Mist-erieus Machu Picchu

Op de dag dat wij 5 maanden onderweg waren, was het zover: het toeristische hoogtepunt van deze reis tot nu toe: de Machu Picchu.

Vanuit Aguas Calientes zaten wij om 05:30 in een busje, dat ons omhoog bracht naar Machu Picchu. Het mooie van dat anderszins veel te vroege uur, is dat je het langzamerhand lichter ziet worden: de nevels tussen de bergen trekken enigszins op, de donkere vormen van de hoge pieken aan de andere kant van de vallei worden steeds beter zichtbaar… Zou de mist optrekken boven Machu Picchu?

Om 06:00 stonden we bij de ingang, te wachten op onze gids. We waren vast naar binnen gegaan, en daar bleek wat we al dachten: het was mistig. Of bewolkt. In ieder geval zagen we eigenlijk niets meer dan de eerste huisjes… en verder niets! Onder in het dal hoorden we de rivier (die hier Urubamba heet), maar die zagen we ook niet: alles was wit!

Met de gids liepen we langs de belangrijkste tempels van het complex. Maar het uitleggen wordt een beetje moeilijk als ze moet zeggen: “daar bij die boom”, als je de boom niet ziet; en “daar is de Huayna Picchu, ongeveer”, als je ‘daar’ alleen een dikke, witte wolk ziet. Toch was het een heel mysterieus (en dus eigenlijk mist-erieus) geheel: de wolken woeien met een redelijke vaart over Machu Picchu, en soms kon je ineens beter zien waar je stond ten opzichte van, nou ja, alles.

Na de tocht met de gids en een kop cocathee (het was tegen achten) zijn we naar de Inkabrug gelopen. Een duizelingwekkende afgrond aan de rechterkant, met aan de andere kant van die vallei hoge, steile bergen. Alles bij elkaar wel hoger dan de Colca Canyon, denken we! De Inkabrug is gemaakt tegen zo’n steile wand. Brr. Blij dat we er niet overheen konden/hoefden lopen!

En toen… het mooie moment. Precies op tijd waren we terug bij het wachthuisje, vanwaar je het ‘ansichtkaartuitzicht’ hebt op Machu Picchu (die foto die iedereen kent en maakt). Gedurende 10 minuten zat er een gat in de wolken en konden we de ruïnes en de Huayna Picchu (de hoge berg) zien. Of in ieder geval gedeeltelijk. Toen zagen we pas echt hoe het allemaal in elkaar zat: direct links van Machu Picchu de diepe afgrond met een rivier, dan de stad zelf op een toch redelijk klein, enigszins vlak gebied, en aan de andere kant weer een afgrond met een rivier. Schitterend! En nog steeds erg mist-erieus! Na een klein kwartiertje trok het weer dicht en werd ons uitzicht weer beperkt.

Toen zijn we de tempels maar weer van dichtbij gaan bekijken. De strakke architectuur, de perfect pasvorm van de stenen blijft erg bijzonder, juist bij de tempels. De stenen van de huizen zijn minder strak, dat geeft weer een andere sfeer.
Het begon ook een beetje te regenen (het was al de hele ochtend druilerig), maar we besloten toch de Huayna Picchu te beklimmen. Je bent hier tenslotte maar één keer. Het was een stevige, glibberige klim van zo’n 300 meter. En die Inka’s hebben echt geen hoogtevrees gekend! Wat een steile trappetjes daar boven op die top! Helaas bleven de wolken redelijk dicht op elkaar, dus van Machu Picchu konden we maar een gedeelte zien…

Na zo’n negen uur wandelen door deze bijzondere ’stad’ zijn we (lekker met de bus, want onze kuiten voelden we iets te goed na die beklimming en afdaling) weer teruggegaan naar Aguas Calientes. Het bezoek aan Machu Picchu was een bijzondere ervaring, en ondanks dat we behoorlijk doorweekt en koud waren, was het heel speciaal. Misschien was juist die mist wel mooi - maar we zijn wel blij dat we op het uitkijkpunt stonden toen de wolken even opentrokken…!