Valparaíso is een echte havenstad (de grootste van Chili) en ligt tegen de heuvels geplakt. Er is maar een klein gedeelte vlak, en dat is ook meteen in gebruik genomen door honderden containers en ander havenmaterieel. De bevolking moet het doen met de heuvels. En aangezien de Valpo’s (hun eigen afkorting!) liever lui dan moe zijn, hebben ze al sinds het begin van de eeuw een stuk of twintig liften aangebracht op de hellingen van hun stad. En dat is dan ook meteen de leukste attractie van de stad… maar er was meer!
De liften zijn houten hokjes met ramen, die op een ijzerwerkt met wielen gemonteerd zijn. De wielen lopen op een soort rails en via een kabelsysteem wordt het ene hokje naar boven getrokken, terwijl het andere naar beneden komt. Gelukkig zit er ook een soort noodrem op (een haak die in een andere rails grijpt), want de hokjes voelen nogal krakkemikkig aan, rammelen aan alle kanten. Er staan bij de ingang ook hele ouderwetse draaihekjes waarbij foto’s hangen uit 1925, de tijd waaruit de meeste liften stammen. We waren telkens weer blij als we boven of beneden waren…
Met de lift Turri kom je op de heuvel Concepción, vanwaar je een schitterend uitzicht hebt op de haven en al zijn bezigheden, de drukke levensader van de stad (vol met bussen), en de heuvels met muren en daken in alle kleuren van de regenboog. Het is echt heel vrolijk allemaal. We hebben diverse wandelingen gemaakt, eigenlijk gewoon door de stad gezworven, wat de beste manier is om alle rare huizen, muurschilderingen, uitzichten en andere kunstige dingen tegen te komen.
Valparaíso heeft (als zoveel steden hier) een flinke overdekte groente- en fruitmarkt. Hier vindt de markt voornamelijk plaats aan de buitenkant van het marktgebouw. Het is daar dan ook een drukte van belang en de stoep staat vol met kistjes, dozen en zakken met fruit en groenten, en de rest van de stoep is bezaaid met bladeren en andere troep. Maar het is een gezellige drukte en je kunt er de lekkerste aardbeien, kersen en andere dingen halen. Overigens lijkt het ook een goede plek om een huisdier op te doen: wij zagen er lieve poesjes in een kist en op een weegschaal liggen en vonden een heel kleintje op een stukje karton. En fruit verkopen - ja, daar wordt je soms een beetje moe van 
Daarnaast was het ook nog (toevallig) carnaval in Valparaíso: een cultureel carnaval met veel muziek. Bij de opening was zelfs de presidente van Chili aanwezig, en er traden heel veel bekende artiesten op (waarvan wij er natuurlijk geen een kenden, maar aan het applaus van de duizenden mensen kun je wel raden hoe bekend de betreffende artiest is).
Op de tweede dag was er ’s avonds een passacalle, wat een optocht door de straten is. Heel anders dan in Nederland hoor! Er waren hier eigenlijk alleen muzikale groepen - alleen Greenpeace had een joekel van een opgeblazen walvis die door een Japanse harpoen ‘gevolgd’ werd (Chili protesteert tegen de walvisjacht door Japan). De muzikale groepen kwamen uit allerlei delen van Chili en uit Uruguay, omdat Montevideo de gast-stad was. Veel trommelaars en trompetters, die om het hardst hun instrument bespeelden. Voor hen liepen dan meisjes of vrouwen in diverse kostuums, van Braziliaans weinig met veren tot Boliviaans-achtig met bolhoed en gekleurde kwasten aan hun vlechten. Die laatsten behoorden trouwens tot het groepje dat wat ons betreft het meeste swingde: de muziek werd gemaakt door trommelaars en mannen met houten fluiten. Echt heel erg leuk, iedereen danste mee!
Op de derde dag zijn we naar het slotconcert geweest, waar weer vanalles te horen was: van traditionele muziek, tangomuziek (met accordeon en wijn!) tot harde rock. De sfeer in het park was prima: er liepen veel mannetjes door het publiek met een rugzak vol bierblikjes, dus als we die wisten te localiseren, zat dat wel goed. Ook dreef er regelmatig een wolk wiet voorbij… Ongetwijfeld illegaal…
De politie controleerde in de middag trouwens flink in het park. Drank op openbare plekken is blijkbaar net zo illegaal, dus als ze een blikje of fles bier zagen, dan werd dat zonder pardon door hen ter plekke leeg gegoten. En de Valpo’s lieten het gebeuren, blijkbaar zijn ze het gewend.
In ieder geval hadden wij aan dit carnaval een leuke aanvulling op ons verblijf in Valparaíso. We kwamen er daar eigenlijk pas achter dat we met Oud en Nieuw een vuurwerkshow van 23 km lang aan de kust konden zien, maar het was te druk (het aantal mensen vervijfvoudigd in die dagen) en te duur (de prijzen verdriedubbelen) om te blijven. Wij besloten naar Mendoza te gaan…
No comments
Comments feed for this article