Blije momenten

Zo af en toe heb je zo’n dag met het ene leuke moment na het andere. Gistermiddag zijn we aangekomen in Ica na ’s morgens over de Nasca en Palpa lijnen gevlogen te hebben wat een ontzetten mooie en leuke ervaring was. Nadat we eerst in een hostel ingechecked hebben, zijn we naar een plein in het centrum gelopen. Alle plaatsen in Peru lijken een ‘Plaza de Armas’ te hebben, dus zo ook Ica. Over het algemeen, staat zo’n plein vol met bankjes. Natuurlijk, en zeker in het weekend, zijn alle bankjes met ook maar een beetje schaduw bezet. Dus dan maar in de zon zitten. In het midden van het plein staat een enorme zuil en daaromheen is wat water met een verhoginkje hier en daar. Al zitten op het plein kan je leuk naar alle mensen kijken die er ook zitten of voorbij lopen. Er zijn veel vrouwen, of liever gezegd meisjes zo rond de 20, die of zwanger zijn of al met een (of meerdere) kindjes lopen. Het is altijd leuk om naar spelende kindjes te kijken. En helemaal als zo’n kindje de zwaartekracht voor het eerst ontdekt. Het jongetje zette een fles water bovenaan een klein hellinkje. Dan gebeurd er nog niets uiteraard. Maar als je ‘m nou omduwd, dan rolt ie naar beneden. Snel naar erachteraan om al vallent de rollende fles weer te pakken. En hup weer naar boven om het nog eens te doen. Grappig zoals kinderen iets leuks over en over kunnen doen. Na een aantal keer zette ie de fles onderaan het hellinkje en duwde de fles daar om. Dan gebeurt er niets natuurlijk. Dus dan maar een zetje geven de helling op. Komt de fles gewoon weer naar beneden! Nou ja. Blijkbaar was het niet leuk genoeg dus werd de fles weer bovenaan weggezet. En zo ging het jongetje nog een hele tijd door.

Even verderop was een klein meisje dat al een beetje kon lopen. Trapje op ging nog wat moeizaam, maar kruipent kom je ook een heel eind. Omdat er water in de buurt was, liep vader beetje met het meisje mee. Uiteraard is het water zeer aantrekkelijk en dus ging de vader tussen haar en het water staan zodat ze er niet in kan vallen. Hé, dat lijkt wel of je daar niet heen mag. Dus maar proberen om om haar vader heen te lopen, wat niet lukte uiteraard, maar aan het schaterlachen van het meisje te horen vond ze het enorm leuk.

Na een tijdje besluiten we een nog een blokje om te lopen voordat we terug gaan naar het hostel. Halverwege komen we bij een hoek waar het een drukte van belang is. Het lijkt wel Wallstreet. Allerlei mensen lopen met een papier te zwaaien en druk te gebaren. Navraag leert ons dat op een pickup de zoon van voormalig president Fujimora zit en dat iedereen een handtekening van hem wil op een grote foto van de voormalig president en zijn vrouw. Een vrouw loopt te roepen door zo’n schreewtoeter dat dit DE kans is op zo’n mooie handtekening. Men gebaart naar ons of wij er niet een willen, maar we bedanken vriendelijk, kijken nog even naar het bizarre tafreel en lopen dan verder.

In een centrum zitten op de stoep vaak mensen die op een een of andere manier geld van je willen. Sommigen bedelen, als je een kind hebt met een gebroken been kan ie in een stoel misschien wat geld opbrengen, maar de meesten willen je wat verkopen, meestal snoepgoed, of bieden een dienst aan zoals schoenenpoetsen. De meeste negeren we, maar gisteren liepen we langs een vrouw die naast wat snoepgoed een weegschaal had staan waarop je je voor 30 cent kon wegen. We liepen er eerst voorbij, maar eigenlijk waren we wel benieuwd wat we nu, na 5 maanden reizen, wegen. Dus even teruggelopen en op de weegschaal gaan staan. Volgens die weegschaal weegt Esther nu 65kg, 5kg minder, en ik 75kg, ruim 7,5kg minder dan toen we vertrokken. We weten niet hoe nauwkeurig die weegschaal was, maar voor 60 cent die het wegen kostte hadden wij een blij moment.