Tucuman - Salta in 4 dagen

Tucuman heeft, net als de meeste dorpjes hier, een Plaza de Independecia en daar hebben we eens rondgevraagd bij de VVV wat we er allemaal kunnen doen. Al snel bleek dat het huren van een autootje wel zo handig was, maar dan wel met afleveren in Salta, zodat we er nog wat mee opschieten (naar het Noorden) ook. Maar eerst nog een dagje Tucuman, waar in 1810 de onafhankelijkheid is verklaard. Genoeg historie dus, in de vorm van oude gebouwen en kerken.

De volgende dag gingen we op weg, via de route Tafi del Valle - Quilmes - Cafayate - Cachi - Salta. UPDATE: nu met foto’s (zie ook Flickr).

Het begon al goed: de hoofdweg was afgesloten, zo vertelde een vrachtwagenchauffeur die dwars op de weg stond. En op onze omweg (een parallelweg) was een staking aan de gang - die duurde gelukkig maar 10 minuten. Tafi del Valle is een mooi groen dal op 2000 meter hoogte. Supervruchtbaar, dus veel akkers met bonen en ander lekkers. We hebben er een rondje gereden om het meer, met mooie uitzichten over de vallei, ezeltjes, paarden, koeien, schapen en dergelijke.

Vlak bij Tafi bezochten we een ecologisch boerderijtje, waar Roberto allerlei kruiden teelt zonder schadelijke middelen te gebruiken. Hij had ook (en dat was het leukste) een vijftal lama’s staan die we mais konden voeren en aaien. Leuk! (Klik voor Joost)

De route naar Cafayate voerde vervolgens door een hoogvlakte vol met cactussen. En dan niet een paar, nee, honderden (let op, het wordt nog meer straks…). Het zijn ‘cardones’ - ze worden drie meter hoog en behoorlijk dik. Het hout dat overblijft als ze afsterven, werd gebruikt voor daken en nu vooral voor souvenirs. En ja - er zitten gaatjes in!

Onderweg kwamen we langs Quilmes, waar de ruines van een heilige stad te bezoeken zijn. Alleen nu even niet, want de bewoners van het dorp protesteerden tegen een uitbater die de stad ‘in bezit’ had genomen, en dus was de weg geblokkeerd.

Cafayate lag weer in een dal waar de omstandigheden prima zijn voor het telen van druiven. En dus gingen we maar eens proeven of de wijn hier zo lekker was als ze zeiden. En dat was prima te doen! We proefden een witte wijn die typisch uit deze streek komt, Torrontes. Heel fris en fruitig, lijkt zoet, maar is toch een droge wijn.
Verder was het hier druk met (Argentijnse) toerisen (het is zomervakantie hier).

Vanuit Cafayate namen we de langste weg naar Salta; die via Cachi. Dat betekende weer de bergen in: het eerste deel was laagjesgebergte: allemaal laagjes rots die in een hoek van 60 graden schuin geduwd zijn. Heel apart. En weer kwamen we door een vlakte met cactussen… En toen ging het regenen. We waren al een paar keer grote modderplassen tegen gekomen. Geen probleem voor een kleine 4WD - maar wij hadden een Golfje. We gingen dus maar rustig er doorheen (soms wat harder) en dat ging gelukkig prima. Cachi is een redelijk groot dorp met veel huisjes van adobe (klei; niet het computerprogramma). Bij de VVV vonden we eindelijk een mooi geweven kleedje, en dit is geen massaproductie-souvenir: het heeft zelfs de naam van de maker er op staan!

Zaterdag reden we het laatste deel, van Cachi naar Salta. En niet het minste. Eerst reden we door P.N. Los Cardones, het nationale park van de cactussen. Hier staan geen honderden, maar duizenden cactussen op een grote hoogvlakte. Een erg indrukwekkend gezicht, al die hoge planten.
Vervolgens ging het omhoog de bergen in, tot we op 3348 meter over een pas kwamen en direct ook met ons hoofd, en auto, in de wolken zaten. Naar beneden ging het voorzichtig aan (onverharde weg, scherpe bochten, diep ravijn, mist…), maar na een half uur waren we onder de wolk en even later was het gehobbel ook afgelopen: asfalt! En de Golf heeft het gehouden! Na nog wat tabakvelden met de bijbehorende droogschuren kwamen we aan in de grote stad: Salta.

Salta is een van de grotere steden in het Noorden. De opzet is niet veel anders dan die van de andere: centraal plein met een hoop kerken. Maar die van Salta is wel erg mooi (zei zij enigszins sarcastisch): hij is suikerspinroze! Het gebouw op de andere hoek is vervolgens zachtoranje, dus het past allemaal wel bij elkaar. We blijven hier een paar dagen, tot we een bus naar San Pedro de Atacama (Chili) kunnen pakken. Dan is Argentinie voorbij en gaan we er voorlopig (!) niet meer naar terug…