Valparaíso is een echte havenstad (de grootste van Chili) en ligt tegen de heuvels geplakt. Er is maar een klein gedeelte vlak, en dat is ook meteen in gebruik genomen door honderden containers en ander havenmaterieel. De bevolking moet het doen met de heuvels. En aangezien de Valpo’s (hun eigen afkorting!) liever lui dan moe zijn, hebben ze al sinds het begin van de eeuw een stuk of twintig liften aangebracht op de hellingen van hun stad. En dat is dan ook meteen de leukste attractie van de stad… maar er was meer!
You are currently browsing the monthly archive for December 2007.
We zijn weer terug in Santiago na ons uitstapje in de Pacifische Oceaan (zo blauw, zo blauw!). Paaseiland is een geweldig mooi eilandje, al lopen er wel wat rare mensen rond. Als we er tijd en zin in hebben, krijgen jullie nog een update over het eiland en over het onderwaterleven…
Kerstavond hebben we in ieder geval gevierd met de gasten van ons hotel, dat was gezellig: een hoop reistips vliegen dan de tafel over! Eerste kerstdag was een reisdag voor ons: inpakken, naar het (mini)vliegveld, vierenhalf uur in een vliegtuig (met prive-tv, dat wel). We landden ’s avonds in Santiago (2 uur tijdsverschil met Paaseiland) en dus zaten we ’s avonds laat pas bij de Chinees. Daar moeten ze efficient serveren nog uitvinden, dus het was een langdurig kerstdiner.
Vandaag is Tweede Kerstdag, maar daar doen ze hier niets aan. We zijn dus gewoon Santiago in geweest en hebben onze vriendjes van de Post nog eens opgezocht. Ze waren blij ons weer te zien en kregen een mooi boek kado (260 jaar Correos Chili) als dank voor al ons werk. Lief!
Morgen gaan we (net als zoveel Chilenen) naar de kust: Valparaiso. Dat is een leuke stad op een helling, dus met veel oude liften. Daarna reizen we oostwaarts naar Mendoza, waar we waarschijnlijk Oud & Nieuw doorbrengen.
Wij wensen jullie alvast een goed uiteinde en een gezellig begin van 2008, en voor de rest van het jaar ook veel geluk, gezondheid en liefde! Geniet ervan!
Als afsluiting van de kerstactie hebben we een pagina gemaakt met links naar de brieven van alle kinderen en alle kadootjes. Daarbij staat ook wie aan welk(e) kado(otjes) heeft meegeholpen. Dus gulle gevers: kijk snel of jij die pop, race-auto of supergrote beer hebt gegeven aan een blij kindje!
>> Naar donateurs en kadootjes
Of klik op de volgende links voor alle foto’s van brieven en kadootjes van:
- de losse brieven die we zelf uitzochten
- Escuela Lenguajes Valle del Sol
- Jardin Infantil Renacer
- Jardin Infantil Rajito de Luna
De naam die Paaseilanders aan Paaseiland geven, is Rapa Nui. Dat is ook de naam van de taal die ze hier spreken (naast Spaans, Engels en soms Frans). Die taal bevat een hoop klinkers, dus als je hier op pad gaat, moet je de bordjes (als die er staan) drie keer oplezen voordat je weet wat er staat. En stond dat nou op de kaart?
Rapa Nui is klein: je kan er in een dag op rondrijden, want het is 24 km op z’n breedst en 12 km op z’n langst. Met een autootje en een kaartje van het eiland prima te doen: wij gingen op zoek naar de moai’s (de welbekende standbeelden) en de ahu’s (altaren) waar zij op staan. Ze zijn niet zo makkelijk te vinden als je denkt, want veel ervan zijn omgevallen en liggen met hun snufferd in de grond. Soms zagen we een aantal rent-a-cars geparkeerd staan en dan wisten we dat daar iets te zien moest zijn… 
De wereldbol moeten we in een keer een heel end omdraaien om in Paaseiland uit te komen. Het ligt 3700 km uit de Chileense kust. Voor het idee: we zaten vierenhalf uur in het vliegtuig!
Heel grappig is trouwens het scherm in het vliegtuig waarop je kan zien waar je vliegt op dat moment. Meestal staan er wat steden in de buurt, Londen, Utrecht, Amsterdam… Nu zagen op scherm 1 (uitgezoomd) en scherm 2 (ingezoomd) alleen maar blauw, blauw, blauw…. totdat er eindelijk het woord Easter Island in beeld kwam. Er is hier echt alleen maar zee omheen… we zitten midden in de Pacifische oceaan!
En dat daar grote tonijnen in zitten, weten we nu ook! Na het duiken kwam een vissersboot in de haven aan met vier tonijnen van een meter lang. Knalgele vinnen erop. De vier werden even vakkundig ontdaan van hoofd en ingewanden, en klaargezet voor transport en verkoop. De restjes en het bloed verdwenen in het water van de haven, waar kinderen aan het zwemmen waren, en de schildpadden (!) elkaar verdrongen voor die lekkere stukjes tonijn. De schildpadden (green turtles) komen in de haven algen eten. Ze zijn tot 1 meter groot - schitterend om te zien, want je staat in dit haventje echt vlakbij het water.
Kortom: het is hier weer een grote dierentuin!
Gisteren, dinsdag, zijn we van Santiago naar Paaseiland gevlogen. Tijdens de 4,5 uur durende vlucht hadden we continue een strak blauwe lucht en een prachtig uitzicht op de blauwe grote oceaan. Totdat we bij Paaseiland kwamen, want daar lag een mooie wolk overheen. Het regende zelfs toen we uitstapte.
’s Middags hebben we het enige dorp een beetje verkend en ’s avonds een prachtige zonsondergang gezien. Gisteren hebben we gedoken in het prachtig helderblauwe water met ongelofelijk fantastisch zicht. We hebben nog geen tijd gehad om foto’s uit te zoeken, dus die komen later.
Vandaag gaan we met een auto het eiland rond op zoek naar de Moai’s, de typische beelden van Paaseiland, en vulkanen.
Maandag was de laatste dag van onze kerstactie. We hebben nog voor 2 klassen kado’s gekocht, zijn kado’s wezen bezorgen en zijn geinterviewd voor de krant, tv en internet. We kunnen wel zeggen dat het een enorm succes is geworden. We hebben bijna 700 euro opgehaald. Daarvoor hebben we voor 69 kinderen en gezinnen een kado kunnen kopen, waarvan 3 kleuterklassen, en een gift kunnen doen aan een van de klassen.
Het volledige verhaal is te lezen bij onze kerstactie. Scroll naar beneden voor het verhaal van afgelopen maandag.
Op zondag hadden we een rustdag: eindelijk tijd om Santiago te bekijken, en daar hoort een “Wij en de wereldbol” bij. We zijn naar de heuvel San Cristobál geweest. Je gaat dan met een treintje uit 1925 steil de berg omhoog en hebt een schitterend uitzicht over een groot deel van de stad. Schitterend! Het treintje wordt omhooggetrokken aan een kabel, gaat echt op een superouderwetse manier, maar hij heeft het gehouden…
Santiago ligt echt in een ‘kuil’ met de Andes aan de ene kant (je kan de sneeuw zien) en aan de andere kanten liggen lagere bergen. Het was alleen een beetje heiig, dus het uitzicht was niet perfect, maar dat is altijd zo. Bovenop die heuvel staat een groot beeld van Maria, natuurlijk ook met een kerststal. Het kindje Jezus was daar nog de kleine grote afwezige, want die wordt er pas op 25 december in gelegd: eerder was hij er toch nog niet?
Vanaf die top zijn we met de kabelbaan naar beneden gegaan, dan kom je een eind verder in Santiago’s zakenwijk Las Condes uit. Niet dat daar iets te doen was, want het was natuurlijk zondag… Via dezelfde weg terug - en onderweg kwamen we John de Ierse hockiër tegen met zijn team (ja, we zijn gaan kijken naar hun interland).
Al met al een lekker dagje met toch weer heel wat kilometers in de benen, alleen deze keer niet in de winkelstraten!
Onze spontane kerstactie is een enorm succes geworden. Vandaag hebben voor een hele kleuterklas kadootjes gekocht. Lees het complete verhaal hier.
Mocht je na dit gelezen te hebben ook nog een donatie willen doen, doe dat dan zsm, maar uiterlijk zondagavond !
Onze actie is een groot succes. We hebben meer respons gehad dan we hadden verwacht. Gisteren zijn we al de hele dag bezig geweest met het uitzoeken van brieven, kopen van kadootjes en die weer verzenden. We hebben nu al voor 10 kinderen en/of gezinnen kado´s opgestuurd.
We hebben net de laatste donaties in de mail gelezen en hebben nog zo´n 110.000 pesos waarvoor we vandaag ook kado´s kunnen kopen. Hiermee denken we nog 8 a 10 kinderen of gezinnen blij mee te kunnen maken.
We zijn er maar druk mee, maar het is wel leuk om met enorme zakken met kado´s door de drukke stad te lopen.
We hebben al veel reacties gehad op onze onderstaande kerstactie. Vanmorgen zijn we dus direct het postkantoor ingedoken om brieven uit te zoeken. Daarna zijn we ons maar eens wat op prijzen gaan orienteren in diverse speelgoed- en kledingwinkels.
Kinderen en moeders vragen vaak voor kleding en schoenen, maar ook telefoons met camera, mp4 spelers en zwembaden. We halen de brieven eruit die ons het meest aanspreken. Sommigen zijn wel lastig zoals een 17-jarige moeder van een kindje van 1 die een bed vraagt omdat ze nu nog bij haar ouders thuis op de grond slaapt met haar kindje. Maar waar halen we hier een bed, desnoods 2e hands, vandaan? Uit het hotel? We zitten 8 hoog, denk niet dat er veel van het bed over blijft als we dat ff uit het raam kieperen. We doen iig ons best.
Updates volgen ….
Nadat we ingechecked waren in het hotel, zijn we de stad gaan verkennen. We willen het een en ander naar NL opsturen, dus zijn we langs het postkantoor in het centrum gegaan. Daar zagen we allemaal mensen door stapels met brieven zoeken en lezen. Sommige zaten op de grond, andere op krukjes. Allemaal met stapels brieven om zich heen. Wij waren benieuwd wat ze deden, dus even een ‘bewaker’ geraadpleegd.
Het is een gebruik hier in Chili dat kinderen brieven naar De Kerstman (Viejito Pascuera zoals ie hier heet) sturen. Deze brieven komen op een centraal postkantoor waar iedereen de brieven van de kinderen kan lezen EN de wens van een kind kan vervullen door de brief mee te nemen en het gewenste kado naar het kind op te sturen of langs te brengen. Wij vinden dit een zeer mooi initiatief van Correos Chile en hebben dus ook direct een brief opgezocht. De eerste de beste die we pakten, was een brief van Sofia, een meisje van bijna 3, die graag van de kerstman een pop zou willen hebben omdat haar ouders het niet kunnen betalen.
Met die brief zijn we direct gaan shoppen en voor 10 duizend pesos (zo’n 15 euro) kunnen we best een mooie pop vinden die allerlei geluidjes maakt als je in d’r knijpt. Niet huilen natuurlijk!
Bij het eten vanavond vroegen wij ons af of in NL niet ook mensen zijn die een kerstwens van een Chileens kindje in vervulling willen laten gaan en vonden dat wij daar wel een handje bij kunnen helpen. Dus …
Wil je ook kerstkadootje sturen naar een kind, stuur ons dan zsm (voor zondag 16 december) een mailtje met daarin voor hoeveel we een kadootje mogen kopen. Dan zoeken wij een brief van een kindje, kopen wij het kado en sturen dat op. Jij krijgt dan een mail terug met het rekeningnummer waar je het geld naar over kan maken, een foto van de brief (misschien met vertaling) en een foto van het kado.
Bij Correos Chile kan je op de website een aantal kaarten zien en lezen. Het is een beetje een bliksemactie van ons, maar zo krijgen wij nog een beetje kerstgevoel bij dit warme weer.
… en waar beter dan boven op vulkaan Villarica? Ik was volledig buiten adem, dus van opblazen kwam niets. Zo ontzettend hoog was het eigenlijk niet - in Frankrijk kan je skieen op 2847 meter. Maar we hadden natuurlijk wel net 1400 meter omhooggelopen (en dan bedoel ik echt 1400 hoogtemeters!).
Ondertussen zijn wij, met de wereldbol, in Santiago aangekomen. Grote stad, veel mensen, veel auto’s, superdruk… De overvloed aan winkels is ergens wel aangenaam, maar aan de andere kant ook overbodig. Handig is het wel, natuurlijk…
Vandaag zijn we op weg gegaan naar Santiago en ongeveer halverwege in Chillán uitgestapt. Het is hier warrummm! Toen we vanmorgen in de bus stapten was het 8 graden en bij aankomst in Chillán was het 28 graden. Denk niet dat we voorlopig nog een warme chocolademelk nemen. Nu zijn we naarstig op zoek naar een lekker verkoelende limonada.
♫ Owoe-o I´m still alive ♫
Gisteren hebben we de actieve vulkaan Villarica beklommen. Uitgebreid verslag en foto´s staan hieronder - het was geweldig en verschrikkelijk. Het was ´maar´ 4 1/2 uur lopen naar de top, het lijkt altijd dichterbij dan je denkt, maar het uitzicht was geweldig. Er was geen wolkje aan de lucht (De foto rechts hebben we even geleend van Ton en Krista. Bij ons was de lucht strak blauw). De afdaling duurde slechts 1 uurtje. Dat was SUPERRR !
Morgenochtend reizen we door naar Santiago om de 18e naar Paaseiland te gaan!! Oh ja, op de berg hebben we nog een Ierse hockey international ontmoet. Waarschijnlijk gaan we de 17e nog een wedstrijdje hockey kijken.
De ochtend begon vroeg en goed - aan een onbewolkte hemel straalde de zon ons tegemoet. Na vier dagen bewolkt en regenachtig weer was dat sowieso al een heerlijk begin, maar nu zouden we ook een perfect uitzicht vanaf de vulkaan en op de krater hebben…!
De vulkaan is grotendeels besneeuwd - nu ligt er nog tot 1400 meter sneeuw. In de winter kan je er dus skieën, dus (hoera!) er zijn wat stoeltjesliften. Dat was een mooi verkooppraatje: “het eerste stuk kan je misschien met de lift”. Jaja - die deden het dus niet, we moesten lopen!
Nu we een beetje de walvissen en de pinguins voorbij zijn, wil dat niet zeggen dat we geen leuke, spannende, interessante beesten meer tegenkomen. Integendeel, we zien nog steeds vanalles voorbij vliegen en lopen. In Argentinie zagen we vanuit de bus vooral veel schapen. Er loopt één schaap op 4 hectare Patagonische steppe (dan eten ze het niet kaal), maar aangezien we heel veel steppe zagen, zagen we ook veel schapen… Ze zagen er leuk uit: heel veel wol tot op hun neus. En in Vuurland waren er al heel veel lammetjes geboren. Daar zagen we tussen de schapen ook veel guanaco’s (een soort llama) lopen en ook nandu’s (een soort mini-struisvogel).
De laatste tijd krijgen we vooral veel ibissen te zien. Dat is al een tijdje zo, en eerst was het bijzonder om zo’n groot beest in het weiland te zien staan. Maar nu horen we zelfs in het dorp Pucon hun rauwe schreeuwen (klinkt als ganzen), dus nu is het bijzondere er wel een beetje vanaf. Net als van de Patagonische kiviet (eigen naam). Die komen we tegen sinds Calefate. Ze gedragen zich echt als kivieten, maar ze zijn gevarieerder getekend.
In de bossen horen we regelmatig onze mystery-bird tegen: een vogel die ons van een afstandje regelmatig uitlacht - althans, zo klinkt het. Maar we hebben ‘m nog niet te zien gekregen…
Zo hebben we ook een raadselachtige boom gezien in NP Huerquehue: een boom die ook in Nederland groeit. Hij groeit heel traag en heeft blaadjes op z’n stam; harde, stevige blaadjes. Weet iemand hoe deze heet? Hier bloeit de boom en we hebben exemplaren gezien tot 20 meter hoog - die moeten echt heel oud zijn!
Bloemetjes ook genoeg hier: in Chiloe groeide nog een onbekende brem-achtige struik vol met gele bloemen; hier is het de echte brem. Op sommige plekken is het een zee van gele bloemen! Er groeien hier ook veel fuchsia’s in de tuinen en in de bossen. En lupines hebben we in Bariloche veel gezien: mooie combinaties met het blauwe water, en de witte bergen!
Terug naar de vogels: in Huerquehue zagen we eendjes met een blauwe snavel (echt waar!); in Chiloe witte zwanen met een zwarte hals; en een meerkoet met een geel snaveltje. Hier in Pucon zien we zelfs roofvogels die zich als mussen gedragen: ze zitten op het gras bij de bushalte! Kortom, bijzondere dieren genoeg hier!
We zitten al weer een paar daagjes hier in Pucón vlak onder de vulkaan Villarica. De eerst dag hebben we maar eens gevraagd of er wel een vulkaan was hier, want we hadden nog niets gezien behalve foto’s. Eergisteren braken de wolken eindelijk een beetje open en zagen we dat er idd niet voor niets een vulkaan-alarmsysteem in het dorp is. Het dorp ligt inderdaad aan de voet van deze actieve vulkaan. Vanuit het nationaal park Huerquehue hadden we het volgende uitzicht op de vulkaan. Morgen gaan we ‘m beklimmen en eens in de krater loeren. Volgens een stel Belgen die bij ons in het hostel zaten, konden ze na ruim 4 uur klimmen nog geen minuut in de krater kijken vanwege alle zwaveldampen die eruit komen. Vandaar dat wij hebben gekozen om een iets duurdere toer te doen waarbij we in ieder geval gasmaskers meekrijgen, want na zo’n lange tocht willen we wel op ons gemakkie alles kunnen bekijken.
Eergisteren hebben we dus ook park Huerquehue bezocht. Omdat het hier nog steeds vroeg in het seizoen is, was dat een van de weinige trails die je op dit moment hier kan lopen. In het park rondom vulkaan Villarica zijn alle trails nog steeds dicht. In Huerquehue was 1 trail open en wel die naar een 3-tal meertjes. De trail begon langs het meertje (zie foto boven) waarna er direct geklommen moest worden naar zo’n 1300 meter. Na zo’n 2 uurtjes klimmen waren we eindelijk over de top heen en kwamen we bij lago Chico wat naar mijn mening ook het mooiste meertje was. Om bij de 2 andere meertjes te komen, hoefden we alleen wat heuveltjes over. Terwijl we het rondje langs de meertjes liepen, konden we ons goed voorstellen waarom veel trails nog steeds dicht zijn; een gedeelte van het rondje moesten we ons een weg banen over en onder bomen, bamboe en over sneeuw.
Gisteren hebben we ons vermoeide lichaam eens lekker verwend in een thermen met baden van verschillende temperaturen, een lekkere sauna en tot slot een ontspannende massage. Gisteren was er bewolking en regen, dus was weinig anders te doen hier.
Vandaag zijn we ons mentaal aan het voorbereiden op de beklimming van de vulkaan morgen en hebben we voorbereidingen getroffen voor overmorgen als we doorreizen naar Chillán. Donderdag gaan we door naar Santiago. Het hotel aldaar heeft eindelijk bevestigd dat we er idd een reservering hebben. We hebben al diverse dingen die we moeten doen in Santiago voordat we de 18e naar Paaseiland gaan. In Santiago is al een tijdje mooi en warm weer en daar hebben we nu eindelijk wel eens zin in. Hier is het nog steeds maar fris en nat. Het lijkt wel Nederland…
Gisteren hebben we een echte reisdag gehad: 8 uur in de bus en 2 uur wachten op een busstation… dat hoort er ook bij. Gelukkig hebben ze op een busstation hier vaak een klein standje staan met gesuikerde pinda´s enzo. Dat is dan wel weer lekker! We zijn dus ook weer de grens overgestoken van Argentinie naar Chili. Dat ging (weer) voorspoedig: eerst een stempel halen bij de Argentijnen, en een uurtje verder bij de Chileense post werden alle tassen (handbagage en de grote tassen) door een scanner gehaald: wij ondertussen een stempeltje en karren maar weer.
Via Osorno zijn we in Pucon aangekomen. Een dorp dat aan de voet van vulkaan Villarica ligt. Alleen… ik geloof er niets van. Ze zeggen wel dat hier een 2840 meter hoge vulkaan ligt die je kunt beklimmen (door de sneeuw naar de actieve krater), maar ik heb tot nu toe alleen nog wolken gezien! Blijkbaar hangt hier een depressie, waardoor de wolken heeeeel laag hangen. Weg vulkaan! En van beklimmen komt dus ook nog niets. We wachten het weer even af en gaan morgen naar een ander nationaal park, en daarna naar de thermale baden die je in alle weersomstandigheden kunt bezoeken.
Nee, we hebben onze route niet gewijzigd en zijn niet opeens terug in Europa. Maar zoals Costa Rica het Zwitserland van Midden-Amerika wordt genoemd, zo is Bariloche het Zwitserland van Argentinie. En ik moet toegeven: ze maken die naam beter waar dan Argentinie.
Als je op het centrale plein in Bariloche staat, waan je je echt in de Alpen: houten huizen rondom en de toren van het stadhuis heeft een typisch puntdak. Het uitzicht: besneeuwde bergentoppen tussen de hoge dennenbomen door, en dat donkerblauwe meer - klinkt dat nog niet Zwitsers genoeg? Op het plein zie je, als kers op de taart en toppunt van toeristigheid, een stuk of vier St. Bernardhonden (met obligate drankvaatjes) en hun puppies, waarmee je op de foto kunt. Bergen op de achtergrond - plaatje Zwitserland compleet.
Mis je toch nog iets? Ah, chocolade. Ja, de Zwitsers hebben Toblerone en Nestle, in Bariloche hebben ze Fenoglio, Mamuschka, Rapa Nui en nog tientallen andere merken. Die Italiaanse Fenoglio´s zijn begin twintigste eeuw hierheen gekomen en zij hadden iets met chocolade. Vandaar dat hier die chocolatiers zitten - de familie heeft gewoon goed geboerd met hun chocolaatjes! Dus al met al is het wel een beetje Zwitserland hier, maar toch net niet helemaal…
En… we zijn weer in Argentinië! Net over de grens met Chili, in Bariloche. Het is hier weer typisch Argentijns: ik stapte uit de bus direct tegen de warmwatermachine voor mate aan; de ijsjes zijn weer torenhoog; de was doen is weer betaalbaar; het vlees is supergoed. Verder beschrijf ik Bariloche in de volgende termen: donkerblauw meer (Lago Nahuel Huapi); wit besneeuwde vulkanen en bergen; mooie huizen; skiliften (zonder sneeuw); zon, wat wolken én: chocolade!
Bariloche staat bekend om de chocoladefabrieken. Niet dat hier een onsje cacao geproduceerd wordt (dat komt allemaal uit Mexico), maar ze kunnen er wel mee omgaan hier. Dus is de hoofdstraat een afwisseling van winters-georiënteerde souvenirs (sjaals, truien, jassen) en chocolaterieën. Prima uit te houden hier dus!! Alleen chocoladeletters - die hebben we nog niet gezien!
Gisteren hebben in zo’n chocolade-winkeltje een lekker warm drankje genomen (het is nog net fris genoeg daarvoor). Joost had echte chocolademelk, wat hier een beetje lijkt op gesmolten chocolade. Ik had een submarino, een onderzeëer. Dat is een glas warme melk met een staaf pure chocolade, die je dan in de melk oplost. Het smaakt niet naar wat wij kennen als chocolademelk, maar het is wel erg lekker!
Vandaag hebben we het Circuito Chico gefietst (ja, op een mountainbike!). Dat is een 25 km lange weg over een schiereiland hier, waarbij je telkens de mooiste uitzichten over het meer hebt. Halverwege hebben we ook nog ‘even’ Cerro Llao Llao beklommen. En de weg was niet bepaald zo vlak als Nederland: het ging stevig op en neer, dus we voelen de benen, billen en handen behoorlijk! Maar het was de moeite wel waard. P.S. voor Ton en Krista: wij deden de ronde niet vanuit Bariloche, maar alleen het ‘kleine rondje’. Het scheelt behoorlijk, maar de pijn voel je net zo erg…!
O ja, en Bariloche is in Nederland misschien een beetje bekend (of anders Nederland in Bariloche), want hier heeft Willem-Alexander zijn schoonouders ontmoet; vader Zorreguieta heeft een zomerhuis; en Maxima leerde hier skieën. Bron van deze info is (natuurlijk) de Telegraaf.