Op de evenaar… of niet?!

Quito, Ecuador: de stad op de evenaar, la mitad del mundo (de helft van de wereld). Nou ja, bijna dan. Want om OP de evenaar te staan, moesten wij nog 20 kilometer naar het Noorden. Dat deden wij met het lokale openbaar vervoer: voor $0,25 stonden we 20 minuten in een drukke bus, die redelijk snel door Quito reed op een speciale busbaan - dat ging best voorspoedig. Op een centraal busstation stapten we over op een ‘gewone’ bus, die ons voor $0,15 extra afzette bij de helft van de wereld.
Nou zeg, wat een toeristisch gebeuren is dat: een grote parkeerplaats, entree betalen, souvenirswinkels (goh, die hadden we nog niet gezien), restaurantjes, meer souvenirs en een grote betonnen pilaar met een wereldbol erop. En een lijn die er aan twee kanten vanaf loopt: de evenaar!  En (gelukkig) was dit niet alles…

Het meest interessante van het hele evenaar-pretpark is te vinden buiten het park: het Quitsa-To museumpje. We kregen hier een presentatie waarin uitgelegd werd waarom de evenaar 240 meter meer naar het Noorden ligt. Vijf wetenschappers gebruiken archeologische, astronomische en andere wetenschappen, en GPS-systemen om dit te bewijzen. En de eerste, de archeologische bewijzen, zijn het meest interessant.
Op een heuvel niet ver van het monument staat een muur die bijna halfrond is. Deze muur geeft aan waar de echte evenaar loopt, en deze is zeker 2000 jaar oud. Hoe die culturen het voor elkaar kregen om de echte evenaar te vinden, terwijl een Fransman in 1736 er 240 meter naast zat? Ze keken naar de zonsop- en ondergangen op de dagen van de zonnewendes: 21 maart, 21 juni, 21 september en 21 december. Daarbij zagen ze dat in maart en september de zon op een lijn ligt (de evenaar); op 21 december in het zuiden en op 21 juni in het noorden. Die punten stelden ze vast door naar de bergtoppen te kijken: vaste punten waarop ze de zonsop- en ondergangen konden vastleggen. Die 3 lijnen (evenaar, kreeftskeerkring en steenbokskeerkring) zijn voor hen zo belangrijk, dat ze die lijnen projecteerden op het landschap (met de bijna halve cirkel als centrum) en op de lijnen andere religieuze centra bouwden: deze ruïnes zijn nu nog terug te vinden.
Ander punt: Quito ligt op een van die lijnen. En de kerken, die de Spanjaarden bouwden op de tempels van de oude culturen, maken handig gebruik van die zonnekennis. Op de dagen van de zonnewendes vinden er in de kerken bepaalde lichteffecten plaats die de zon maakt, zoals een zonnestraal die over een schilderij ‘beweegt’ en precies op het gezicht van Jezus uitkomt. Dus de architecten (en dat waren Nederlanders, schijnt) wisten van het belang van de zonnewendes: door die effecten in hun architectuur te voegen, palmden ze de oude culturen in, zodat zij ook Christenen werden.

Allemaal zeer interessante informatie, en erg overtuigend gebracht! Maar als dit allemaal waar is (en eerlijk gezegd geloof ik het!), dan zijn we nog niet op de evenaar geweest!! Want op die 240 meter noordelijker, staat geen monument!