We survived the W-circuit!

Voordat we beginnen met ons verhaal, moet ik even uitleggen hoe het Nationaal Park Torres del Paine in elkaar zit. Eigenlijk zijn er twee grote bergconglomeraties, en daar kan je omheen lopen. Je kunt ook - en dat deden wij - alleen de twee zijkanten pakken, de onderkant en een dal in het midden. Dan loop je een soort W-vorm, en dat is het W-circuit van Torres del Paine. Je kan het circuit terugvinden op deze kaart (de rode namen zijn van de refugio’s, die zal je lezen in dit verhaal).

En het was gaaf, supermooi en geweldig! We hadden dan ook supermooi weer! En daarbij moet je bedenken dat het weer hier een gevoelig onderwerp is. Eigenlijk is de vraag “Wat wordt het morgen?” verboden. Je krijgt namelijk toch als antwoord dat je moet rekenen op zon, sneeuw, veel wind, hagel en o ja, ook regen kan er vallen. Ze weten het gewoon niet, en daarom moet je je voorbereiden op 4 seizoenen in 1 dag. En daarom waren wij zo blij met het weer: een dag zon, twee dagen wolken en wat neerslag, en op een dag: sneeuw…!

Voor het hele verhaal…

We gingen naar Torres del Paine samen met Ton en Krista. Vanuit Puerto Natales kwamen we via een busrit en een tochtje over Lago Pehoe in een supernieuw hostel terecht - zo nieuw zelfs dat er nog geen verwarming, prullenbak of gordijn in onze kamer stond. Ter info: buiten vroor het ’s nachts; binnen was het 13 graden - wij waren blij met onze gehuurde slaapzakken! De eerste dag, na aankomst, liepen we de linkerzijkant van de W: naar gletsjer Grey. Hoewel we niet het hele pad af konden lopen, was het een mooie wandeling, waarvan het laatste stuk langs het gletsjermeer liep. En ach, ondertussen hebben we al zó veel gletsjers gezien…!

De volgende ochtend vertrokken we vroeg, want we zouden zo’n 11 uur wandelen (ja ja! Het totaal was ong. 60 km over vier dagen, op en neer!!). Eerst onderlangs bij het meer, daarna richting Campemento Britanico. Dat is de middenpoot van de W: dit pad gaat behoorlijk omhoog, en we waren blij dat het bij hele kleine sneeuwvlokjes bleef die uit de lucht vielen. Het klimmen over rotsen (morene van de gletsjer) was niet echt makkelijk, maar we liepen ook stukken door het bos. En af en toe was er een riviertje waar we de lege waterflessen konden bijvullen!
Maar we hebben het gered: Valle Frances lag voor ons open: een schitterend gebergte rondom ons, met verschillende kleuren steen (de topjes zijn zwart, heel grappig) en we zagen ook de ‘torres’ (waar het om ging), maar dan van de ‘achterkant’. Omdat dat mooie uitzicht vanaf een steenvlakte te zien was, woei het er ook stevig. Hard. Maar goed, we hadden een brandertje (gehuurd) en soep, dus in het beschutte campement hebben we lekker geluncht. En toen naar beneden, want ons refugio (hostel) voor de tweede nacht was Los Cuernos, aan de rechter-onderkant van de W. Daar sliepen we in drie-hoge stapelbedden - beetje warm voor ons (bovenop), want er stond een houtkachel te loeien tot 22:00.

De derde dag liepen we de laatste bocht van de W, tot in de rechterpoot, vanwaar we op de vierde dag naar de Torres zouden klimmen. Het liep iets anders… Maar de derde dag was de mooiste tot nu toe: stralende zonneschijn, de hele dag lang. En aangezien we hier blijkbaar precies onder het gat in de ozonlaag zitten: smeren! We liepen weer langs het meer, en daarna omhoog, tegenwind, over een soort vlak weiland. Vervolgens links het dal in, richting refugio Chileno. Dat was een smal dal met onderin een wilde rivier: mooi hoor! En vlakbij de rivier lag het refugio: een mooi plekje met dezelfde drie-hoge stapelbedden. En: uitzicht op de Torres del Paine.
Ton was helemaal verrukt en toen hij hoorde dat twee Polen nog naar boven gingen (om 16:00!), is hij met hen meegegaan. Wij (Joost, Esther, Krista) wilden onze voeten liever sparen tot de volgende ochtend. Hmm. Dat hebben we geweten… Ton heeft bij de Torres gestaan - en in de wolken (lees zijn verhaal). En wij speelden Uno - en gingen op tijd naar bed voor de volgende dag.

Maar één blik uit het raam was al voldoende: het was beter weer om sneeuwballen te gooien en sneeuwpoppen te maken dan om bergen te beklimmen! Het sneeuwde flink, en dat had het al de hele nacht gedaan! Dus onze plannen wijzigden en we zijn naar het eindpunt gelopen, nou ja, geglibberd, want door de (smeltende) sneeuw werd het mooie paadje behoorlijk modderig. Het eindpunt was hosteria Los Torres, waar we met busjes naar de grote bus werden gebracht voor de terugreis naar Puerto Natales.

Al met al vier onvergetelijke dagen met schitterende vergezichten, bergen, sneeuw en prima weer!