Bootje varen op het Titicacameer

Toegegeven, het blijft een redelijk toeristische aangelegenheid. Maar het was wel erg leuk..! We zijn het Titicacameer op geweest met een motorbootje en hebben de drijvende rieteilanden Los Uros bezocht en de eilanden Amantaní en Taquile. Omdat dat te veel was voor een dag, zijn we bij een familie op Amantaní blijven slapen. Een heel bijzondere ervaring op het hoogste bevaarbare meer van de wereld (3810 meter).

Vanuit Puno vaar je bijna direct tussen het riet. Lange groene stengels met een toefje bovenop. Je ziet het ook wel in Nederland (het lijkt in ieder geval hetzelfde). We voeren Los Uros binnen, een gemeenschap van rieteilanden. Wat verderop bezochten we twee van deze eilandjes, waar (speciaal voor toeristen, hadden wij de indruk) een aantal vrouwen, mannen en kinderen hun dag doorbrengen. De eilanden zijn gemaakt van riet - ooit is het begonnen met het samenbinden van rieten boten, en daarna zijn die uitgegroeid tot eilanden. Zolang ze er iedere maand een flinke bos nieuw riet op leggen, blijft het eiland bestaan. De eilandjes zijn verankerd, maar ze deinen wel mee op het water van het meer. En als je er op loopt, zak je ook een beetje weg tussen de rietstengels. Heel apart! En handig, je kan het riet ook eten - heel gezond!

We voeren door naar Amantaní, terwijl we aan de horizon schitterende wolkenluchten zagen. Doordat hier en daar een bui hing, waren er mooie blauwe kleuren in de lucht: van diep donkerblauw tot licht wit wolkenblauw.
Amantaní is een eilandje met 4000 inwoners. Het heeft twee kleine bergen, die elk gewijd zijn aan een godheid: Pachatata (Vader Kosmos) en Pachamama (Moeder Aarde).
Bij aankomst werden we begroet door onze ‘moeders’ voor deze avond en ochtend. Allen in klederdracht, schitterend geborduurd, en allen met iets in hun handen: een muts die ze aan het breien waren, een spindel om wol te spinnen, een grote hoeveelheid draad om op te winden. En dat bleven ze doen, terwijl wij ‘gekoppeld’ werden, en terwijl we de heuvel opliepen naar hun huisjes.

Wij logeerden bij Theodocia (34) en haar man Juan. Zij hebben twee kinderen, een zoon van 13 en een dochter van 9, die komende week weer in Puno naar school gaan. Ze hebben ook wat schapen en beiden maken mutsen en de geborduurde blousen. Hun huisje is klein (maar wij kregen een grote kamer). Het keukentje is van klei, er brandt een haardvuurtje onder de ketels met oren. En daar kwam een heerlijke gevulde quinoa-soep vanaf. (O ja, en pannenlappen: nooit van gehoord, gewoon met de blote handen!)

Na de lunch beklommen we de berg van Pachatata, nog een stevige wandeling naar zo’n 4200 meter! De tempel hebben we bekeken, maar het lekkerste was wel de coca- of munjathee (een soort muntthee). Lekker warm!
’s Avonds was het feest: er moest gedanst worden, en daarvoor kregen wij ook traditionele kleding aan Snel maar even twee vlechten gevlochten, want dat hoort er ook bij! De rok die ik aan heb, was van hele dikke stof, bijna vilt, en ontzettend geplooid, dus heel zwaar. Daaronder zat een dunnere rok, die mooi bewerkt was. Dus bij het dansen flink draaien met die rok, zodat je de onderrok ook ziet! De blouse was prachtig geborduurd, net als de hoofddoek, die gewoon los op het hoofd ligt (en er (bij mij) dus constant afglijdt). Het dansen was erg grappig, op panfluitmuziek natuurlijk. Soms in een kring, soms gewoon met z’n tweeën.

De volgende ochtend kregen we pannenkoeken voor ontbijt van de zoon des huizes, en werden we door Theodocia naar de haven gebracht (ze was inmiddels aan een andere muts bezig). Daar konden we nog wat souvenirs uitzoeken (allemaal gemaakt door de bewoners van het eiland). Zo moeilijk om dat allemaal te laten liggen!

Het volgende eiland dat we bezochten was Taquile. Iets kleiner, en meer toeristisch. We maakten een mooie wandeling tussen de akkers door en op het plein konden we weer stapels geld uitgeven aan mooie geweven banden, gebreide mutsen en wat dies meer zij. De klederdracht van dit eiland was iets anders: de sjaals van de vrouwen waren niet geborduurd, maar hadden grote, kleurrijke pompons aan de hoeken. En de mannen droegen een lange muts met een pompon (rood-wit voor vrijgezellen, rood-blauw gestreept voor getrouwde mannen!).

En na een lekkere lunch (forel uit het meer) liepen we weer naar de boot voor dik twee uur varen naar Puno. Een heel bijzondere paar dagen!