Vandaag Quito…

Gisteren zijn we teruggekomen uit Otavalo, vandaag ‘deden’ we Quito even. We zijn in de oude stad geweest en hebben vooral veel kerken gezien, want daar staat het bomvol mee. Maar eerst zagen we nog net het laatste stukje van de wisseling van de wacht op het Plaza de la Independencia. Mooie blauwe, historisch uitziende pakjes hadden die wachten aan. Er werd ook een mars of wat geblazen. En onder de joekel van een Ecuadoraanse vlag stond een man op een balkon te zwaaien, waarop er heftig teruggezwaaid werd. Dit bleek de president, meneer Correa, te zijn! Hij inspecteert de wisseling van de wacht vanaf het balkon van het regeringspaleis.

In de kathedraal, die naast deze Plaza staat, was een schilderij te zien met een bijzonder verhaal. ‘Op’ de evenaar hadden we gehoord dat de kerken in Quito zo gebouwd zijn dat de zon er op een bepaalde manier op schijnt. In de kathedraal hangt boven het altaar een groot schilderij, waar Jezus in de linkerbovenhoek staat afgebeeld. Op bepaalde data valt de zon dus precies over dat schilderij, tot bij Jezus. Verder ligt Generaal Sucre, bevrijder van Ecuador, hier in zijn tombe en is er veel goud te zien.

We hebben ook het Monasterio de San Francisco bezocht, een klooster van Franciscaner monniken (nog steeds). Er stonden heel veel beelden en er hingen heel veel schilderijen met afbeeldingen uit bijbelse verhalen waar ik het bestaan niet van kende. Maar wel mooi, vooral die oude beelden zijn soms erg indrukwekkend gedetailleerd.
De kerk van het klooster is volop in restauratie, waardoor we het altaar niet konden zien (jammer, want dat moet letterlijk schitterend (van het goud) zijn). Maar we stonden in het koor, en het dak daarvan is ook indrukwekkend mooi: dat bestaat uit een puzzel van stukjes hout die zonder lijm in elkaar blijven steken. Het patroon heeft Moorse invloeden en het hout is ook met goud bewerkt. Schitterend.
Zelf vond ik ook de grote zangboeken voor de priesters erg bijzonder: grote boeken, 50 cm hoog, met letters die zo’n 4 cm hoog zijn. Niet dat ze zo slechtziend waren, maar er stond 1 zangboek op een houder voor alle 61 priesters in het koor. Dat ’schrijven’ (of meer schilderen) op schapenleer doe je namelijk niet zomaar 61 keer!

Met deze kerken (de anderen die we wilden zien waren dicht) en een rondje langs de plaza’s hebben wij Quito gedaan. Bovendien moesten we terug naar het hostel, om onze tassen goed in te pakken voor de vliegreis morgen. In het hostel denderde ik nog even op mijn linkerheup en elleboog van de pas gewaxte trap af (au, dat wordt blauw!), dus dat wordt lekker zitten, 3,5 uur in het vliegtuig… Maar gelukkig is er niets kapot - die wax gleed goed…