June 2008

Om maar met de deur in huis te vallen: ook in Vanuatu regent het. Veel zon hebben we hier nog niet gezien, de afgelopen twee dagen, en er valt regelmatig een bui. Het ziet er wel tropisch uit: palmbomen, veel groen. Het dorp Port Vila is niet bijzonder, maar daar kwamen we ook niet voor.

Hier op Efate hebben we 4 duiken gemaakt: naar twee wrakken en twee op het rif. Het rif is mooi: heel veel soorten koraal, zowel in harde als zachte vorm, anemonen… Een soort koraal groeit als een soort lage tafel: ongeveer 20 cm boven de rotsen, of juist uitstekend vanaf een muur, met takjes in allerlei richtingen. Er schuilen veel visjes in, onder en tussen. Ander koraal lijkt meer op losse broccolistronkjes, en hier zitten precies dezelfde kleur visjes bij: geel-groenig.
En veel vis. De eerste, ik dook er bovenop, was een broertje van Nemo in een anemoon (zoals in de film). Dit broertje had een zwartere rug dan Nemo. Een goed begin! Maar om nu te beschrijven wat we allemaal gezien hebben op die twee rifduiken… Er was zo veel! Vissen in allerlei kleuren, vooral zwart, geel en wit, in allerlei tekeningen en formaten. Damselfish, angelfish, hawkfish, echt vanalles.

De wrakduiken waren ook mooi. Het eerste wrak, Konanda, lag op zo’n 25 meter diep en was redelijk heel. En flink begroeid. Het topje van de mast was op zich al een heel “levend” deel. Koralen, anemoonboompjes… Tientallen visjes zoeken bescherming in en rond het wrak. Ik ontdekte ook een mooi geel naakslakje, met een paars ruffelrandje en donkere stippels. Erg leuk.

Het tweede wrak lag wat dieper: De stuurhut op 30 meter, de schroef op 40 en de voorkant van de boot lag dieper (daar zijn we dus niet geweest). Maar het achterdeel was mooi genoeg. Bij de schroef zat een lionfish op een rots, en we zagen grote vissen als cods rondzwemmen. Bij het stijgen zijn we weer over het rif gaan zwemmen, waar we weer Nemo’s familie tegenkwamen. Als je bij hun anemoon  gaat kijken, komen ze heel dichtbij je om je weg te ‘jagen’. Echte durfals zijn het - je kan ze zo aanraken. Verder komen we ook regelmatig een Moorisch Idol tegen (”Gil” in de film Nemo) en vissen die daarop lijken, maar hun wit-zwart-geel tekening net weer anders hebben.

En nu… op naar dat andere wrak hier in Vanuatu!

Het stond een beetje verstopt in een vorige post. En ondanks dat veel mensen het gelezen hebben, zetten we het hier even zwart op wit:

Op zondag 14 december 2008 landen we om 06:35 ’s ochtends op Schiphol! 

We vertrekken vanuit Auckland na drie maanden in Nieuw Zeeland geweest te zijn. En tot we naar Nieuw Zeeland gaan, zijn we in Australië (en een weekje in Vanuatu).  De vlucht naar Nederland gaat via HongKong, waar we alleen overstappen. Gewoon - rechtstreeks naar Nederland!

In de rechterkolom kun je zien hoe lang het nog duurt (mocht je dat willen weten - wij niet!). Om precies te zijn, op dit moment is het nog 171 dagen, 16 uur en 26 minuten voordat we vertrekken uit Auckland. Tel er dik 27 uur bij op - en het is zondag 14 december, half zeven ’s ochtends. Tot dan!

Vandaag zijn we naar de Wildlife dierentuin in Darling Harbour geweest. Een soort dierentuin, maar puur van Australische vogels, vlinders, insekten en koala’s. De vogels waren mooi: er leven hier heel veel soorten papegaaien, en die zijn altijd mooi natuurlijk. Ze waren zo nieuwsgierig dat twee durfals gewoon over Joost heen liepen. We zagen ook de rare currasow: die heeft een soort hoornen hoed op z’n kop, niet om mee te vechten, maar om de blaadjes van het regenwoud uit z’n ogen te houden. De vlinders zijn ook mooi: weer anders dan in Costa Rica, maar sommige zijn net zo blauw als de grote die je daar hebt.

Toen de insekten… hele lange duizend- en miljoenpoten, reuzegrote spinnen die niets doen, superkleine bolspinnetjes die supergiftig zijn, schorpioenen… De enige die ik echt leuk vond, waren de wandelende takken. Dacht je dat je een grote zag van 5 cm, bleek dat een poot van eentje van 20 cm te zijn. En een lijf van zeker 1 cm doorsnede. Echt supergroot en heel bijzonder.

De sectie slangen was ook niet echt motiverend voor een lange kampeervakantie hier. Na die giftige spinnen (die je vaak op campingtoilletten aan schijnt te treffen), zagen we dat de gebieden waarin een giftige slangensoort voorkomt, precies overlappen - zodat heel Australië gedekt is door deze jongens. Gelukkig zijn de meeste slangen erg schuw, dus in principe zou het geen probleem moeten zijn. Maar toch… kamperen?

Alle nare gedachten vergaten we echter toen we bij de koala’s kwamen. In Nederland heb je er alleen pluche versies van, maar dat maakt niet uit, want in het echt zijn ze net zo lief - en ze bewegen Ze slapen heel veel en anders eten ze eucalyptusblaadjes. Maar zelfs als ze slapen zien ze er leuk uit. Hangen een beetje in de takken en strekken af en toe een pootje uit. En met die pluizige oortjes en zwarte kraaloogjes… lief! Onder een boom met koala’s wil ik best kamperen!

Terwijl je op reis bent toch aan het werk zijn? Tja, je blijft een Usability Analist. Dus toen we posters tegenkwamen waar op stond “Type this into Google”, werd mijn nieuwsgierigheid gewekt.

Voor het volledige verhaal, zie Frank-ly, de company blog van Rhinofly.

Gisteren zijn we naar het Sydney Aquarium geweest. Een schitterend aquarium: grote delen over het zoetwaterleven, het zoutwaterleven en het rif (ook zout, ik weet het!). In het zoetwaterdeel kwamen we joekels van cods tegen (geen idee wat de Nederlandse naam is), zoetwaterschildpadden, eenden en heel veel regenboogvisjes of guppies (die ieder kind wel in zijn aquariumpje heeft gehad).

Twee delen van het Aquarium staan ‘in’ de haven. Hier zitten de zeeleeuwen (voornamelijk dieren uit andere dierentuinen of gewonde dieren) en verderop zit het Oceanium. Daar zwemmen 6 soorten haaien, diverse soorten roggen, 4 grote zeeschildpadden en nog veel meer. En de haaien… grey nurse sharks zijn de grootste die ik ooit gezien heb! Die hoef ik liever niet te zien als ik onder water zit! (Al schijnen ze heel vriendelijk te zijn). De rog die hier woonde was zo groot als ik niet eerder gezien heb. Zeker 6 meter doorsnede!
Natuurlijk misten ook de kroks niet (met een dosis Oz-humor).

Het laatste deel van het aquarium gaf een voorproefje van het Great Barrier Reef. Natuurlijk met Nemo en al zijn vriendjes, maar ook met lionfish (giftig), joekels van krabben en kreeften en kleine garnaaltjes, zeepaardjes, zeedraakjes en zeesterren.

Al met al een erg leuke (lange) middag. En het belooft wat voor de duiken die we vanuit Cairns gaan maken… Het laatste aquarium was heel groot, je kon er helemaal omheen lopen. We hebben een half uurtje bij het laatste grote raam gezeten, en dan ontdek je telkens meer soorten vis: triggerfish, damselfish, surgeonfish… En het is wel handig dat je hier gewoon met elkaar over de vissen kan praten - tijdens het duiken is dat toch een stuk lastiger!

We hebben ons eerste dagje in Sydney weer grote-steden-dingen gedaan: boodschappen, op zoek naar een lens voor de videocamera, en op zoek naar een reis naar een tropisch eiland… Dat laatste is gelukt: we gaan woensdag naar Vanuatu (google daar maar eens op!). Drie dagen (vier duiken) in Port Villa, en een weekje op het eiland Santos (tien duiken). Bij Santos ligt een groot bevoorradingsschip onder water, de Coolidge. Daar kan je dus heel mooi op duiken…

Toen we dat geregeld hadden, werd het tijd voor het echte Sydney: het Opera House. En natuurlijk met wereldbol. En de veerboothaven, ook met wereldbol. Het Opera House is mooi met die bijzondere vormen, al verdwijnen die een beetje als je dichtbij staat. We denken dat je vanaf de Harbor Bridge het beste uitzicht hebt. Maar met de ondergaande zon erbij was het wel een mooi plaatje.

Op de kortste (!) dag van het jaar hebben we een bezoekje gebracht aan en in Manly. Daar woon Liesbeth, een echte Veerse, die we via Joost z’n moeder online al ontmoet hadden. Maar nu ook ‘in het echt’, en we hebben een gezellige middag gehad - met een Veers accent
We zijn weer helemaal bijgepraat over het wel en wee in Raamsdonksveer, over de nieuwe kiosk, de harmonieën van Raamsdonksveer en Zeist, de families, en andere bekenden. En tussendoor hebben we het ook nog over Australië gehad. Was erg leuk!!

Sydney is een leuke stad. De sfeer is hier heel anders dan in Amerika; de mensen zijn veel vriendelijker, het is hier gewoon gezelliger. Het énige dat ons de afgelopen dagen opviel, is dat we telkens voor een rood voetgangerslicht staan. We staan echt voor ieder licht te wachten… maar daar komen we wel overheen

Nog iets ontdekt: de server van de website staat op Nederlandse tijd. Dus als wij de Australische tijd invullen op de post, dan komt deze niet meteen tevoorschijn. Als het hier 22 juni, 10:00 is, is het dat in Nederland nog niet, dus staat de post nog niet op de website. Die zie je pas als het in Nederland 22 juni, 10:00 is - over een uur of 8 dus!

We zijn in Sydney, zojuist aangekomen en staan nu te wachten op vervoer naar ons hostel (Great Aussie Backpackers). Vlucht was prima, slechts 10 uurtjes, maar wel bijna geheel over die grote natte blauwe plas die Pacific heet. Komende dagen gaan we eerst kijken of we een lastminute kunnen vinden naar een tropisch eiland. Sydney bezoeken kan eventueel later nog. Onze volgende vlucht naar Cairns staat pas over 6 weken op de kalender.

Zowel qua tijd als qua afstand (in ieder geval op de wereldbol) zijn we op de helft: het tijdsverschil met Nederland kan niet groter zijn (het verschil is nu 12 uur, we lopen nog achter) en Hawaii ligt aan de andere kant van de wereld, zij het op het Noordelijk halfrond. En morgen (woensdagochtend t/m donderdagmiddag) reizen we naar Sydney. Eigenlijk ligt dat nóg verder van Nederland dan Hawaii, omdat dit wel op het Zuidelijk halfrond ligt. En toch… het voelt een beetje als ‘naar huis gaan’. Raar misschien, maar voor ons betekent de reis naar Australië dat we dichter bij huis komen - in ieder geval gevoelsmatig.

En dat gevoel hebben we vandaag maar even handen en voeten gegeven: we hebben de terugvlucht geboekt! Zoals jullie weten, hebben we een rond-de-wereld-ticket, waarvan de laatste vlucht (naar Nederland) laten vervallen, zodat we bijna 15 maanden op weg kunnen zijn in plaats van 1 jaar. Maar we moeten natuurlijk wel een keertje terug. Dus nu hebben we die vlucht vast geboekt, voordat het steeds duurder wordt. Dus let op: op zondag 14 december, om 06:35 ’s ochtends (sorry!) landen we op Schiphol! Zet het maar vast in je agenda - ik denk niet dat we die vlucht nog gaan wijzigen!

Aan de uitslag kan je het al zien, 2-0, dat moet het B-elftal zijn geweest. Het A-team haalt tenminste nog een 3-0 doelsaldo per wedstrijd. De wedstrijd zelf viel me niet tegen. Tegen mijn verwachting in was het leuker om naar te kijken dan Frankrijk - Italie. Ze moeten nog wel ff oefenen op het juigen. Huntelaar deed slechts 1 armpje omhoog. Ok, hij wist ook amper dat ie tegen die bal aanliep en van schrik stak ie z’n been uit, maar dat moet je de rest van de wereld niet laten weten door verbaasd te kijken en maar 1 arm op te steken bij maken van een doelpunt. De laatste 2 keer hebben we er immers niet van kunnen winnen. Kijk nog eens de video van de eerste 2 wedstrijden na en kijk ff hoe Van Nistelrooy en Snijder juichten. Dat is ook leuker voor het publiek. Hoe kan je uit je dak gaan als de doelpuntmaker dat zelf niet doet? Robben en Van Persie hadden er nog wel een paar in mogen doen. Hopelijk zijn ze wat scherper tegen Rusland of Zweden en daarna tegen Spanje.
Read the rest of this entry »

Terwijl jullie heerlijk lagen te slapen, hebben wij ons hier maar eens neergelegd. Ondanks de mooie en warme lokaties waar we al geweest waren, hebben we dat eigenlijk nog niet veel gedaan. Sterker nog, we kunnen niet herinneren of we dat al eens gedaan hebben.

View Larger Map

Het eigenlijke plan was om vandaag te gaan duiken, maar omdat het hier zo vreselijk duur is, hebben we besloten om daar maar even op te bezuinigen. Gisterenmiddag hebben we hier een paar uur rondgereden  om iets betaalbaars te zoeken, maar we hebben dat niet kunnen vinden. Morgen een rondje over het eiland, niet te veel want ook benzine is veel duurde dan op het Big Island ( wel bijna 70 cent per liter)  en de auto’s verbruiken veel meer dan in europa.

Gisteren zijn we vanuit Hilo, aan de oostkant van The Big Island, teruggereden naar Kailua-Kona, aan de westkant. Het Zuiden hadden we gehad (daar ligt het Volcano NP), dus we reden langs het Noorden. We kwamen aan de kust wat watervallen tegen - maar dit is duidelijk niet het goede seizoen voor watervallen, want er viel niet echt veel naar beneden. Bij de Akaka Falls was het goedmakertje dat het water dat er viel, over 300 meter naar beneden viel!

De kust hier is behoorlijk ruig, met grote kliffen en stevige golven. Erg mooi dus om te zien. Een erg mooi uitzicht hadden we op het Laupahoehoe Point. Dit is een schiereilandje van lava, waar ooit een dorpje was. Na een tsunami, in 1946 als ik het goed heb, waarbij een aantal dorpelingen in zee verdwenen, is het dorp echter een paar honderd meter meer landinwaarts (en hoger) opnieuw opgebouwd. Toch blijft het een mooie punt!

Toen we het ‘bochtje om’ waren en richting het westen reden, begon het mooie weer om te slaan: je kan goed merken dat je dan naar de andere kant van het eiland rijdt. Dus ja, dit is ook Hawaii…

Hawaii staat niet alleen bekend om de hula-meisjes en de tropische stranden (met grote hotels), maar ook om de vulkanen. Wij zijn op The Big Island bij het Volcano National Park gaan kijken. Vanuit Kailua-Kona betekende dat eerst een tocht langs de kust. We kwamen eerst langs Pu’uhonua o Honaunau - ruines van een koninklijk verblijf. En ik moet zeggen, ze hebben geen slecht plekje gekozen voor hun gebouwen van opeengestapelde lavastenen. Er zwommen hier groene schildpadden vlak aan het strand; groene palmbomen, blauwe zee…
Even verder weken we af van de snelweg om het zuidelijkste puntje van het eiland en heel de Verenigde Staten op te zoeken. Een bijzondere punt: links waren de golven ruw en zag je witte koppen op zee; rechts was het rustig en kon er vanaf de kliffen gevist worden. Die golven van links sloegen op de lavarotsen en dat was een spectaculair gezicht. Je kon ook nog behoorlijk dichtbij het water komen, dus we hebben mooie series foto’s kunnen schieten. En de kleuren… prachtig!

Nadat we in het dorp Volcano een soort hostel hadden gevonden, zijn we eerst teruggereden naar het park toe. We wilden wel eens zien waar die grote rookwolk vandaan kwam die we aan de horizon zagen… ‘De vulkaan’ is eigenlijk een vulkanisch gebied met diverse kraters. De grootste is zo groot dat het een caldera heet: Kilauea. Daarin zit de Halemaumau krater, en die is een paar maanden geleden uitgebarsten: sindsdien komt er een dikke pluim sulfaatdioxide uit een gat van zo’n 35 meter. Niet echt gezond, dus een gedeelte van het park is afgesloten; het uitkijkpunt voor deze krater was net boven dat gat…
Na een interessante videovoorstelling, over de activiteit in dit park van het afgelopen jaar, zijn we weer bij de krater gaan kijken. Nu de zon onder was, kon je de lava zien gloeien onder de rookpluim: brr… het is toch wel dichtbij zo!
De volgende dag…

Read the rest of this entry »

Het was (is) een beetje moeilijk kiezen: waar gaan we staan met de wereldbol? Is het typische Hawaii de grote hotels van Waikiki, de mooie strandjes met palmbomen, de vulkanische lavavelden waar eigenlijk nauwelijks iets groeit, de regenwoudachtige bossen…?

Eigenlijk was het resultaat dat we Hawaii wel heel afwisselend vinden. Wel ontzettend Amerikaans en - waar wij waren - ook heel vol. We hadden de foto met de wereldbol ook bij de Walmart, Starbucks, McDonald’s of wat dat ook kunnen maken. Of misschien de ABC-store, een winkel waar ze alles hebben van souvenirs tot tandpasta - en ze zitten om de 100 meter op ieder eiland.

Maar het werd het uitzicht van het Volcano National Park, met een zwarte, gestolde lavarivier op de achtergrond. Die rivier is ongeveer in 1974 van de helling gekropen en is gedeeltelijk in zee uitgekomen. En wat voor spektakel dat oplevert hebben we (in het klein) kunnen zien. Er waren zelfs fonteinen van opspattende lava! Wij vinden het vulkanische park best typisch Hawaii, en omdat het zo indrukwekkend was: de wereldbol.

Naschrift: Het is trouwens echt de wereldbol hoor, ook al is een stukje Australie het enige andere land dat je ziet!
En naast ons zaten, tijdens het maken van deze foto… Nederlanders! Zij waren de een van eerste Europeanen die we hier tegenkwamen. Was erg grappig om op zo’n plek landgenoten tegen te komen

Die Amerikanen zijn wel een beetje raar hoor. Ze praten hard - of ligt dat aan de taal? Ze willen alles van je weten: “How ya’doing today?“, als je een winkel binnenloopt - nee, je wilt niet geholpen worden, je loopt alleen nog maar binnen. En dan, als je naar buiten loopt, verrast er een je met “Have a nice one!” - regelmatig heb ik niet eens in de gaten dat ze het tegen mij hadden. Ze betalen alles met credit card - dat doen wij intussen ook, moet ik toegeven. En ze zeggen constant “I’m sorry” - als ze maar dénken dat ze je in de weg zouden kunnen staan, misschien, dan verontschuldigen ze zich direct. We liepen een trapje van een restaurant op, stond er iemand bovenaan: “I’m sorry” - er was nog genoeg ruimte om langs elkaar te lopen.

Maar daarnet… Ik liep naar de wasruimte om een was aan te zetten en ontdekte een briefje onder de ruitenwisser van onze slee. Eh, auto. Wat stond daar nou, staan we niet goed geparkeerd?  Ja, dat stond er echt: You are parked in two spaces. Dus ik dacht dat het voor een andere auto bedoeld was, want we stonden toch netjes recht naast een andere auto. Nog eens lezen: iets met ‘between the white spaces‘. Hmm, hoezo dan? Nog eens naar de auto gekeken, de witte lijn gezocht… Ah, kijk aan! We staan met de banden wel 2 cm óver de witte streep geparkeerd. Ja hoor. En daar ga ik die benzine-slurpende slee voor aan doen - om de auto 4 cm naar links te verplaatsen? Dacht het niet.

Overigens is de benzine ‘ontzettend duur’ hier. Je betaald ongeveer $4,40 voor een gallon, wat 4,55 liter is. Even wat omrekensommetjes erop gooien: dat betekent € 0,61 voor 1 (één) liter bezine. Hartstikke duur dus, vinden alle verontwaardigde Amerikanen. Dat ze zóveel moeten betalen voor hun bezine, onvoorstelbaar! Overigens drinkt onze slee behoorlijk wat, dus wij zijn het ontzettend met hen eens op dit punt. Maar misschien moeten ze eens gaan denken aan zuinige auto’s in plaats van dit soort mooie auto’s. En zuinige auto’s kunnen toch ook mooi zijn?!

Ik heb een klein stukje video van de supergave nachtduik van afgelopen vrijdag online gezet. Voor dee liefhebbers van manta’s …

Als dit al gaaf is …. hoe moet dan de volledige video van ruim 30 min. zijn

Vandaag hebben we in onze Amerikaanse slee het Noorden van The Big Island ontdekt. We reden door het binnenland naar Waimea, een klein dorpje. Het binnenland is heuvelachtig - en het eerste stuk was kaal en zwart: we reden door uitgestrekte lavavelden. Deze zijn het resultaat van een vulkaanuitbarsting in 1859. Dat hier nog niet veel op groeit, komt omdat dit de lijzijde van het eiland is. De wind (en daarom wolken en regen) staat op de andere kant, waardoor het daar wel mooi groen is. Tussen Waimea en Honoka’a was het dan ook heuvelachtig: hier zagen we koeien grazen en reden we door het bos.

Bij Honoka’a ligt Waipi’o: het uitzichtspunt over een groene vallei en op hoge kliffen aan de andere kant van die vallei. In combinatie met het blauwe zeewater en de witte, woeste golven was dit een erg mooi uitzicht. In de mist konden we zelfs de contouren van Maui ontdekken.

Via Waimea zijn we naar het noordelijkste puntje van het eiland gegaan, naar Hawi. Daar rijd je langs het standbeeld van Koning Kamehameha (ik verzin het niet - hij heet echt zo!). Dat standbeeld is in 1880 in Italië gemaakt, maar het schip waarmee het naar Hawaii kwam, zonk ergens. Later is het standbeeld weer boven water gehaald en nu staat het toch op Hawaii. Even verderop ligt een bijzondere steen. Of eigenlijk een heel gewone steen. Hij ligt langs de weg en is een kleine meter lang en een halve meter hoog. Volgens de verhalen heeft King Kamehameha de steen daar neergelegd. Toen men probeerde de steen te verplaatsen, viel deze van de wagen. Nu vindt men dat de steen een eigen wil heeft en daar wil blijven liggen. Wij vonden dit wel grappig en reden hard door.

Het andere uitzichtspunt keek uit over de Polulu Valley en was zo mogelijk nog mooier dan het uitzicht bij Waipi’o. Een groene vallei, hoge kliffen: schitterend! Daarna zijn we langs de kust teruggereden naar Kailua-Kona. We kwamen langs een tempel die rond 1790 door King Kamehameha gebouwd is, althans, de restanten daarvan. Eerlijk gezegd maakte het niet heel veel indruk op onze door Zuidamerikaanse ruines verwende blik. Maar toch is het best een prestatie om die zware lavastenen op te bouwen tot een 100 meter lange tempel… Er lag ook nog een tempel onder water in de baai daar: die is voor de god van de haaien. Vanaf een soort troon kon de koning dan goed zien wat de haaien met de offers deden…

Het laatste stuk, bij het vliegveld, was weer zwart van de lava. We konden ergens stoppen en daar zag je duidelijk de rimpels die ontstonden door langzaam stromende lava. In de stenen zitten allemaal ‘gasbelletjes’ en het klinkt heel apart, erg hol. Gelukkig is het hier nu niet meer gevaarlijk!

Gisteren zijn we voor de verandering ’s middags gaan duiken. Om 17:00 doken we over een landschap van lavarotsen en koraal, vlak voor de kust van Kona (op The Big Island). Veel butterfly fish en surgeon fish zwemmen hier rond, in fel-gele kleurtjes met oranje accenten. In de zandgrond in het diepe gedeelte huizen garden eels: een soort slangachtige beestjes die hun kop en bovenlichaam uit het zand steken om in de stroming plankton te vangen. Een mooi gezicht, er waren er honderden te zien.
Bij het koraal zagen we goat fish met hun ’sikjes’ in het zand wroeten. En verderop zwom een perfect gecamoufleerde flounder (platvis). Tot slot nog wat butterfly fish met een lang snuit en we hadden een leuke duik.

Maar eigenlijk was het wachten op de tweede duik: de nachtduik met manta’s. Nadat de zon als een rode vuurbal in de oceaan was verdwenen, maakten we ons klaar: Joost met video en zaklamp (de duiken waren voor hem onderdeel van een specialty cursus videografie) en ik alleen met een zaklamp. Toen ik van de boot sprong, landde ik al bijna bovenop een manta! Twee manta’s waren op het licht van de boot afgekomen. Toen de groep compleet was, zwommen we naar ‘het kampvuur’, een plek waar alle duikers - en lampen - zich verzamelen. De lampen trekken plankton aan, wat toevallig het avondeten van de manta’s is.
Na een minuut of 5 kwamen ze: eerst een stuk of drie, later waren er een stuk of tien: grote, sierlijke beesten met een ontzettend grote mond. Ze zwommen in rondjes en salto’s over ons, terwijl wij op de grond zaten. Het is behoorlijk indrukwekkend als zo’n grote manta met open mond op je af komt zwemmen, de plankton boven de lampen opschept, en dan vlak over je hoofd weer doorvliegt. Alle lampen, de bubbels van de duikers en de rondzwevende manta’s geven het geheel een sprookjesachtige aanblik.

Een van de manta’s had een vishaak in haar vleugel, met de visdraad om de vleugel heen en nog zeker drie meter draad vloog achter haar aan. Daar kon ze zo mee achter een duiker blijven hangen. Onze divemaster had een tang en hij probeerde de draad los te knippen, maar bij die actie bleef de tang aan de draad - aan de manta - hangen. Gelukkig kreeg hij de tang weer te pakken, en daarna werd de haak uit de vleugel getrokken. Het was een haak van zeker 5 cm, die gebruikt wordt voor het (sport)vissen op tonijn en zeilvis; de draad was van ijzer, met plastic erom. En daar sterven grote zeedieren dus een akelige dood van. Gelukkig liet deze manta toe dat ze geholpen werd (dat hebben we vaker gehoord over manta’s).

Al met al dus een duik voor in de top 3 van mooie duiken. Hier een klein stukje van Joost z’n video.

Nou, om precies te zijn … hier : 19.63655, -155.98988. Mijn nieuwe speeltje, een Nokia N810, beschikt over GPS. Ik had er nog niet veel mee gespeeld, maar de lokatie die die vindt is verbazingwekkend exact. Op de satelietkaart is zelfs het zwembad te zien wat hier onder ons balkon ligt.

Ik zal eens kijken of we niet vaker onze lokatie op de site kunnen zetten of dat dat ook automatisch kan.

En dan nog iets… waar zitten jullie? Zoek het op met Google Maps en schrijf je locatie in het commentaar van deze post (klik op Comments)! Gebruik de Link to this page van Google om de juiste link te maken! We wachten met spanning op jullie locaties!!

Terwijl NL al weer opstaat en de file in gaat, is het hier pas tegen de avond en zitten wij heerlijk op een terrasje met een Blue Hawaii en een Cuba Libre. Verschil moet er zijn, maar in gedachten zijn we bij jullie (met een glimlach op ons gezicht).
Ik type dit, met live muziek en Hawaii danseressen voor ons, op mijn nieuwe Nokia N810 internet tablet. Een leuk nieuw speeltje dat ik met veel moeite in SF heb gevonden. Moet nog ff wennen aan het keyboardje dus typen gaat nog niet zo snel.

Voordat we hierheen gingen, verwachtten we dat het hier druk, amerikaans, zonnig en duur zou zijn. Dat is niet zo, het is erger. Wij zitten nu in Waikiki op het eiland Ohau. Het aantal toeristen is hier op elk moment minstens 2 keer zoveel als het aantal lokale inwoners. Er zijn enorm veel toeristen die in veel hoge, dure hotels zitten. Bijna de helft van de toeristen is Japs. Wij zitten in een heel eenvoudig hotel voor $75 per nacht. Goedkoper konden we hier niet vinden en dan hebben we ook nog via een discounter geboekt. Het strand ligt vol, op zee liggen tientallen surfers te wachten op een golf en verderop dobberen er diverse boten en catamarans.

Pearl Harbor
Vanochtend zijn we naar het USS Arizona geweest. Dit is een van de slagschepen die op 7 december 1941 door de Japanners naar de bodem van de haven zijn geschoten. Nu is er boven (over) dit schip een ‘memorial’ gebouwd, waar je deze hel, de slachtoffers en de gevolgen van dit geweld kunt herdenken. Je wordt echter zo snel door het moment heen gejaagd, dat je niet eens tijd hebt om ergens bij stil te staan. Van tevoren werd diverse keren verzocht om stil te zijn op het momument uit respect voor de 900 gesneuvelden die nog steeds in het wrak liggen. Amerikanen zijn zo goed in respect voor anderen, andere culturen, geloven, landen, rassen, natuur… Er lekt dagelijks nog steeds olie uit de Arizona, maar omdat overlevenden dat zien als tranen van hun gestorven makkers, wordt het niet opgeruimd - wat wel veel beter voor het millieu zou zijn. Het was wel mooi om die boot te zien liggen, maar ik kan niet zeggen dat ik de aanval op Pearl Harbor nou zo erg vind. Ik vind het wel dapper van de Japanners dat ze tegen zo’n grootmacht durfden opnemen en daarnaast, als ze het niet gedaan hadden, was Amerika misschien wel niet of veel later betrokken geraakt en had ik dit nu in het Duits getyped, wat ontzettend klote is op een US keyboard. Naast het museum ligt de onderzeeer Bowfin, het Pacific vliegtuigmuseum en je kan ook nog het slagschip Missouri, waarop de overgave van Japanners is getekend, bezoeken. Wij hadden wel genoeg historie en Amerikaans heroisme gezien en om kosten te besparen, zijn we niet naar die musea geweest.

Esther zegt:
Het was al met al toch best indrukwekkend hoor, al die geschiedenis. Ik heb een gedegen geschiedenisles op de basisschool gehad over WO II, en natuurlijk hebben we de film Pearl Harbor ook wel eens gezien. Om je dan voor te stellen dat de blauwe hemel op die dag zwart zag van de rook, en al het drama wat daar plaatsvond… De Japanners vielen ook de vliegvelden van Oah’u aan, dus ondanks dat het memorial over de Arizona staat en voor die 1177 man bedoeld is, zijn er nog veel meer slachtoffers te herdenken.
Maar inderdaad, het ging wel snel allemaal, ‘because we’re on a time schedule here‘, terwijl je aan de andere kant gevraagd wordt om na te denken over deze aanval, de implicaties en de slachtoffers. En je wilt ook nog wat mooie foto’s maken…