Bakkie doen bij toekans en vulkanen

Afgelopen vrijdag kwamen we uit het nevelwoud afzakken naar San José. Daar stond - gelukkig - onze laptop, bijna klaar om direct mee te nemen. We hebben 2,5 uur gewacht, maar toen hadden we een nieuw keyboard en een nieuwe dvd-speler (dat laatste op de garantie!). Echt super-service van de Acer servicedesk.

We zijn die dag doorgereden naar Monte Terras, waar we aankwamen tegen het donker. Dat viel alles mee: de Interamericana is echt perfect geasfalteerd - er zijn geen gaten meer te ontdekken! En zelfs aan de weg tussen Cañas en Tronadora is geen ‘plezier’ meer te beleven: zelfs die is zo glad als een laken. Gelukkig is de laatste 500 meter naar Kees en Willeke nog steeds ouderwets onverhard, dus we konden de Rav nog even laten grommen.
Het was heel gezellig om bij Kees en Willeke te zijn. Wij hebben in 2005 drie weken in hun huis gewoond (toen waren zij nog in Nederland), en dat leverde mooie verhalen op, die we graag nog eens vertellen… Nu is het erg veranderd: het huis heeft een mooie kleur gekregen (lichtoranje-terracotta), en er zijn vier mooie huisjes voor de gasten. Wij hebben genoten van het keukentje: eindelijk weer zelf koken! En het uitzicht op de tuin is zo mooi, je ziet de toekans, oropendola’s en andere vogels overvliegen. En ik hoorde ze al: nog geen 500 meter verderop zaten brulapen langs de weg.
De topattractie is echter het uitzicht op het meer van Arenal, en de vulkaan Arenal zelf, die aan de andere kant staat. En ja hoor, hij liet zich zien! De Costa Rica-gangers onder jullie weten wel dat dit een bijzonder feit is - meestal staat hij te rommelen met zijn kop in de wolken. Maar nu zagen we ‘m helemaal, en met een sluik rookwolkje dat uit de top kwam. Helaas was hij ’s avonds in het donker wel verstopt, anders hadden we de lava kunnen zien!

Na een paar dagen gingen we door, eerst naar Liberia, waar we met Carlos Hiller hadden afgesproken. Carlos kennen we van zijn bezoek aan de DuikVakerbeurs in 2007, toen hij met Martin en Brenda uit Costa Rica meekwam en bij ons logeerde. Hij schildert onderwaterlandschappen, de meeste voor ons heel herkenbaar, want Carlos baseert ze op zijn duiken hier in Costa Rica. We hebben met hem gelunchd - heel gezellig (en we hebben maar niet gezegd dat we zijn schilderij nog moeten inlijsten!).

En toen zijn we doorgegaan naar El Sol Verde, het nieuwe plekje van Gerard en Ingrid. We hebben hen in 2006 ontmoet, via Ruud en Odette, toen we met z’n allen in Playas del Coco woonden. Nu zijn Gerard en Ingrid druk aan het bouwen in Curubandé, richting de vulkaan Rincon de la Vieja (de ‘moddervulkaan’). Ze hebben drie kamers, een camping en (bijna) een eigen huis. De kamers zijn schitterend en hebben een terras, vanwaar je kan genieten van de vogels. We zagen zelfs een eekhoorn die een nest aan het bouwen was van takjes. Hij snapte alleen niet zo dat hij z’n eigen camouflage gebruikte voor de bouw van het nest, dus straks staat daar een kale boom met een eekhoornnest…

En na een nachtje op de helling van de vulkaan zijn we naar Playas del Coco gereden - ons ‘thuis’!