IJs, sneeuw, wind…

Even een kleine update van alle ijs, sneeuw en wind die we de afgelopen week hebben meegemaakt. Want we hebben meer ijs gezien dan jullie de komende winter zullen zien (daar in Nederland)…!

In het kort: vanuit El Calefate zijn we die boottocht gemaakt naar diverse gletsjers, en na een dagje kalm aan doen zijn we naar de gletsjer Perito Moreno gegaan.
De volgende dag was een reisdag - op naar El Chaltén, een klein dorp in de bergen. We wilden hier een supertrekking doen (met een nachtje kamperen), maar het liep anders (en beter…). Na vier dagen El Chaltén zijn we via El Calefate naar Puerto Natales in Chili gereisd. Stempels in het paspoort en een heel ander landschap. Voor het hele verhaal met foto’s…

Glaciar Perito Moreno is een grote gletsjer die om verschillende dingen beroemd is. Ten eerste is het een van de weinige gletsjers die niet krimpt, omdat er genoeg aanvoer is van sneeuw/ijs uit het ‘campo de hielo’ (ijsvlakte) in de Andes. Die vlakte is half zo groot als Nederland en door de stijgregens aan de Chileense kant regent en sneeuwt het daar flink - en dat komt in Argentinië naar beneden. En de Perito Moreno gaat nogal hard: 4 meter per dag - waardoor je ook veel ijs in het water ziet plonzen.

Daarnaast botst Perito Moreno op een schiereilandje dat precies in het midden van de gletsjer ligt. Daardoor sluit de gletsjer een meer af; daar stijgt het water en dat water duwt weer tegen de ijsdam van de gletsjer, waardoor uiteindelijk een brug ontstaat tussen het schiereiland en de gletsjer - en als die instort is dat echt een spectakel. Dat hebben we niet gezien: het ijs komt nu net tegen het eiland aan. Maar er viel wel het een en ander in het water, en omdat je op het schiereiland staat, zit je er met je neus bovenop!
Alsof dat niet genoeg was, hebben we ook een boottocht gemaakt, waarbij je dus vlak onder de ijsmuur van de gletsjer vaart. Wow… toen viel er ook een klein stukje ijs in het water. En dat maakt het herrie! Je hoort trouwens regelmatig de gletsjer in zijn voegen kraken, maar vaak gebeurt er dan alleen in de gletsjer iets. En de kleuren zijn allerlei kleuren blauw: van wit tot donkerblauw (daar is het ijs heel hard).

Vanuit het wandelaars- en klimmersdorpje El Chaltén organiseerde het hostel een ’supertrekking’: een dag wandelen, kamperen in de bergen, en dan wandelen op de gletsjer en terug naar de bus. Heftig, maar supergaaf. Dat wilden we wel doen - maar het lukte in het hostel niet om de trekking te boeken, dus zijn we maar zelf naar El Chaltén gegaan.

Tijdens een stop in de vier uur durende busrit door de steppe (alweer!) kwamen we in een klein ‘restaurantje’ twee bekenden tegen: Ton en Krista die we uit Iguazú kennen! Dat was toevallig! Ze zaten in een andere bus, maar uiteindelijk zaten we in El Chaltén in twee B&B’s als buren naast elkaar. Gezellig!
Omdat de zon scheen, zijn we direct gaan wandelen. Er was namelijk een schitterend, onbewolkt, volledig uitzicht op Cerro Solo, Glaciar Grande, Cerro Torre (en zijn vriendjes), Cerro Poincenot en Cerro Fitz Roy (de topper van 3400 m). En dat gebeurt niet zo vaak in El Chaltén! Wij zijn naar het eerste uitkijkpunt gelopen, waar we heerlijk genoten hebben van het zonnetje.

De volgende dag hebben we een IceTrekking geboekt: om 7:00 gingen we op stap met gids Gustavo. Hij wandelde in een stevig tempo naar hetzelfde uitkijkpunt en daarna door naar de gletsjer (op de foto net links van de wereldbol). Vier uur stevig doorstappen met hier en daar steile klimmetjes! We zagen ook grote spechten met rode koppen en een aantal hazen.
Na die vier uur moesten we even tokkelen over een rivier heen: je hangt in een harnasje, en trekt jezelf onder een touw door naar de overkant. Goed, nu weten we dus dat de spierkracht in onze armen niet noemenswaardig is. Gustavo ging vier keer zo snel! Joost heeft het op de video, het verschil tussen Gustavo en mij echt ongelofelijk, maar gelukkig goed te verklaren. Aan de overkant van de rivier moesten we nog ‘even’ een heuveltje door het bos op klimmen (zwaar!) en daarna dezelfde afstand naar beneden over rotsen (en dan weet je al… de terugweg…). En toen stonden we op de gletsjer. Aan de zijkanten ligt veel fijne modder en steentjes op het ijs, maar als je dat wegveegt is het net een zwarte spiegel.
We kregen crampons onder (ijzeren zolen met 10 stevige punten er aan) zodat we het ijs op konden. En dan loop je een bijzondere wereld in! Je loopt op een bevroren sneeuwvlakte waar riviertjes over lopen met smeltwater; soms 5 cm diep, soms misschien wel een meter - het is niet te zien. Wat verder op de gletsjer kwamen we de eerste agujeras (watergaten) tegen: het stromende water slijt het ijs weg en laat grote, ronde gaten achter. Wow! Hoe dieper het gat is, hoe mooier de blauwe kleuren zijn. Dieper in de gletsjers is het ijs harder, het blauw blauwer en indrukwekkender. We mochten natuurlijk niet al te dichtbij komen… maar het was echt supermooi! Zeker als we eens achter ons keken naar de bergen waar die sneeuw vandaan komt, of voor ons, waar de gletsjer in het water valt (gelukkig ging deze niet zo hard als de Perito Moreno).

De lunch aten we in een gat in de gletsjer, beschut van de wind, vlakbij zo’n watergat (maar dan een lege, waar het water uitgelopen was). Daar hebben we ook geoefend met ijsklimmen. Met onze crampons en ijshouwelen klommen we zo 5, 6 meter omhoog. Zo’n ijshouweel trek je ook niet zo heel makkelijk uit het ijs (hè Joost?), die zit goed vast. Daarna liepen we verder, al stappend over ijsspleten (smal, breed, diep, ondiep) tot we dichtbij het einde van de gletsjer waren. Het was echt een superwandeling!

En toen weer terug: rotsen op, waterflessen vullen in het riviertje van Cerro Solo, door de bossen naar beneden, over de morene, tokkelen over het riviertje en weer terug door het bos naar het uitkijkpunt en daarna het dorp, waar het (net als op de gletsjer) snoeihard waaide. Een dag van tienenhalf uur - wat ons betreft was dit een supertrekking!

De volgende dag hebben we een kleine heuvel bij het dorp beklommen, en Ton en Krista kwamen ons achterna. Samen naar beneden gelopen naar een klein biercafé (ja, ze maken daar zelf bier). Heel gezellig, en we hebben bekokstoofd dat we met z’n vieren naar Torres del Paine gaan (al gingen zij een dagje eerder naar uitvalsbasis Puerto Natales).

Wij zijn toen nog (de dag daarna) richting Cerros Poincenet en Fitz Roy gelopen. Een mooie wandeling met meer spechten en hazen. In het kamp voor de laatste beklimming zijn we gestopt: ten eerste was er geen tijd voor de beklimming; ten tweede stond de Fitz Roy met zijn kop in de wolken, dus het uitzicht was niet zo mooi als de eerste dag.

Maar onze dagen in El Chaltén waren geweldig: twee dagen zon; twee dagen wat meer wolken. Als afscheid zagen we de laatste dag toch nog de top van de Fitz Roy in de ondergaande zon, met - heel mysterieus - wat wolken rond de basis. Schitterend!