Wij en de wereldbol (18)

Joost kon het niet laten: de muts die eigenlijk bedoeld is voor de kleine meisjes op het eiland Tamantaní moest mee. Ik houd het bij mijn lama-muts en trui van alpacawol…

De wereldbol is hier op het Titicacameer, dat bijna 9000 km2 groot is. Om te zeggen dat het zo groot is als een kwart van Nederland gaat te ver, maar het komt in de buurt. Je ziet het niet zo erg als je op het meer vaart, omdat het allemaal schiereilanden heeft. Dat heeft de oude beschavingen geïnspireerd om in de vorm van het meer een poema, een vis en een gevleugelde man te zien (de vraag is nog hoe zij, zonder satelliet, wisten hoe het meer er van boven uit zag). Over die poema, de gevleugelde man en een slang kregen we nog een heel verhaal van de gids: de oude beschavingen hadden daar een hele religie omheen gebouwd. Nu nog vereren de mensen van Amantaní Pachamama (Moeder Aarde) en Pachatata (Vader Kosmos), al schijnen de scherpe randjes wel van de rituelen af te zijn.

De mensen die in/op het meer wonen, spreken Quechua, gemengd met Aymara. Quechua is de taal die ten Noorden van het meer gesproken wordt, Aymara ten Zuiden. Wij hebben onze gastouders het horen praten, en het is echt niet te verstaan (tenzij ze er een woordje Spaans doorheen gooien).

Het meer is in ieder geval groot genoeg om op onze wereldbol te staan: tussen de gele en groene verf van de hoogvlakten zit een klein, blauw ’gaatje’.