk afloopt naar de grote, donkerblauwe diepten. We zagen al een paar haaien (white tips en grey whalers) in de diepten, en de mooie butterfly fish op mijn diepte.

De tweede duik hier was de shark-feed. Hierbij werden drie tonijnhoofden aan een ketting geregen en in een groencontainer gestopt. Tonijnhoofden zijn ongeveer 30-40 cm groot, by the way. Die dichte container werd dan onder water getrokken naar een rots, waar alle duikers al op veilige afstand omheen zaten. De haaien, die weten wat er gaat gebeuren als ze het kleine motorbootje horen varen, hadden zich al verzameld, net als rode bass, remora’s (die meeliften op haaien) en heel veel andere soorten vis. De divemaster trok (met een touw) de deksel van de container, waardoor de tonijnhoofden (d.m.v. een boei) opstegen. En toen begon het ‘feest’… De eerste die in de aanval ging, was een grote cod, die een heel tonijnhoofd in zijn bek nam. Maar die zat goed vast aan de ketting, dus hij gaf op - voor nu. De volgende groep waren de grey whaler sharks. Grote jongens met een zwarte rand aan hun staartvin. Ze rukten flink aan de ketting, en een van de drie tonijnen verdween. Vervolgens was het even rustig met rode bass en white tip reef sharks, die niet heel venijnig tekeer gingen, maar je weet wel dat je niet graag in zo’n haaienbek zou willen zitten: ze slaan met hun hele lijf heen en weer. Het was even stil, en toen dook uit het niets opeens een oceanic silver tip shark op. We hadden gehoord dat die zou kunnen opdagen, en het was duidelijk: het was een veel grotere en meer gespierde haai dan de anderen. Hij greep een tonijn en rukte met alle geweld aan de ketting. Ik dacht dat hij met groencontainer en al er vandoor zou gaan. Maar nee, hij rukte wel een tonijnhoofd los - wat hij vervolgens verloor en het werd snel opgepikt door de cod die nog in de buurt rondhing. Daarna richtte de oceanic silver tip zich op het laatste tonijnhoofd, met alles wat hij in zich had. Iedere duiker van de crew die zich nog een beetje in de buurt bevond, was snel weg. Wat een kracht heeft zo’n beest! Uiteindelijk was hij het die het laatste tonijnhoofd opslokte, en toen was hij snel verdwenen. De restjes waren voor de kleine vissen en twee moray eels, die zich heel slim een plekje op de rots onder de container hadden toegeeigend.

Dit was dus de spectaculaire shark feed. Volgens de crew een van de meest spectaculaire, vanwege de oceanic silver tip shark, die ook echt at van de tonijn deze keer. Maar wat vinden we hier van? Het was erg indrukwekkend om de kracht van deze giganten aan het werk te zien; hoe ze hun prooi proberen te pakken en elkaar daarbij in de weg zitten. Maar uiteindelijk verstoor je er het natuurlijke leven mee. De haaien reageren op het buitenboordmotortje van de kleine boot die de tonijn brengt, en bevroren tonijnhoofden zijn niet hun dagelijkse maal - zeker niet als ze vast zitten aan een ketting. In het kader van al de eco-vriendelijkheid die het bedrijf uitstraalde (van het betalen van Reef Tax tot het recyclen van de blikjes) vonden wij het voeren van haaien en cods eigenlijk niet passen, ook al ‘doen ze dit al jaren’. Het blijft dus een twijfelachtige aangelegenheid…

’s Middags (ja, we waren pas halverwege de dag) hebben we op een ander deel van het Osprey Reef nog twee duiken gemaakt (Around the bend en The Entrance). Beide schitterende duiken (al kon ik bij de eerste niet afdalen) met schitterende koralen en vissen en veel zicht. We hebben ervan genoten.

Great Barrier Reef
Die nacht zijn we weer teruggevaren naar het GBR, voor een dag vol koraal en vis. Vooral de twee duiksites van de ochtend vonden we erg mooi: Clam Garden en Steve’s Bommie. In Clam Garden vind je (logischerwijs) veel clams. Dat zijn grote schelpen met een gegolfde rand, die omhoog staat. In de schelp zit het beest zelf, dat de mooiste patronen in blauw, bruin en zwart heeft. Iedere clam is anders, met iets andere kleuren en patronen. Schitterend. En groot…?! Reuzegroot! Ze zijn tot een meter lang en dus ook hoog. Verder zijn de koralen van Clam Garden echt schitterend. Hier hebben ze inspiratie opgedaan voor de tekeningen in Finding Nemo, schitterende kleuren en vormen - jullie moeten de video van Joost maar komen bekijken volgend jaar!
Steve’s Bommie is een hoge rots onder water, die los staat. Zo’n 30 meter diep begint de rots, en op de top ongeveer 5 meter. Het was echt (sorry, daar komt-ie weer) schitterend. Echt ieder plekje is begroeid met koraal (waar duizenden soorten van moeten zijn) en tussen ieder koraal zwemmen tientallen vissoorten. Tussen het koraal zitten vaak de jonkies. Die begeven zich tot zo’n 20 cm erbuiten, en als je aan komt zwemmen dan schieten ze allemaal tegelijk tussen de koraaltakken. Heel grappig. We vonden ook een grotje in de rots, waar een kleine white tip haai lag te slapen. De top was ook fantastisch (leuk voor mij Hier vonden we in een keer vijf soorten anemoonvisjes (Nemootjes, dus), die ieder hun eigen anemoon hebben. En die verdedigen ze ook! Als je met je duikbril te dichtbij komt, dan komen ze echt op je af! Er hingen ook grote rode vissen met grote zwarte ogen, die van rood in zilver kunnen veranderen. Kortom, het was weer mooi. Maar wel koud. Na een minuut of 40 is water van 23 graden best wel koud (in een shorty).

’s Middags ‘deden’ we Reef 2 2/3, waar het ook weer mooi was. ’s Avonds heb ik een nachtduik gemaakt. Het doel was om schildpadden te vinden, maar dat lukte niet. Wel een rare wobbegong gezien (een zeer goed gecamoufleerde haaiesoort), een slang en een haai die rondzwom.

De laatste dag waren we op Norman Reef, wat vanuit Cairns ook een dagtrip kan zijn. Het zicht was hier wat minder, en naar mijn idee zaten er ook meer kale plekken in het koraal. Desalniettemin vonden we een klein pijpvisje (een soort uitgerekt zeepaardje) en een heel grote bumphead parrotfish. Dus saai is het duiken hier zeker niet!

En toen waren we, helemaal uitgeput, terug in Cairns. Taka Dive heeft de cruise prima georganiseerd. Vrijwel alles gebeurde op tijd, zoals afgesproken. De duikbriefings waren leuk en volledig, en de crew was enthousiast en behulpzaam. Er waren prima douches met echt heet water (heerlijk, na die koude duiken) en goede bedden (niet al te kort). De equipment was ook in orde, alleen hadden wij liever lange pakken gehad (maar die hadden ze niet). Voor wat fotootjes, zie hun fotogalerij. Al met al: we hebben genoten. Joost heeft UREN met video, dus ooit zullen jullie er wel iets van terugzien