Kletsen met Bélen

In Punta Arenas werden wij bij de bus opgewacht door diverse dames met briefjes. Zij beginnen tegen je te praten op het moment dat binnen gehoorsafstand bent (dus nog niet uit de bus), om hun hostel, hospedaje, B&B, bed, wat dan ook, aan te prijzen. In Punta Arenas bleek dat Ely de enige was met privékamers, dus wij kwamen voor het luttele bedrag van 12.000 pesos chilenos (ongeveer € 15) in Ely’s House terecht. Ely heeft een hele serie kamers met een diverse variatie aan bedden (en - zo zagen wij later - een onuitputtelijke hoeveelheid en varieteit aan lakens). Het is een beetje ’shabby’: in de douche zit plastic behang met tegelmotief, en om te voorkomen dat het water gaat waar het niet hoort, is dit een beetje over de douchebak heen gedrapeerd. De kamers worden verwarmd met gaskachels (wel uitdoen ’s nachts!) en in de tweepersoonsbedden lig je heel knus tegen elkaar (dat is een speciaal soort matras - het doorgezakte soort). Maar goed, het is wel gezellig bij Ely. Ontbijten doe je in haar woonkamer, terwijl manlief en dochter TV kijken. Er is een tafel en stoelen voor de gasten, maar daar staat de wasmachine ook.

Joost zat aan die tafel met de laptop toen de dochter, Bélen, er eens kwam kijken. Al snel had ze door dat er een webcam aan de computer vast zit, en dit resulteerde in dolle pret… Zeker toen Joost de laptop (onder druk) verlaten had, en Bélen de nieuwste Vista-spelletjes ontdekt had (probeer Purble Place eens). Toen haar vriendin ook nog kwam, was het helemaal een dolle boel. We hadden zo’n 200 foto’s, genomen met de webcam, op de computer staan. Hier de leukste

Overigens had Bélen haar schoolkleren nog aan, vandaar het stropdasje (met elastiek). Net als in de rest van Latijns Amerika, lopen de schoolkinderen hier ook, in meer of mindere mate, in uniform. Soms alleen een jasje, soms volledig aangekleed. Je weet dus precies op welke school ze zitten! En dat de meisjes zelfs in Ushuaia in korte plooirokjes lopen - dat kan alleen een man verzonnen hebben!