Peulla en de oerwoudwandeling

Gisteren zijn we met een mooie bus-bootcombinatie naar Peulla gegaan. Peulla is een dorp, of een verzameling huizen, met 120 inwoners aan de grens van Chili, midden tussen de giganten van bergen. We zijn eerst langs vulkaan Osorno (niet de stad) gereden. Deze vulkaan is een echte, zo’n konische (net als Arenal in Costa Rica), en deze heeft een hoedje van sneeuw op. Jammergenoeg had hij gisteren ook een hoed van wolken op… De wildwaterrivier waar we stopten, was wel heel erg mooi - weer een nieuwe kleur blauw!

De boottocht naar Peulla was mooi: we voeren over Lago Todos Los Santos, dat hoog in de bergen ligt. Je ziet de sneeuwbedekte toppen aan je voorbij trekken en af en toe is er een waterval aan de oevers die zich in het meer stort.
In Peulla zitten wij in een luxe hotel - want er is niets anders. De meeste mensen gaan vanuit hier terug naar Puerto Montt of door naar Bariloche via nog een bus-boot-bus-bootconnectie (duur!). Wij blijven dus, om alle senderos (routes) te lopen. Daar waren we snel klaar mee - de enige twee die je kunt doen, zijn naar de waterval (10 minuten) en naar Laguna Margarita. Die tweede hebben we vandaag gedaan. Er stond dat het drie uur duurde, dus we hadden volle bepakking (water, camera, regenjas, verrekijker, wat koekjes en mueslirepen). Het pad begon bij de turbines (waterkrachtcentrale voor het hotel) en ging direct steil omhoog. En dat ging door. Nog een stuk steil. Toen stonden we bovenaan de waterval. En iets steiler weer verder. In het oerwoud groeit hier gelukkig veel bamboe, dus we maakten al snel wandelstokken van bamboe. Bovendien kan je aan die lange slungels jezelf prima omhoog trekken tegen steile stukjes op. Na wat onduidelijke kruisingen (het breedste pad zal het goede wel zijn…) lagen er behoorlijk veel bomen op het pad. En dan oerwoudreuzen - dus dat vereiste enige creativiteit en lenigheid bij het overklimmen. Of er onderdoor, of er tussendoor (Want vaak lagen er twee of meer bij elkaar).

Nu hadden we gedacht dat dit een gematigd klimmend pad was, voor de gemiddelde Peulla-toerist prima te doen, maar dat was dus niet zo. Het ging 3 uur lang omhoog, behoorlijk steil, met stukjes klimmen over boomwortels, stukjes glijden over spekgladde (schuine) rotsen, en het overwinnen van al die boom-obstakels. Maar na 2 uur en 3 kwartier raakten we het pad kwijt. Het leek net of op dat punt iemand met een grote zaag wild in de rondte had geslagen: een woudreus lag versplinterd tot luciferhoutjes (bijna) verspreid over een grote open vlakte. Aan het hout te zien was het recent gebeurd, en hier en daar was het verbrand, dus we vermoedden dat het een blikseminslag was. Maar wat een geweld moet dat zijn geweest: over 30 meter lag het hout verspreid. Wij waren het pad dus kwijt - nog ervan afgezien dat klimmen over die stukken boom niet echt makkelijk is.
Dus helaas - zonder de Laguna Margarita gezien te hebben (niet dat die al enigszins in de buurt leek te zijn), zijn we na bijna 3 uur lopen weer teruggegaan: dik 2 uur naar beneden klimmen, glijden - met twee bamboestokken als steun. Het was een behoorlijk avontuur van 5 uur dat we zeker voelen in onze benen. Maar wandelen door zo’n regenwoud blijft een geweldige belevenis. Die grote (en dan bedoel ik: heeeel grote) bomen, niet-zichtbare vogels, wegrennende insecten, irritanten zoemvliegen, het constante geluid van het onzichtbare riviertje… bijzonder!

O ja, en het ontbijt hier is werkelijk fantastisch: fruit (heel bijzonder bij het ontbijt), ei, ei met spek, zelfgemaakte honing, croissants (nou ja, zoiets), appeltaart, cake…