Laguna´s en wolken

De rit van Salta naar San Pedro de Atacama ging weer de Andes over, en weer waren de uitzichten fantastisch. De bergen in (weer langs reuzecactussen), schitterende kleuren, en toen hoogvlakten met zoutmeren, vicuña’s en vulkaantoppen met sneeuw.
De grensformaliteiten van Argentinië vonden plaats op 4300 meter hoogte, en toen gingen we Chili in om af te dalen naar 2440 meter. In Chili was het een stuk bewolkter en we ontdekten dat het in San Pedro de Atacama zelfs gestortregend had. Compleet met onweer en alles. Dat is voor zo’n woestijnachtig gebied echt ongehoord, maar hier staat het klimaat ook op zijn kop. Wij hadden dus in plaats van strak blauwe luchten (en zwarte sterrenhemel) bewolkte dagen (en geen sterren, ook vanwege de volle maan) en zelfs wat regen. Natuurlijk was dat jammer, want de kleuren van het prachtige landschap zijn dan wat minder intens.

En we hebben er wel heel wat mooie dingen gezien…

San Pedro is een klein dorpje met waarschijnlijk meer toeristen dan inwoners. En meer souvenirwinkels dan iets anders. De huisjes zijn klein en gemaakt van adobe - nee, niet Photoshop, maar klei. Geen verdiepingen dus, maar echt kleine huisjes. Het kerkje is klein en heeft een dak van cactushout. De souvenirs zijn talrijk en bestaan vnl. uit geweven dingen (van llama-, alpaca-, en schapenwol) en cactushouten dingen (foei, ze zijn beschermd!).

San Pedro ligt dus aan de Salar de Atacama, een grote zoutvlakte. Daar zijn we een middag heen geweest. Water is alleen te vinden in een paar laguna’s op de zoutvlakte, verder is het vooral wit. We hebben op het zout gelopen. Heeft iets weg van ijs, maar dan harder. En in laguna Ceja konden we drijven, zoveel zout zit erin. Dat was wel heel erg leuk!

In de omgeving van San Pedro heb je vooral de Andes. We zijn met een tour teruggereden richting Argentinië, maar nu met stops bij allerlei mooie punten. Het uitzicht op de vulkaan Licancabur was fantastisch. Deze vulkaan was heel belangrijk voor de oorspronkelijke inwoners van dit gebied.
We zijn gestopt bij diverse laguna’s en daar zie je vooral veel flamingo’s. Mooi roze door de micro-organismen die ze eten. Schitterende kleurencombinatie met de roodachtige rotsen van de bergen, het groene gras bij de laguna en het goud-gele stugge gras op de berghellingen…
In de bergen vind je op de gladde hellingen soms rare rotsformaties, zoals de Monjas de Lapacama, de monniken. En inderdaad, 50 meter hoog - en de rots lijkt op een monnik!
Al dit speelde zich voor een groot gedeelte naast de snelweg af, dus lekker hobbelen in het minibusje. En de hoogte was maximaal 4800 meter. Joost had daar een beetje last van. Bij de laatste stop had hij echt hoogteziekte: de neiging om over te geven en hoofdpijn. En dat terwijl de Salar van Pujsa zo mooi is: duizenden flamingo’s staan daar in het water/zout. De bergen weerspiegelden ook nog in het water - mooie plaatjes hoor!

Hoogteziekte bestrijd je vooral door naar beneden te gaan, dus in San Pedro ging het alweer beter met Joost. Maar de klim naar een hoge vulkaan hebben we toch maar afgezegd…
In plaats daarvan hebben we twee dagen rustig aan gedaan in en om het hostel. De tweede dag zijn we ’s middags naar de Valle de la Luna geweest voor de zonsondergang. Je ziet dan eerst het zoutgebergte ten Westen van San Pedro en vervolgens ook drie zoutbeelden, formaties uit zoutgesteente, die op drie Maria’s lijken (zegt men). En het hoogtepunt is dan de zonsondergang op een grote zandheuvel in Valle de la Luna. Het is een stevige klim, maar het uitzicht is heel mooi. De zon verdwijnt in het Westen en belicht dan nog even de bergen van de Andes.

De laatste tour die wij deden was een ‘verschrikking’. Althans, het begin, want de tour naar de geisers van El Tatio vertrekt om 4:00 ’s ochtends. Dan hobbel je stevig gedurende twee uur, de hellingen van de Andes omhoog. Op 4300 meter kom je dan aan als de zon net op is. En dan zijn de geisers van El Tatio het meest actief. Helaas voor ons was het superbewolkt, waardoor het relatief warm was (rond het vriespunt) en de geisers niet echt hard spoten. We kregen wel in geisers gekookte eitjes als ontbijt :-).
Welk uitzicht we gemist hadden, zagen we pas bij de wc-stop voor we het gebied verlieten. Toen toonde vulkaan El Tatio zich even in volle glorie, compleet met wat actieve geisers. Van een afstandje.

San Pedro was gezellig, want in het hostel hebben we leuke mensen ontmoet. Het blijft een leuk dorpje, maar het was wel erg jammer dat het weer grotendeels tegenzat. Al die wolken absorberen toch wel veel van de intense kleuren. Meer foto´s op Flickr!
Op naar Bolivia!