Laguna´s tellen in El Cajas

El Cajas is een Nationaal Park dat vlakbij Cuenca ligt en zich uitstrekt ten westen van de stad, over 28.000 hectare. Het is een bijzonder park, omdat het een hoogteverschil heeft tussen 3100 en 4000 meter boven zeeniveau. De naam El Cajas komt uit de taal Cañari, en betekent “toegang tot het hoge, koude gebied”. In het park zijn meer dan 200 laguna’s te vinden - de grootste concentratie meren in een gebied. Daarnaast zijn er diverse ecosystemen: de laguna’s, groot en klein, bossen van polylepis (bomen met een papierachtige bast), bossen in het hooggebergte, wat op deze hoogte erg bijzonder is. Wij hebben twee kleine stukjes van dit uitgestrekte park gezien…

’s Ochtends liepen we langs diverse laguna’s rond de 3800 meter hoog. Tussen de laguna’s groeit het stevige ‘paja’-gras en plantjes die de soppige grond bedekken. Als je even goed kijkt, ontdek je kleine wondertjes. Zo zijn er de blauwe bloempjes die dicht gaan als je ze aanraakt: zo beschermen ze zich tegen de dikke regendruppels die hier dagelijks vallen. Ook zijn er hele grappige bloem-bolletjes, geel met rode randjes. Deze hebben bloemblaadjes die net zo ver open gaan dat het bloemetje een bolletje vormt, maar echt opengaan doen ze niet. Deze komen alleen in het park El Cajas voor.

Op sommige plekken groeit tussen het pajanal (grasgebied) een bosje. Niet al te groot, want deze bomen hebben veel water nodig. Het zijn polylepis bomen: ze hebben een papierachtige bast, die regelmatig loslaat (of los waait). Het bos is net een sprookjesbos: allemaal stammetjes die kris-kras door elkaar groeien. Je verwacht ieder moment een kabouter te zien, of misschien een Hobbit.

Verderop liepen we weer langs een laguna, en deze stond met zes andere laguna’s in verbinding, telkens hoger op de berg. Al dat water: geen wonder dat El Cajas heel Cuenca (voor 60%) van drinkwater voorziet. Er komen 2 rivieren uit het park, de Tombebamba en de Yanuncay - deze komen uiteindelijk in de Amazone terecht. Ook wordt er electriciteit uit waterkracht opgewekt waar een groot deel van Ecuador gebruik van maakt.

Na een lekkere lunch met ‘trucha’ (forel) uit de naastgelegen vijver, hebben we een ander deel van het park bezocht, waar langs de laguna een nevelwoud groeit. Ook erg mooi (het deed me aan Costa Rica denken!), en als je bedenkt dat we een tijd geleden op een besneeuwde vulkaan van 2850 meter stonden en nu in een tropisch bos op 3100 meter - we zitten duidelijk dichter bij de evenaar!

De gids was een enthousiaste man die echt van het park hield. Hij vertelde over veel bloemen en struiken die er groeiden - wat hun medicinale waarde was bijvoorbeeld, en hoe de plant groeit. We hebben ook een kolibri gezien (er leeft maar 1 soort kolibri, maar wel heel veel andere vogels) en dat was volgens Juan Carlos echt iets bijzonders.
Volgende keer moeten we komen kamperen in dit bijzondere park…!