Tortuguero zonder schildpadden

De dag na ons regeldagje in San José zijn we naar Tortuguero gegaan. Dit Nationaal Park ligt in het Noordoosten van Costa Rica en is alleen goed bereikbaar per boot. Nu kan je dit zelf allemaal regelen, maar wij deden het eens makkelijk en namen een tweedaags toertje vanuit San José.

 Met een luxe bus gingen we naar het Oosten: eerst door NP Braullio Carillo, een nevelwoud, waarin zich ook Costa Rica’s enige tunnel bevindt - “De kortste en de langste“, aldus de grappige gids…

We bezochten ook een fabriekje tussen de bananenplantages, waar de groene, groene, groene bananen worden verwerkt. Ze komen aan op hun grote stronk; de grote trossen worden daar vanaf gesneden en in het water gemikt. Na een automatische wasbeurt halen vrouwen met een scherp mes de ’slechte’ bananen er tussenuit, zodat er een tros van 450-500 gram overblijft. Aan de boom wordt de bananentros beschermd door een blauwe plastic zak, maar soms lukt het een insekt om toch een hapje banaan te nemen. De schil wordt dan zwart, en dat vindt Dole (of Chiquita) niet goed: weg banaan, op naar de babyvoedingfabriek!
De gewassen en gewogen trossen worden verpakt, gestickerd en in de wereldberoemde bananendozen gedaan. En dan rest er twee weken reistijd naar Europa - broodnodig om de bananen te laten rijpen. Want ze zijn echt nog ongezond groen als ze geplukt worden! En dat is ook de reden dat de smaakt hier in Costa Rica blijft…!

We bezochten ook nog een botanische tuin met kleine huistoekans, een luiaard met baby en prachtige heliconia’s. En na een uurtje hobbelen over een onverharde weg waren we in Siquirres, waar we op de boot naar Tortuguero gingen.
En dan begint het: je vaart tussen groene muren door: bomen, planten… alles is groen. Zo mooi! Met een beetje geluk zie je de slingerapen of brulapen. Je vaart over natuurlijke kanalen, die heel breed kunnen zijn. Aan de achterkant van die groene muur aan de rechterkant ligt de Caribische zee.

Wij verbleven in het dorpje Tortuguero, dat op een soort schiereiland ligt, tussen de kanalen en de zee. Modern is het niet, maar wel grappig. Wij zaten aan het voetbalveld, waar we ’s middags een wedstrijdje hebben gekeken: de honden lopen over het veld; de vrouwen zitten op een tribunetje van beton te gillen als de bal de verkeerde kant op gaat. Lachen!

De volgende dag begon om 8:00 (wat een nette tijd!) de boottocht door de kanalen. We gingen steeds een smaller kanaal in, en die groene muur komt dus steeds dichterbij, tot hij zelfs over je heen hangt. We hebben heel wat kaaimannen gezien en zelfs een echte, grote krokodil. Verder ijsvogels (van die grote), veel wegvliegende reigers en ook stilzittende reigers (die jagen ’s nachts). Niet te vergeten ook de kleine, fijne vogels die over de waterplanten lopen met hun lange tenen. We ontmoetten ook twee zwarte rivierschildpadjes en aan het einde van het kanaal een groep slingerapen.

Af en toe zette de kapitein de motor uit. Zo lang als de anderen stil konden zijn (dat is blijkbaar erg moeilijk) hoorde je dan al die insekten, vogels en andere natuurgeluiden. Mooi! Op de terugweg zagen we binnen 200 meter een luiaard, een groep brulapen en white-faced capuchins (ook apen) en een groep slingerapen! Dat vond zelfs de gids bijzonder!

’s Middags maakten we nog een vaartocht, maar toen waren er wat minder dieren (die doen overdag niet zo veel). Aansluitend wandelden we een stuk door het bos in het zuidelijke deel van het park, en daar zagen we nog een luiaard en een klein groen slangetje. Over het strand teruggelopen - heerlijk!

Alleen… geen schildpadden, waar Tortuguero toch beroemd om is. De reden: het is niet het seizoen voor de Green Sea Turtle om eieren te leggen, dus die zijn niet op het strand. De Leatherbacks wel, maar daar zijn er maar een paar van, en dus moet je echt geluk hebben om op je tourtje er eentje tegen te komen. Dat hebben we dan ook niet geprobeerd (was te duur!).

Maar Tortuguero blijft een schitterend, ontzettend GROEN gebied. De moeite waard!