Chillen in Playas del Coco

Jullie hebben al een tijdje niets van ons gehoord - dat komt omdat we de laatste dagen ook niet zo veel gedaan hebben. Althans, we hebben ons ‘gewone’ leventje in Playas del Coco als vanzelf weer opgepakt: Joost heeft bijna iedere dag gedoken met Rich Coast Diving (als klant die alle duikstekken kent!), en ik heb gewerkt aan de site van de Holland Hotels Costa Rica en Hotel El Mono Feliz. De eerste is weer helemaal bijgewerkt, en de tweede krijgt waarschijnlijk binnenkort een nieuwe uitstraling (en wordt makkelijk te onderhouden).

En zo gaan de dagen hier voorbij… De regentijd staat op het punt van beginnen. Dat betekent dat de heuvels hier nog droog zijn: kale bomen, bruine grond. Maar gisteren heeft het de hele middag geregend, en we hebben een paar dagen geleden ook al een bui gehad, dus het begint te komen. En dat moet ook wel, want eigenlijk is het regenseizoen al laat.

Playas del Coco is wel veranderd in de twee jaar dat we hier niet waren. Zo is de weg langs de kust, de Chorrera, zowaar geasfalteerd - evenals de zijweggetjes daarvan die op het strand uitkomen. Tegenover de supermarkt Luperon (nieuw logo en verfje!) staat ineens een gigantisch appartementencomplex met luxe en dure appartementen. Mapache (het appartementencomplex waar wij zitten) groeit en groeit nog steeds, en ook op de heuvels achter Mapache staan ineens veel meer huizen. Al met al levert dit wel een uitdaging op voor de water- en energievoorziening van de provincie Guanacaste. Al die huizen hebben zwembaden en airco - dus dat betekent veel water en energie. En water hebben ze niet zo heel veel hier (daarom zijn de heuvels nu zo bruin) - en het energienet is niet echt gebouwd op zoveel stroomgebruikers. Dat is dus het gevolg van al die Amerikanen die hierheen komen en in een luxe appartement willen. En nu komen die Amerikanen niet zo snel meer, vanwege de dollarkoers. Nog meer lege appartementen…

De grootste verandering in Playas del Coco is wel het strand: dat is twee keer zo breed geworden! De reden? Alle gebouwen die illegaal op het strand stonden, zijn met een grote shovel weggevaagd. Deze huizen, hostels en restaurants stonden binnen zoveel meter van de hoogwaterlijn (ah, vandáár dat dat ene terrasje altijd onder water stond!), en dat mag eigenlijk niet. Daar heeft Coco dus even wat aan gedaan, en het ziet er een stuk beter uit! De enige dingen die nog ‘op’ het strand staan, zijn het de betonnen bankjes van het park, de bomen die tussen de huizen stonden, en één restaurantje. Maar het strand is twee keer zo breed!

Dus we genieten hier in Playas del Coco van het oude bekende en de oude bekenden die we hier ontmoeten. Zoals Billy en Terry, de oude eigenaren van de duikschool waar Joost werkte in 2005. Zij vierden een feestje, want hun baby-papegaai werd 60 dagen oud (je moet iets verzinnen…). Hier ontmoetten we weer allemaal Amerikaanse inwoners van Coco en Ocotal, erg gezellig.
Met Martin en Brenda (eigenaren van Rich Coast) zijn we bij een pizzeria wezen eten, echte Italiaanse pizza’s - heerlijk! En Joost ziet hen natuurlijk elke dag in de duikshop.
En gisteren hebben we de beroemde saté gegeten van Ruud - en hij was weer heeeeerlijk!. Bij Ruud en Odette zijn we altijd welkom voor een glaasje ijsthee, en dan zijn er zo weer twee uur voorbij. Even een tennisbal gooien voor Scuby, hun hondje. Ze herkende ons nog, na zoveel tijd, en werd helemaal hysterisch. Scuby’s enige speeltje is een tennisbal, die ze vrijwel altijd in haar bekkie heeft - en je krijgt ‘m nauwelijks afgepakt!

Tot zover Playas del Coco. Op zondag rijden we terug naar San José, voor een nachtje bij Peter en Flor in Dos Palmas Airport. En op maandag vliegen we naar San Francisco - op voor de tweede helft van onze reis!