Gisteren zijn we van Puno naar Cusco gereisd. Vandaag een tour geboekt om morgen naar Machu Picchu te gaan. Maandag zijn we terug in Cusco. Dit is een erg mooie stad. We worden alleen een beetje veel lastig gevallen door tourverkopers en lui die je hun restaurant in willen praten. Maar ach, daar ben je tourist voor. We zien hier wel veel meer europeese en amerikaanse touristen dan we tot nu toe in Peru gezien hebben.
You are currently browsing the monthly archive for February 2008.
Toegegeven, het blijft een redelijk toeristische aangelegenheid. Maar het was wel erg leuk..! We zijn het Titicacameer op geweest met een motorbootje en hebben de drijvende rieteilanden Los Uros bezocht en de eilanden Amantaní en Taquile. Omdat dat te veel was voor een dag, zijn we bij een familie op Amantaní blijven slapen. Een heel bijzondere ervaring op het hoogste bevaarbare meer van de wereld (3810 meter).
Joost kon het niet laten: de muts die eigenlijk bedoeld is voor de kleine meisjes op het eiland Tamantaní moest mee. Ik houd het bij mijn lama-muts en trui van alpacawol…
De wereldbol is hier op het Titicacameer, dat bijna 9000 km2 groot is. Om te zeggen dat het zo groot is als een kwart van Nederland gaat te ver, maar het komt in de buurt. Je ziet het niet zo erg als je op het meer vaart, omdat het allemaal schiereilanden heeft. Dat heeft de oude beschavingen geïnspireerd om in de vorm van het meer een poema, een vis en een gevleugelde man te zien (de vraag is nog hoe zij, zonder satelliet, wisten hoe het meer er van boven uit zag). Over die poema, de gevleugelde man en een slang kregen we nog een heel verhaal van de gids: de oude beschavingen hadden daar een hele religie omheen gebouwd. Nu nog vereren de mensen van Amantaní Pachamama (Moeder Aarde) en Pachatata (Vader Kosmos), al schijnen de scherpe randjes wel van de rituelen af te zijn.
De mensen die in/op het meer wonen, spreken Quechua, gemengd met Aymara. Quechua is de taal die ten Noorden van het meer gesproken wordt, Aymara ten Zuiden. Wij hebben onze gastouders het horen praten, en het is echt niet te verstaan (tenzij ze er een woordje Spaans doorheen gooien).
Het meer is in ieder geval groot genoeg om op onze wereldbol te staan: tussen de gele en groene verf van de hoogvlakten zit een klein, blauw ’gaatje’.
Ja, we liepen een beetje achter. Dat krijg je, als je op reis bent en geen tijd hebt om foto’s te bewerken, uit te zoeken en te verkleinen, verhaaltjes te schrijven en dan ook nog een internetcafe te zoeken (liefst met wifi). “Smoesjes”, denken jullie natuurlijk, “laat ons horen waar je zit en wat je doet”. We doen ons best (en als de provider dan ook nog meewerkt, kunnen jullie het nog lezen ook). Dus nu zijn hier de verhaaltjes over:
- Treinen in Tacna
- De witte stad Arequipa
- Wij en de wereldbol, editie 17
- De canyon de Colca (en het Cruz del Condor uitzichtspunt…)
En dit alles wordt natuurlijk vergezeld van foto’s op Flickr. Je kan doorbladeren tot en met pagina 3 voor alle nieuwe foto’s!
Vandaag van Arequipa naar Puno gereisd. Vijf uurtjes bussen. Ondanks dat je stil zit, is dat toch erg vermoeiend. Hier is het nog steeds carnaval. Vandaag al wat gezien, maar morgen schijnt er ergens een grotere parade te zijn. Verder gaan we ff niets doen. Esther is druk bezig met verhaaltjes schrijven van de afgelopen dagen. Die komen snel online.
We zijn lekker op reis. Na wat rond Arequipa gezien te hebben, zijn we naar de Colca vallei gegaan en hebben drie dagen daar gelopen; 1500m naar beneden de vallei in en daarna weer omhoog. Super zwaar. De beentje deden na de 1e dag al zeer. Vandaag hebben we ze verwend in een termaal bad in Chivay. Morgen gaan we terug naar Arequipa en daarna op naar Puno. Hopelijk daar wat meer tijd om een uitgebreider verslag te schrijven.
De website heeft er tijdelijk even uit gelegen. Dit wordt veroorzaakt door een probleem van de provider die dat op dit moment nog niet kan oplossen. Als gevolg daarvan kan af en toe onze database (voor de website) of het anti-spam process stoppen waardoor of de website het niet doet of we geen mail kunnen ontvangen. We houden de server in de gaten, als er een internetcafe is, en herstarten de processen indien nodig zodat alles weer werkt. Hopelijk heeft de provider het probleem snel opgelost.
Vlak bij Arequipa, op zo’n 220 km (zes uur in de bus!), ligt de Canyon de Colca, een van de diepste canyons van…, nou ja, diep. Wij zijn naar het plaatsje Cabanaconde gegaan, vanwaar trekkings de canyon in gaan. Cabanaconde is echt een durp van onverharde straten, ezeltjes, draagdoeken… Het ligt op 3287 meter hoog.
Wij gingen met Juan Carlos drie dagen op pad: de canyon in, de canyon door en de canyon uit. Ik zal de conclusie vast verklappen: het is zwaar en je krijgt er behoorlijk spierpijn van! Lees verder voor tekst en foto’s!
Ik moest ‘m goed vasthouden, die wereldbol, anders was ik ‘m echt kwijt geweest. Op dit uitstekende stukje rots hadden wij een uitstekend uitzicht over de Canyon de Colca.
We waren ongeveer halverwege de afdaling, en we moesten nog een heel eind: ons doel voor de eerste dag was het dorpje dat rechtsonder ons ligt: San Juan de Chuccho. Je ziet de witte stipjes: de daken van de huizen.
Achter ons liggen Cosñira (rechts) en Malata (links), de dorpjes waar we de twee dag door zouden lopen.
Als je daar zo staat, is het onvoorstelbaar dat je toch in slechts een aantal uren naar die dorpjes kunt lopen. Ze lijken zo ontzettend ver weg! En de benenwagen is het enige vervoermiddel dat je daar brengt (tenzij je op een ezeltjes of muildier gaat zitten). Er zijn geen auto’s, er is geen supermarkt van betekenis. Wij kochten een flesje cola dat over de datum was (net). Dat kan daar! Deze dorpjes hebben pas sinds een jaar electriciteit. Maar dat betekent niet dat ze nu een koelkast hebben. Nee - aardappels bewaren ze in kisten bekleed met riet (een jaar lang!), maïs bewerken ze tot meel of een soort popcorn, vlees wordt gezouten en gedroogd in de zon, aan de waslijn.
Als je hoort hoe de mensen hier leven - het is echt een reis met de teletijdmachine die je dan maakt!
Vanuit Tacna was het zes uur bussen naar Arequipa, de tweede stad van Peru (2325 meter hoog). En dat is te zien: grote buitenwijken, veel taxi’s (heel veel taxi’s) en ook heel veel mensen (een miljoen). En ook een stevige bierfabriek (Arequipeña) en een grote fabriek voor alpaca- en llamawol (aha, komt het daar vandaan!).
In Arequipa hadden wij een hostel net buiten het centrum, op loopafstand van de Plaza de Armas. En op Valentijnsdag is het daar superdruk! Met ballonnenverkopertjes (hartvormen natuurlijk), koetsjes met een bruidspaartje, kathedraalgangers, muzikanten, noem maar op.
Wij dineerden op een ballustrade langs dit grote plein, en werden slechts 5 keer ‘lastig gevallen’ door muzikanten, verkopers of bedelaars. We hebben er wel twee hele mooi schilderijtjes aan overgehouden!
De stad Arequipa heeft op iedere volgende straathoek wel een klooster of een kerk staan. De meeste zijn gemaakt van sillar, een witte, vulkanische steen (versteende as) - wat Arequipa de bijnaam ‘witte stad’ geeft. 
Wij liepen telkens langs de kerk en het klooster van San Francisco (zie foto), vervolgens langs het Klooster van Santa Catalina en bij de Plaza de Armas staat de kerk van de Compañia. Die laatste is schitterend bewerkt aan de voorkant (dat gaat blijkbaar heel goed in sillar!).
We zijn ook in het klooster van Santa Catalina geweest. Dat is echt heel mooi. Het klooster is diverse keren half verwoest door een aardbeving (net als de rest van de stad trouwens), maar het is schitterend hersteld. Helemaal gemaakt van sillar, en met prachtige schilderingen in de portalen, waar de nonnen vroeger liepen. In dit klooster werd je non voor het leven - je kwam niet 
meer in de buitenwereld. De nonnen hadden binnen het klooster een eigen huisje, compleet met keukentje. Het was erg bijzonder om te zien, we hebben er wel een uur of vier rondgelopen!
Om de omgeving van Arequipa te bekijken, hebben we de taxichauffeur gebeld die ons naar het hostel had gebracht. Die heeft ons door de buitenwijken van Arequipa gereden, naar de mooiste uitkijkpunten en een aantal interessante stops. De stad ligt aan de voet van vulkaan Misti, en dat is een indrukwekkend gezicht. En naast Misti zie je de Chachani en de Pichu Picchu, allemaal vulkanen natuurlijk, en op dit moment ook allemaal bedekt met een laagje sneeuw. Mooi!
Ook hebben we ‘het platteland’ gezien. Dat wil zeggen, de terrassen. Want hier op die steile hellingen moet je wel iets horizontaals maken. Veel mais, quinoa, en vooral alfalfa. Ik weet niet wat dat in het Nederlands is, maar het lijkt op klaver of luzerne, en de koeien en cavia’s worden er flink mee vetgemest. Ja, de cavia’s ook, want dat cholesterol-arme vlees is 
hier heel erg populair. Op iedere menukaart staat wel ‘cuy’. Wij hebben ons nog niet zover kunnen krijgen. Arme Fixie, Frey, Bruno…
Wat tot slot nog het meeste opvalt aan, of eigenlijk in, Arequipa zijn de ontelbare hoeveelheden gele taxietjes. Het zijn kleine Daewootjes, die de president speciaal heeft laten invoeren als taxi in Lima en Arequipa. Je kan echt geen kant op of er rijdt zo’n taxietje. Handig, maar niet met twee grote en twee kleine rugzakken…!
Gisteren zijn we in Arequipa aangekomen. Zitten hier in een prima hostel ´Home Sweet Home´. Zo juist het beste ontbijt gehad van onze reis: pannekoeken, brood, ei, jam en coca-thee. Vandaag wat dingen bezoeken en een toertje boeken ergens.
We hebben het woestijnachtige gebied tussen Arica en Tacna doorkruist met een treinwagon op een dieselmotor. Het klonk net als een oude vrachtwagen (en zo rook het ook), maar we wiebelden alleen heen en weer op de rails. Het laatste deel in Tacna ging over een straat (tegen het verkeer in!), en toen gingen we door een groot hek het station van Tacna binnen.
In Tacna is niet zo heel veel te bezichtigen. De kathedraal is redelijk kaal, alleen versierd met honderden duiven op de vele randjes. Het park ervoor is wel mooi, lekker groen. 
Maar er is ook een treinmuseum en daar moesten we natuurlijk heen. Het museum bleek te bestaan uit twee zalen in de gebouwen van het station: een met treinpostzegels uit de hele wereld en wat oude foto’s, en een met oude gereedschappen en machines. Toen mochten we over het hele station rondstruinen: de wagon waar we mee gekomen waren, stond al klaar voor de terugreis - hij was gedraaid op een draaicirkel, omdat hij anders achteruit moest. Achterin het station, waar de rails stopt, stond allerlei oud materieel, voornamelijk oude wagons. En in een grote schuur daarnaast stonden bijzondere dingen: meer oude wagons, wagens met motoren erop, en zelfs een oude Ford-vrachtwagen op treinwielen.
Echt heel apart om te zien, alles met een dikke laag stof erop, verroest, kapot en versleten.
Een nog meer verlaten indruk maakte de werkplaats: allemaal radarwerken, aandrijfbanden, werktafels, haarden voor smeedwerk… Eigenlijk alles wat ze nodig hadden om de grote locomotieven te onderhouden die over de pas van 4818 meter te rijden naar La Paz. Er stonden nog drie van dat soort locomotieven - helaas niet meer in rijdende staat, maar wel netjes onderhouden. Het zijn altijd immense machines als je daar vlak bij staat - indrukwekkend! Tussen de locomotieven stonden nog een Chevrolet en een Ford, personenauto’s op treinwielen, ook mooi onderhouden.
Al met al was het voornamelijk industrieel erfgoed dat hier bewaard wordt, en wij vonden het leuk en indrukwekkend om door zo’n verlaten werkplaats te lopen, waar tientallen jaren geleden hard gewerkt werd.
Na een week lang heerlijk niets te hebben gedaan in een leuk, klein, knus huisje in Arica zijn we vandaag met een klein beetje tegenzin weer op pad gegaan. Afgelopen week hebben we vooral geinternet, gemaild, gehaakt, gelezen, geslapen, zelf gekookt, gewassen en tv gekeken (we zijn weer helemaal bij met ER, Friends, Gilmore Girls en Two and a half man).
Vanmorgen zijn we op de trein naar Tacna, Peru, gestapt. Nou ja trein … het klonk als een vrachtwagen op rails. Na een rit van 1,5 uur door de woestijn zijn we in Tacna aangekomen. Snel een hostel opgezocht en beetje rond gelopen. Er is hier wel een mooi katedraaltje en een trein museum die we hebben bezocht met een paar mooie oude stoomlocs.
Morgen gaan we al weer verder, op naar Arequipa en vandaaruit verder naar Puno aan het Titicacameer en uiteindelijk Cusco ivm Machu Picchu of Mapi zoals ze hier zeggen. We houden jullie op de hoogte!
Deze keer een close-up van de wereldbol, met het laatste (en eerste) stuk van de route in het rood weergegeven - we zijn nu in Arica, en de stippeltjes gaan naar Peru: Arequipa.
De wereldbol is een leuk ding om bij ons te hebben. We krijgen er regelmatig commentaar op als we ‘m weer eens op een rare plek opblazen, en dat levert soms leuke gesprekjes op. En bovendien geeft het ons een goed beeld van de afstand die we al afgelegd hebben…!
En nu geeft het ook nog een aardig beeld van hoe de familie van Esther verspreid is over de wereld: Indonesië, Thailand - en vriendin van broer is de enige die nog in Nederland verblijft!
Afgelopen zondagmiddag zijn we teruggegaan vanuit carnavalesk Putre naar Arica, een busrit van 3 uur door een bijzonder landschap: eerst rotsen met schitterende kleuren, daarna grijze bergen met een groene vallei. En Arica ligt aan de zee.
Uit de krant van Arica hebben we een advertentie gehaald voor een klein huisje dat we kunnen huren - maar dat kon pas vanaf vandaag (dinsdag). Dus we hebben twee dagen heel weinig gedaan (m.n. wachten), en nu zitten we in het mini-huisje. We hebben een eigen voordeur, bank, twee stoelen, tafel met stoelen, TV en radio, keuken (met microwave, gasformuis, koelkast), badkamer en een slaapkamer. Prima toch! We blijven hier een weekje. Even bijtanken voor het volgende deel: Peru en Ecuador. De deadline: 15 april in Quito! En o ja, we hebben hier zelfs internet, dus je ziet ons misschien wel eens online deze week…
P.S. Misschien weten jullie wel dat mijn collega’s hele mooie ansichtkaarten gemaakt hebben, die ik vanuit de respectieve bestemmingen moet opsturen. En (gelukkig!) ze komen aan! Zie de foto’s van Rhinofly!!
Op de dag dat we vier maanden onderweg zijn, werd in Putre de entree van het Carnaval gevierd. Dorpen uit de omgeving worden dan uitgenodigd om een optreden te geven op het plein van Putre, waarna de winnaar bekendgemaakt wordt en een optocht plaatsvindt naar de plaats waar ze met z’n allen lunchen. Prima gelegenheid om wat nieuwe mensen te ontmoeten natuurlijk…!
Carnaval hier is wel even iets anders dan in Nederland. Net als in Oruro zijn er telkens groepen van dansers en muzikanten, die hun optreden geven. De elementen die iedere groep heeft zijn:
- een groep muzikanten met tarka’s (houten fluiten), kleine trommel en (hele) grote trommel;
- een groep dansers, mannen en vrouwen, die samen een dans uitvoeren op de muziek van de tarka’s;
- een stel dat een grappige noot toevoegd: mannen als vrouw verkleed, een echte clown, een zeer traditioneel gekleed stel…;
- een aantal mensen die een ritueel uitvoeren, waarin Pachamama (Moeder Aarde) bedankt wordt.
Het enige wat een beetje jammer is, is dat de muzikanten hetzelfde melodietje heel regelmatig herhalen. En ik ben erachter dat mijn fluit (ik heb een tarka gekocht in Bolivia) wél stemt. Of ze zijn allemaal vals… 
Meer foto’s en verhaal achter de klik…
Het was ons niet gelukt om de bus tussen Oruro (Bolivia) en Arica (aan de kust van Chili) te laten stoppen in Putre, een klein dorpje hoog in de Andes. Aangezien we nog een uur naar het dorpje hadden moeten lopen, was het achteraf toch wel makkelijk dat we nu eerst naar Arica zijn gegaan (twee nachtjes) en van daar de rechtstreekse bus naar Putre pakten.
Putre ligt op zo’n 3500 meter hoogte, 130 km van Arica (en dat ligt aan zee, dus reken de hellingshoek maar uit!). Het is een dorpje van 2500 inwoners, maar het is wel de hoofdstad van het gebied. We vonden een aardige kamer vlak naast een van de supermarktjes (en dat is heel klein), en een prima touragency aan de overkant, waarmee we een dag naar de altiplano zijn gegaan, de hoogvlakten van de Andes.
Lees snel verder voor meer!