Vliegen!

Die lijnen van Nazca. Sommige zijn zo lang dat je ze aan de horizon ziet verdwijnen. Andere zijn gemaakt in de vorm van mooie figuren. Soms zijn het vlakken: driehoeken of rechthoeken. En niemand weet zeker waarom ze gemaakt zijn, laat staan hoe.

We hebben diverse video’s en presentaties gezien en er zijn een aantal mogelijkheden:
1. Het waren buitenaardse wezens die met hun ruimteschepen een landingsbaan maakten (Erich von Däniken)
2. Het waren astronomische figuren die wezen naar het opkomen en ondergaan van de sterren en de zon (Maria Reiche)
3. Het waren ‘gebeden’ aan de goden, om toch vooral een keer voor regen te zorgen in deze droge gebieden.

Zelf denk ik dat een combinatie van 2 en 3 het meest logisch is. Bijzonder is vooral dat de geometrische figuren, bijv. de driehoeken, hun basis hebben tegen de bergen aan (waar het water vandaan moet komen), en daarmee de loop van een rivier aangeven.
Op de driehoeken en rechthoeken vinden ze ook veel potscherven en er zijn hoopjes stenen geplaatst, die daar niet zomaar terecht zijn gekomen. Het lijkt alsof de tekeningen en vormen ook gebruikt werden om rituelen uit te voeren. Plus, de vormen werden steeds groter, in een periode dat de droogte erger werd: de Nazcamensen ’schreeuwden’ als het ware om water.
Blijft het erg speciaal dat deze lijnen zolang bewaard zijn.

Maar goed, om ze te zien moet je de lucht in: de figuren zijn zo groot, en verspreid over 350km2, dat je ze vanaf de grond niet echt kan waarnemen.
’s Ochtends om 7:30 zaten wij dus op het vliegveld van Nazca, zonder ontbijt, want de verhalen over deze vlucht beloofden wat salto’s en bochten en gevulde plastic zakjes… Om 9:30 (we hadden al heel wat vliegtuigjes voorbij zien gaan) mochten wij de lucht in: ik als co-piloot en Joost achter mij. Al snel waren we boven de lijnen en nadat je de eerste, een walvis, gezien hebt, weet je ongeveer waar je naar moet zoeken. De piloot helpt daar goed bij, door met zijn rechter vleugeltip te ‘wijzen’ naar de figuur. En ja, dan hang je dus behoorlijk scheef! Gelukkig hadden we nergens last van (al vond ik bochtjes naar links toch wat minder prettig) en konden we genieten van het uitzicht over de vlakte. We kwamen langs allerlei figuren: de astronaut (kreeg Erich von D. toch zijn zin), aap, hond, condor, kolibri, spin, boom en een pelikaan met een vervormde nek. Heel mooi om te zien, en vooral ook bijzonder dat er tussen die figuren door allerlei rechte lijnen en vlakken lopen.
Wij vlogen door over een vallei en een bergketen naar de lijnen die bij het dorp Palpa liggen: ook hier is een kolibri - eentje met een lange snavel die naar de ondergaande zon in juni wijst. Ook zagen we een soort ster, en veel mensfiguurtjes op de berghellingen.
Op de terugweg vlogen we iets hoger, dus konden we nog beter zien dat sommige lijnen doorlopen: kaarsrecht, over vlaktes en bergen, tot aan de horizon.

Het hoe en waarom van deze lijnen blijft onduidelijk, maar het staat vast dat het heel bijzonder is om ze te zien!