Mystiek nevelwoud

Gisteren afscheid genomen van Otto en Anja, een ‘tot ziens’ - we weten alleen nog niet wanneer en waar. We hebben genoten van de rust bij El Mono Feliz, bedankt!!

Tussen ‘het Zuiden’ en San José liggen hoge bergen: het hoogste punt is zo’n 3000 meter. Dat heet Cerro de la Muerte (berg van de dood). Oorspronkelijk omdat het hier zo kon spoken dat de mensen die hier vroeger te voet passeerden, wel eens niet aankwamen. Nu lijkt het nog steeds van toepassing, maar dan omdat de Costaricanen (tico’s) als gekken rijden over de tweebaansweg door de bergen. Tunnels zijn hier niet, scherpe bochten en diepe afgronden wel. Er gaat dus nog wel eens wat fout, en inhaalacties worden soms met ware levensverachting uitgevoerd (wij wachten rustig tot er een recht stukje weg is).

En daar, bij kilometerpaaltje 107, ligt het dorpje Division. Het is in 10 jaar nauwelijks veranderd, en dat weet ik omdat ik zo’n 5 kilometer verderop een half jaar in Avalon woonde. Toen nog een hotel, nu een self-sustaining boerderij, opgebouwd door Glenn. We hebben heel Avalon met Glenn bekeken: er is een visvijver met forel; een van de cabina’s is omgebouwd tot een gezellig mini-huisje voor gasten; er zijn ‘kassen’ van plastic waar sla, bloemkool en broccoli geteeld wordt; de bramenstruiken worden weer bijgehouden; en Glenn heeft zijn eigen huis gebouwd. Het is een schitterend huis, met een aangebouwde kas waar tientallen soorten orchideeën hangen die ze gevonden hebben in het omringende nevelwoud. Sommige soorten kan Glenn zelfs niet terugvinden in de boeken! Avalon blijft een speciale plaats, en nu de boerderij van Glenn vorm krijgt, ziet het er echt uit als een perfect plekje!

Dertig kilometer verderop zijn we de Cerro de la Muerte voorbij en komen we (kilometer 80) bij San Gerardo de Dota. Hier hebben Joost en Maria-Louisa Dantica, een hotel-galerie. In de galerie staan allemaal kunstwerkjes uit Costa Rica en Zuid-Amerika, echt schitterend. Het hotel bestaat uit een aantal luxe cabina’s, met een schitterend uitzicht over de vallei, die volledig begroeid is met bomen: allemaal nevelwoud. We hebben mooie wandelingen gemaakt naar de rivier, zo’n 300 meter lager. Helaas geen quetzal gezien, maar wel constant de mooie roep van de black-faced solitaire op de achtergrond. Het is een metaalachtig geluid, zo mooi!
We hebben genoten van de gastvrijheid van Joost en Maria-Louisa en ook van de luxe: een jacuzzi hadden we nog niet eerder in onze hotelkamer! En dat donzen dekbed was ook heerlijk (het kan daarboven wel eens fris zijn!).

Het nevelwoud blijft een heel bijzonder gebied, ik vind het schitterend: die begroeide bomen, mysterieuze vogels… En voor de Costa Rica-gangers: Monteverde is echt niet het enige nevelwoud hoor! Rijd eens naar het Zuiden!!