De witte hel - en terug

De ochtend begon vroeg en goed - aan een onbewolkte hemel straalde de zon ons tegemoet. Na vier dagen bewolkt en regenachtig weer was dat sowieso al een heerlijk begin, maar nu zouden we ook een perfect uitzicht vanaf de vulkaan en op de krater hebben…!

De vulkaan is grotendeels besneeuwd - nu ligt er nog tot 1400 meter sneeuw. In de winter kan je er dus skieën, dus (hoera!) er zijn wat stoeltjesliften. Dat was een mooi verkooppraatje: “het eerste stuk kan je misschien met de lift”. Jaja - die deden het dus niet, we moesten lopen!

Het begon ’s ochtends met 18 man in een klein kantoortje, waarbij iedereen de uitrusting kreeg: overbroek en jas, muts, wanten, stevige schoenen, ijshouweel, een soort beenwarmers (die voorkomen dat er sneeuw in je broek komt), crampons (uiteindelijk niet gebruikt), een helm en een kleedje.
Met de minibus reden we naar de onderste stoeltjeslift - die stilstond. Dus ja, we hebben echt alles gelopen: van 1400 meter hoog tot en met 2847 meter hoog! En dat in 4,5 uur!

De tocht is te verdelen in drie delen: het eerste deel loopt onder de stoeltjeslift door (anderhalf uur). We liepen op lava en sneeuw, en het ging in een behoorlijk tempo naar boven. Het tweede deel (tweeënhalf uur) is best zwaar: je loopt in de sneeuw of ijs met je ijshouweel aan de bergkant als steun (en noodrem, mocht je uitglijden), en het gaat omhoog. Kijk je naar beneden, dan zie je een adembenemend (of zou dat van het lopen komen?) en duizelingwekkend uitzicht. Maar wel oppassen, want die helling gaat behoorlijk schuin naar beneden. Als je naar boven kijkt, zie je nog meer sneeuw en helling - dat lijkt maar door te gaan… Aan het eind van dit stuk was ik echt buiten adem, en ik liep op de automatische piloot (rechts, links, rechts) achter mijn voorganger’s schoenen aan. Maar dan zeggen ze dat het nog maar een uurtje is - van opgeven is dan ook geen sprake meer!
Het derde deel (een uur) begint als je uitzicht krijgt op de top van de vulkaan. Je ziet de blauwe wolken opstijgen uit de krater en bovenaan zie je de lavarotsen door de sneeuw komen. Het laatste stukje klimmen is zwaar, het gaat steil omhoog en de sneeuw is papperig, regelmatig gleed er iemand weg (gelukkig niet naar beneden). Maar je wilt omhoog, hoe buiten adem je ook bent.

Onderweg raakten we aan de praat met John, een Ierse hockey-international die dit seizoen bij HGC in Nederland speelt. Maar hij speelt volgende week een interland met Ierland in Santiago. Eens zien of wij hem kunnen aanmoedigen… Het was in ieder geval leuk om samen met hem naar boven (en naar beneden!) te lopen.

En dan… de top, 2847 meter! Het was echt een supermoment! We vielen eerst elkaar in de armen en toen viel ik op een rots neer - volkomen buiten adem en op. Dat er 30 meter verderop een gave, actieve krater te zien was, kon me even niet meer schelen. Eerst zuurstof binnen krijgen! Maar ja, dat was natuurlijk een beetje veel gevraagd, want die blauwe wolken bevatten veel troep, maar geen zuurstof… De adem wordt je letterlijk benomen en je barst uit in een hoestbui. Maar na een kwartiertje ging het weer en was het tijd voor foto’s van de omgeving.
Omdat je op een vulkaan staat die helemaal ‘los’ staat van het overige gebergte, heb je een geweldig uitzicht: over Lago Villarica, Pucón, vulkaan Callaqui (ook actief, hij rookte), en vulkaan Lanin op het andere randje van de krater. De kraterrand was ongeveer 15-20 meter breed, en in de krater ging het steil naar beneden - de bodem of lava konden we niet zien. Maar ruiken deden we het wel, wat een stank!

‘What goes up, must come down’ - dus na een dik half uur werd het tijd voor de afdaling. Het eerste stuk liepen we al glijdend, maar daarna werd het echt leuk… We moesten ons kleedje ombinden (om je middel en beide bovenbenen) en toen: zitten en glijden! Het eerste stuk was supersteil, dus het was moeilijk om je met je voeten en ijshouweel recht te houden, maar toen zat de pret erin! Telkens een stuk lopen, zitten en hoep! Daar gingen we weer. Op een bepaald punt deden we wedstrijdjes: Joost en John gingen tegen elkaar: zie de foto’s… in die sneeuwhoop zaten ze allebei, maar Joost kwam er als winnaar uit. Het was gewoon jammer dat we beneden waren (al waren we ondertussen wel nat en koud van de sneeuw). Ik denk dat we in hooguit anderhalf uur van boven naar beneden zijn gegleden - je zou er bijna weer voor naar boven lopen. Bijna…!

Al met al was het echt een superervaring, al had ik dat niet gezegd als je me dat anderhalf uur voor het bereiken van de top had gevraagd - ik was echt op toen we boven waren. Het was wel ‘druk’ op de vulkaan, omdat er blijkbaar meer mensen hadden gewacht op deze mooie dag. Maar het was echt wel de moeite van het wachten waard!

Op naar de volgende vulkaan! (denk ik)

P.S. Alle (nou ja, alle…) foto’s staan op Flickr.