Op de trein

Vanuit Cuenca zijn we door een bus gedropt in de buurt van het dorpje Alausi. Aangezien we niet zo´n zin hadden om met onze tassen die steile helling naar het dorp af te lopen, zijn we in een hotelletje aan de Panamericana gaan zitten.

Alausi is een dorpje waar weinig te beleven valt (zeker op zaterdagmiddag, dan is ALLES dicht), maar hier komt de trein naar Sibamba langs. De route naar Sibamba heet “Nariz del Diablo” (neus van de duivel) omdat de rails zo heen en weer slingert langs een diepe vallei. En je mag OP de trein zitten! Lees snel door, foto´s komen later…

Zaterdagmiddag in Alausi: uitgestorven. Niets te doen. Het station was ook dicht. En een jongen en de bakker zeiden dat de trein om 11 uur, 11:30 zou rijden. Wij besloten om om 8:00 op zondagochtend een kaartje te kopen.

Zondagochtend in Alausi: wat een drukte! Om 7:00 is de groente-, fruit- en al-het-andere markt al in volle gang en in de straten is het een drukte van belang. Wij kwamen tegen achten bij het station aan en (in tegenstelling tot wat we gisteren hoorden) stond er een trein op het punt van vertrek! Snel een kaartje gekocht en de trein in.
De trein van Nariz del Diablo is een verhaal op zich: wij reden met een wagon en het leukste is dat je op het dak mag zitten! In combinatie met die schitterende uitzichten over de vallei is dat natuurlijk dolle pret! Jammergenoeg waren we te laat om op de heenweg op het dak te zitten (dat zat al vol met toeristen - waar die vandaan kwamen?), maar vanuit de wagon zelf was het uitzicht ook schitterend. De wolken die zaterdagmiddag de vallei vulden, waren gelukkig opgetrokken.

De trein rijdt langs een steile wand, en kan daarom geen bocht draaien (je zou een haarspeldbocht verwachten, zo steil). In plaats daarvan rijdt hij eerst ´te ver´ door; dan wordt de wissel omgezet, en rijd je achteruit de andere rails op. In de vorm van een Y dus. Erg grappig! Na drie keer heen en weren kwamen we bij het verlaten station van Sibamba, waar de rails doodloopt. Maar vlak naast de rivier keert de trein: niet met een bocht, maar op dezelfde manier als op de hellingen, alleen dan met een extra heen-en-weer beweging. (Misschien wordt dit met foto´s duidelijker…!)

Op de terugweg mochten de passagiers die binnen zaten, naar boven. Leuk! Wij zaten lekker vooraan, dus Joost heeft mooie video-opnamen gemaakt. Er is gelukkig een hekje van 20 cm hoog, zodat je er niet echt af kan vallen als je blijft zitten. Het uitzicht was nu nog mooier, omdat we hoger zaten. En af en toe een beetje kriebels in de buik, als er naast de rails (dus onder mijn voeten, die over het randje van de wagon hingen) geen grond was, maar een afgrond…!

Om een uur of half tien waren we terug in Alausi, waar we nog even over de markt gelopen zijn. Er lopen heel veel mensen in klederdracht - mannen, vrouwen en ook kinderen. De vrouwen hebben hier kleurrijke rokken aan, met een mantel over hun schouders die met een speld dicht zit. En ook hier gaan de kleine kinderen en de koopwaar weer op de rug! De mannen dragen een korte poncho en iedereen heeft een hoed met wat veertjes erop.
Op de markt verkochten ze bananen, heel veel, in grote trossen, en van verschillende soorten. Maar ook ananassen, plastic spul, zakken vol uien, aardappelen, mais, bonen, rijst… Of je kon je mais meteen tot meel laten vermalen. Net zo handig!

Vanuit Alausi zijn we op de bus naar Riobamba gestapt. En hoe gezellig druk het was in Alausi, zo stil is het in Riobamba. Hier is de markt op zaterdag, dus op zondag blijft iedereen lekker binnen. Gaan wij maar even internetten…