Probleempje…

Voordat je op reis gaat, bedenk je natuurlijk goed wat je allemaal wel en niet mee gaat nemen, en waarom. Zo ook met schoeisel. Ik heb dus sandalen voor de warme dagen, gympen voor de dagelijkse gang van zaken, en bergschoenen voor als het zwaarder wordt. En het idee was dat de gympen ongeveer in Santiago vervangen moesten worden door iets vergelijkbaars, en dat de rest wel een jaar mee kon. Dat was dus gerekend buiten de eigen wil van Lowa-bergschoenen…

In Puerto Madryn begon het eigenlijk al: de zool van mijn bergschoenen begon opeens, zonder waarschuwing vooraf (had in Nederland mogen zijn, maar nee), los te laten. Op het punt waar je je tenen buigt, natuurlijk een kwetsbaar punt. Gelukkig was er een schoenmaker met een stevige pot lijm die de boel weer aan elkaar lijmde. Want het gebeurde niet met één schoen, maar meteen met allebei. Mijn schoenen hebben een innige band, denk ik…

Op naar El Calefate, het dorp met (gedeeltelijk) onverharde wegen, waar het koud is, en waar je gaat wandelen op paadjes op schiereilanden bij gletsjers. Daar wil je je bergschoenen dus wel aan. Maar ze waren gelijmd, tenslotte… Dat duurde dus niet lang. Na de wandeling bijgletsjer Perito Moreno begonnen de zolen weer een beetje los te laten. Maar niet genoeg om er echt iets aan te doen. Ik kon er best nog tot Santiago op lopen. Dacht ik.

Want toen gingen we naar El Chaltén, met alleen maar onverharde wegen en heel veel wandelpaden. Na een korte (2 uur durende) wandeltocht naar een uitkijkpunt (zie Wij en de wereldbol) waren de zolen toch iets meer los gaan laten. En geen schoenmaker natuurlijk, in dit dorp. Maar wel superlijm, dus we hebben de zolen er weer aan geplakt. En dat ging goed.

Ze zaten er nog steeds onder toen we zondag een ontzettend gave wandeltocht door de Patagonische bossen, over de Patagonische rotsen en over het Patagonische gletsjerijs maakten. En bij dat laatste werden ons nog ijs-ijzers onder gebonden, zodat we niet zouden uitglijden. Het lopen ging prima, de voeten waren warm, en na 2 uur op de gletsjer gingen we terug: over de Patagonische rotsen, door het Patagonische bos… en toen voelde ik iets raars. Moeilijk uit te leggen, maar de voorkant van de linkerzool zat flink los. Natuurlijk is de wereldreiziger voorbereid op alles, dus dit kon ik met een postelastiek tijdelijk verhelpen.
Daarna begon het echter te klapperen onder mijn linkerhiel. Een kleine inspectie maakte duidelijk dat deze schoenen Santiago niet gingen halen. En heel Chili ook niet. En misschien wel niet eens het dorp… Het laatste deel liep ik met twee postelastieken om, en een klapperende linkerzool onder mijn schoen. Het ging. Maar niet van harte.

Eenmaal thuis van deze 10,5 uur durende tocht heb ik afscheid genomen van mijn bergschoenen. Het was een voortijdig afscheid, maar het was ook een noodzakelijk afscheid. Gelukkig zijn ze goed terecht gekomen: bij de tuinman van onze hoteleigenaar. Die man gaat er vast mooie nieuwe zolen onder laten zetten en dan lopen ze nog lang rond in El Chaltén.

Maar ik zat zonder bergschoenen, en met het plan om, samen met Ton en Krista, vanuit Puerto Natales (Chili) door Torres del Paine te trekken, voor 4 dagen. Hm. Dat gaat niet op gympen, kan ik je vertellen (nog voor het gedaan te hebben). Dus de vraag was, waar koop ik nieuwe schoenen? Weinig opties, want:

1. In El Chaltén zijn welgeteld 5 paar schoenen te koop en 5 paar schoenen te huur (waarvan ik er 2 dagen een paar gehuurd heb - en dat wil je eigenlijk niet, huren).

2. In El Calefate, waar zeker wel een 3-tal bergsportwinkels zijn, zouden we van 23:00 tot 8:00 zijn, en dan zijn zelfs Argentijnse winkels niet open.

3. In Puerto Natales verwachten we niet meer dan 2 bergsportwinkels met iets van een assortiment aan schoenen.

Het was er één. Eén winkel met een redelijk aantal Columbia-bergschoenen. Ik stond dus bij de vrouwenafdeling te koekeloeren, toen de dame mij vriendelijk uitlegde dat de vrouwenmaten t/m 39 gaan hier. In Chili. Heel Chili. (Leuk vooruitzicht). Dus of ik niet bij de mannenschoenen wilde kijken. Nou ja, vooruit dan maar. Er was gelukkig een mannenschoen die er niet zo heel stoer en grof uitzag, en die in maat 41 waarempel netjes om mijn voet bleek te passen.

Dus voor het luttele bedrag van 65.000 Chileense pesos heb ik nieuwe schoenen gekocht. Lage wandelschoenen deze keer, want dit gaat me niet nog een keer gebeuren: deze lage wandelschoenen vervangen zowel de bergschoenen als de (nog te verslijten) gympen. Want dat díe Santiago gaan halen, dat geloof ik niet zo erg meer…