Gisteren zijn we met een mooie bus-bootcombinatie naar Peulla gegaan. Peulla is een dorp, of een verzameling huizen, met 120 inwoners aan de grens van Chili, midden tussen de giganten van bergen. We zijn eerst langs vulkaan Osorno (niet de stad) gereden. Deze vulkaan is een echte, zo’n konische (net als Arenal in Costa Rica), en deze heeft een hoedje van sneeuw op. Jammergenoeg had hij gisteren ook een hoed van wolken op… De wildwaterrivier waar we stopten, was wel heel erg mooi - weer een nieuwe kleur blauw!
You are currently browsing the monthly archive for November 2007.
Chiloe: het grootste eiland van Chili, en ze zijn er trots op, de Chiloten (dat hebben ze zelf verzonnen hoor!). Wij logeerden twee nachten in Ancud, en hebben de stadjes Castro en Chonchi ook gezien. Het leukste van Chiloe? De houten huizen, die ze versieren met een soort schubben van hout in allerlei verschillende vormen. Ook de gekleurde vissersbootjes zijn leuk om naar te kijken: deze brengen de zalm (en andere vis en schelpdieren) binnen. En die zalm is lekker….!!
Verder hebben we een tweede pinguinsoort gezien, de Humboldts. Die lijken heel veel op de pinguins uit Punta Tomba, maar deze hebben maar 1 streep over de borst - en ze zwemmen naar de kust van Peru in plaats van Zuid-Chili. Kleine eilandjes voor de kust zaten er vol mee, en we zagen daar ook een otter, aalscholvers met rooie poten en veel meeuwen, en een eend die niet vliegt.
Onze enthousiaste gastvrouw maakte ons zo gek dat we vanmorgen om 06:15 op de stoep stonden te wachten op de bus naar het kleine nationale park, want dat was zó mooi! Goed. Om 07:15 stonden we er nóg, en toen hadden we het wel bekeken. Na een korte ochtendwandeling door het dorp besloten we maar terug te gaan met een vroege bus naar Puerto Montt - dan maar geen nationaal parkje. Nu konden we in Puerto Montt de tour naar de bergen (Petrohue - Peulla) voor de komende dagen regelen, en jullie even op de hoogte houden.
Tot zover Chiloe - een heuvelachtig landschap met veel bomen, weilanden, vissers, zalm, zalm en zalm, en heel veel geel bloeiende struiken. Na terugkomst uit Peulla gaan we op 2 december naar Bariloche: Argentinië weer in.
Deze keer vanaf de andere kant gezien: Chiloe. Zoals gezegd het grootste eiland van Chili; alle andere eilanden van Chili, behalve Paaseiland dan, liggen ongeveeer ten Zuiden van Chiloe. Daar is… niet veel. Het zal ontgetwijfeld mooi zijn, maar wij zijn er overheen gevlogen.
Chiloten zijn ontzettend trots op hun eilandje en eigenaardigheden. Ze hebben dus ook hun eigen artesania’s (handgemaakte souvenirs). In Chili zijn dat vaak houten dingen, of kleding van alpaca- of schapenwol. Maar hier is het schapenwol, en dan gehaakt of gebreid zoals je in Nederland zou verwachten te zien bij een handwerkmarkt voor oma’s. Maar toch zitten er wel kunstwerkjes tussen hoor!
Hier in de straten van Puerto Montt zijn heel veel kleine winkeltjes die ieder heel veel verkopen. Vanalles. Van sokken tot haarelastiekjes, van roze bruidsjurkjes voor kleine meisjes tot stoere schoenen. En nu dus ook heel veel kerstspullen. En wat een kwaliteit - kerstlichtjes met muziek voor nog geen euro, en in de herrie die uit het voorbeeld dat aan stond, kon je waarempel een kerstliedje onderscheiden. Ongeveer… als de tonen teveel op elkaar leken of herhaald werden, was er eigenlijk geen verschil. Hmm. Toch maar geen muzikale kerstlichtjes aan de rugzak 
Vanavond hebben we in een mall gegeten. Ja, zo’n winkelwarenhuis naar Amerikaans voorbeeld met een foodcourt van verschillende soorten fastfood. Een wrap met kip is dan nog redelijk oké (wel een ijsje toe). En dit geheel, temidden van allerlei winkels, begeleid door… kerstliedjes in het Spaans. En dan niet alleen de SkyRadio-liedjes, maar ook de liedjes die je alleen op kerstnacht in de kerk hoort. Gelukkig (we zaten daar een tijdje) zijn er ook een paar Chileense kerstliedjes die wij niet herkenden als zodanig…
Met de Kerst zitten we trouwens op Paaseiland (en Kerst is hier: 24 en 25 december). Benieuwd hoe de paaseieren met de kerststol combineren!
Anyone who says different isn’t a traveller; they’re a tourist. Traveling is the art of dealing with different levels of discomfort. New countries, new languages, new rules, new customs, new routines. A traveller’s life and their trip are one in the same, living life while traveling rather than taking a vacation from life. Indeed, traveling becomes a part of who they are, not just something they do. And just like in life there are highs and lows, good times and bad, times where you under-appreciate the good and somehow make it through the bad.
Uit: Reiskrant voor Patagonie
Hier in Puerto Montt zijn we vandaag naar de vismarkt geweest. Hier wordt vis verkocht aan de ‘gewone man’ - maar wij werden vooral gevraagd of we niet wilden lunchen… Toeristen he? Het was wel erg leuk om er rond te lopen en rond te kijken. We hebben ook even naar een stelletje zeeleeuwen staan kijken, die blijkbaar wachtten tot er restjes vis of schelpen weggegooid worden - easy food.
Wat ze hier met name hebben, is zalm, mosselen, schelpen (diverse soorten) en conger eel (een aal). Uiteindelijk hebben we natuurlijk toch toegegeven aan de lekkere luchten en hebben we in een piepklein restaurantje gelunched. Het zat in een gebouw met nog 30 van dezelfde restaurantjes. Verse zalm - en aangezien we tegenover een piepklein groentewinkeltje zaten, ook verse tomaten en sla. Jammie!
De vulkanen op de achtergrond werden ook steeds beter zichtbaar - maar dat is voor later: we gaan eerst naar Chiloe, het grootste eiland van Chili.
In Punta Arenas werden wij bij de bus opgewacht door diverse dames met briefjes. Zij beginnen tegen je te praten op het moment dat binnen gehoorsafstand bent (dus nog niet uit de bus), om hun hostel, hospedaje, B&B, bed, wat dan ook, aan te prijzen. In Punta Arenas bleek dat Ely de enige was met privékamers, dus wij kwamen voor het luttele bedrag van 12.000 
pesos chilenos (ongeveer € 15) in Ely’s House terecht. Ely heeft een hele serie kamers met een diverse variatie aan bedden (en - zo zagen wij later - een onuitputtelijke hoeveelheid en varieteit aan lakens). Het is een beetje ’shabby’: in de douche zit plastic behang met tegelmotief, en om te voorkomen dat het water gaat waar het niet hoort, is dit een beetje over de douchebak heen gedrapeerd. De kamers worden verwarmd met gaskachels (wel uitdoen ’s nachts!) en in de tweepersoonsbedden lig je heel knus tegen elkaar (dat is een speciaal soort matras - het doorgezakte soort). Maar goed, het is wel gezellig bij Ely. Ontbijten doe je in haar woonkamer, terwijl manlief en dochter TV kijken. Er is een tafel en stoelen voor de gasten, maar daar staat de wasmachine ook.
Joost zat aan die tafel met de laptop toen de dochter, Bélen, er eens kwam kijken. Al snel had ze door dat er een webcam aan de computer vast zit, en dit resulteerde in dolle pret… Zeker toen Joost de laptop (onder druk) verlaten had, en Bélen de nieuwste Vista-spelletjes ontdekt had (probeer Purble Place eens). Toen haar vriendin ook nog kwam, was het helemaal een dolle boel. We hadden zo’n 200 foto’s, genomen met de webcam, op de computer staan. Hier de leukste
Overigens had Bélen haar schoolkleren nog aan, vandaar het stropdasje (met elastiek). Net als in de rest van Latijns Amerika, lopen de schoolkinderen hier ook, in meer of mindere mate, in uniform. Soms alleen een jasje, soms volledig aangekleed. Je weet dus precies op welke school ze zitten! En dat de meisjes zelfs in Ushuaia in korte plooirokjes lopen - dat kan alleen een man verzonnen hebben!
Een tijdje terug was er een aardbeving in Chili - en er kwam een verontrust mailtje of wij er niet iets van gemerkt hadden. Nou nee, want we zaten zo’n 6.000 km zuidelijker… gelukkig maar.
Maar een paar dagen geleden was er wereldnieuws van iets dichter bij ons: het gezonken cruiseschip Explorer. We lazen dat op nos.nl. Daar stond: een schip is op de Zuidpool tegen een onbekend voorwerp aangevaren en is nu zinkende. De opvarenden (waaronder 15 Nederlanders) waren allemaal gered.
Nou waren wij net vertrokken uit Ushuaia, waar we met heel wat mensen gesproken hebben die net in Antarctica waren geweest of daar naartoe zouden gaan. Door hun verhalen, en een beetje common sense, hadden we een beetje moeite met het bericht van de NOS. Ten eerste kan je niet varen naar de Zuidpool, want die ligt volgens ons op 90 graden ZB en de schepen naar Antarctica komen nauwelijks verder dan de zuidelijke poolcirkel. Ten tweede - een onbekend voorwerp? Laat me raden, het was een pinguin? Lijkt me vrij logisch dat het een ijsberg geweest moet zijn (en dat was het ook).
Het was wel een bijzondere gebeurtenis - de opvarenden hebben de halve nacht in een reddingsboot gedobberd en de dag erna stond La Prena Austral (de krant voor Zuid Chili) er vol mee. Het schip is gezonken, onder gecontroleerde omstandigheden, en de opvarenden zijn via bases in Antarctica naar Punta Arenas gebracht met een vliegtuig (ik denk dat ze hen het niet wilden aandoen om nog eens drie dagen door Drake Passage te varen).
Wij gaan een ander keertje wel naar Antarctica…
Gisteren hebben we het koude, lenteachtige Ushuaia verlaten en per bus in slechts 14 uur naar het 600km verder gelegen Punta Arenas gereisd. De Chileense douane staakte tussen 10 en 14 uur, waardoor we heerlijk 2 uur hebben moeten wachten bij de grenspost. Deze ligt in de middle of nowhere in het graslandschap tussen honderden schapen en lammetjes, die we ´s avonds heerlijk opgepeuzeld hebben in een typische chileense (vr)eetschuur. Niet alle 100 uiteraard.
Vandaag hebben we de vlucht naar Puerto Mont kunnen vervroegen naar zaterdag. Tot dan zitten we nog in het zonnige maar koude (11 graden) Punta Arenas. We horen en zien dat het in Santiago en Bariloche al ruim boven de 20 graden is. We zijn wel toe aan een beetje warmte. Eindelijk echt lente.
De wereldbol kan nu niet lager… althans, wij gaan niet lager! We zitten in Ushuaia, en deze foto’s zijn gemaakt bij het einde van Ruta 3, een dikke 3000 kilometer van Buenos Aires - en hij houdt hier op, bij 54 graden zuiderbreedte. Hieronder is nog een stukje Chili, met wat militaire posten enzo, maar daarna begint het echte avontuur - Antarctica.
Wij hebben Antarctica alleen bekeken in het museum van Ushuaia, waar de verhalen uitgebeeld staan van de avonturiers die de ontdekkingsreizen hebben uitgevoerd (en dan niet die toeristen die voor minstens U$ 4.000 een tochtje maken). De enige avonturier die ik nog miste in het museum, is Wilco van Rooijen, die op eigen kracht de 90 graden zuiderbreedte heeft gehaald (gesponsord door Rhinofly)…
Ondertussen kom je hier ook nog wat Nederlandse geschiedenis tegen: natuurlijk is er Kaap Hoorn (het Zuidelijkste eiland dat bij Zuid Amerika hoort), en een aantal ontdekkingsreizigers die door het Magellaense kanaal gevaren zijn (bovenlangs Vuurland). Kaap Hoorn is genoemd naar de stad Hoorn (vanwaar het schip Eendracht vertrok), maar het wordt stevig verhaspeld in andere talen: Cape Horn, Cabo Horno… Toch zijn er nog twee Nederlandse woorden die hier gebruikt worden: tante en oma. En ze betekenen ook precies dat! In Ushuaia heb je café Tante Sara, waar ze héérlijke warme choco maken, en er worden potjes jam verkocht met een plaatje van een omaatje erop: jam van oma! Wat precies de reden is dat juist deze woorden in Vuurland zijn blijven hangen, weet ik niet…
Mijn vak, usability analist voor websites en internetapplicaties, is nog vrij nieuw. Zeven jaar geleden begon ik als ‘ontwerper’. Ondertussen zijn zowel het vakgebied als ik gegroeid, en heb ik nu een titel en een stempel als ‘usability analist’.
Als usability analist op reis kom je heel wat dingen tegen die qua usability niet zo best in elkaar zitten. En dan doel ik in eerste instantie op de websites die we tegenkomen. Want we surfen regelmatig over internet naar sites van hostels en dergelijke om ons volgende onderkomen te reserveren. De verbinding wisselt sterk van kwaliteit en ik durf gerust te zeggen dat die nooit zo snel is als in Nederland. Maar dat hoort ook bij reizen: je gebruikt een internetverbinding samen met 15 anderen in het internetcafé, of je zit in een afgelegen, niet-toeristische (maar wel rustige!) plaats waar ze blij zijn met een paar Mbps.
En dan kom je op de site van je volgende hostel… je wacht… ah, plaatjes (maar dan die met dat rondje, vierkantje en driehoekje, omdat de echte plaatjes nog moeten laden)… of - en dan wordt het leuk - een laadbalkje (15% van 100%) in beeld komen… - ja hoor, een mooie Flash-site, wat zal dat een leuk hostel zijn (19% van 100%)…
Hoe lang hebben we nog? (23% van 100%)…
Heel de wereld drinkt gewoon thee. Van losse blaadjes of met een zakje, maar het is thee. De Argentijnen (en Uruguayanen) doen het anders - die drinken mate.
De cebador is degene die de mate prepareert. Hij neemt daarvoor een kommetje van een kalebas (de matecito). De matecito heb je natuurlijk ook in plastic, met logo’s van de Boca Juniors (voetbalclub), met de namen van toeristische plaatsen, met authentieke tekeningen… je kan het zo gek niet bedenken.
De matecito wordt gevuld met yerba (gedroogde blaadjes, net als thee), bijna tot de rand. Dan schudt de cebador ermee, zodat het fijne stof eruit gaat (bedek de matecito met je hand!). Vervolgens plaats je een ijzeren rietje (de bombilla) in de yerba. Een rietje? Tja, het is een hol buisje van metaal, en onderaan zit een soort minizeefje, een beetje als een thee-ei, maar dit dient juist om de yerba buiten de bombilla te houden, zodat je alleen water op zuigt.
Want de cebador schenkt vervolgens heet water langs de bombilla in de matecito (volg je het nog?), tot de matecito vol zit. Even laten trekken, en de cebador neemt het eerste sipje - hij drinkt tot het water weg is en schenkt dan water bij.
Rondom het drinken van mate hoort een hele ceremonie, al kan die overal uitgevoerd worden. En dan bedoel ik echt overal: met een groepje in een hostel, op een paadje in een nationaal park, wachtend op de bus met je familie, als gids samen met de buschauffeur in een bus vol toeristen (al rijdend)… en het kan vast nog gekker.
Officieel gaat het als volgt: nadat de cebador de eerste keer heeft gedronken, vult hij water bij en geeft de matecito aan de persoon links van hem, die deze aanpakt zónder ‘gracias’ te zeggen. Deze drinkt de mate en geeft het terug, waarna de cebador weer bijvult en het proces herhaalt wordt met de andere aanwezigen. Tot de smaak van de yerba af is, dan wordt er opnieuw gevuld. En pas als je ‘gracias’ zegt, krijg je niet meer!
Mate drinken doen Argentijnen overal - maar je hebt wel altijd heet water nodig. En dat is overal te vinden. Ten eerste koop je bij je matecite en bombilla ook een flinke thermoskan voor het hete water, maar mocht die leeg raken - bijvoorbeeld tijdens een dagje bij de Iguazú watervallen - dan ga je naar een restaurant, waar je de warmwatermachine opzoekt: je kan gewoon heet water tappen, speciaal voor mate!
En de smaak? Het lijkt op groene thee, een beetje bitter (amargo). Maar van mate wordt je wakker: het bevat mateine in, een mildere variant van caffeine. Dus ergens zijn die Argentijnen nog niet zo gek met hun mate: het is gezonder dan koffie!
Wij dachten dat wij lekker de lente in zouden gaan en Nederland de winter, maar ondertussen zitten wij hier in de kou en sneeuw. Nu wordt het in Ushuaia in de zomer gemiddeld slechts 10 graden, maar de afgelopen dagen waren best lekker.
Gisteren zijn we naar de Martial gletsjer opgelopen die hier achter op een berg ligt. Daarboven hadden we ook al sneeuw, maar beneden was het gewoon weer droog met een zonnetje. Morgen ga ik, als het goed is, hier het water in voor een 2-tal duikjes. Het had nogal wat voeten in de aarde om het geregeld te krijgen. Nu hopen dat het morgen wat beter weer is, want ondanks dat ik een droogpak aan zal hebben, zal het met dit weer nog behoorlijk fris zijn.
Even een kort berichtje om te laten weten dat we vandaag het einde van de wereld hebben bereikt. Na een 4-tal fantastische dagen in Torres del Paine, hebben we gisteravond afscheid genomen van Ton en Krista en zijn we vandaag aangekomen in Ushuaia, Vuurland. De laagste stad op aarde. Hier gaan we een aantal dagen blijven. Er is voldoende te doen; hiken, 4×4, boottochten, duiken, gletsjers, meertjes, … Morgen gaan we ons ff orienteren en onze voeten een dagje rust geven voordat we weer een aantal kilometers gaan verslinden in het nationaal park Tierra del Fuego.
Hieronder een uitgebreid verslag van de avonturen in Torres del Paine.
Voordat we beginnen met ons verhaal, moet ik even uitleggen hoe het Nationaal Park Torres del Paine in elkaar zit. Eigenlijk zijn er twee grote bergconglomeraties, en daar kan je omheen lopen. Je kunt ook - en dat deden wij - alleen de twee zijkanten pakken, de onderkant en een dal in het midden. Dan loop je een soort W-vorm, en dat is het W-circuit van Torres del Paine. Je kan het circuit terugvinden op deze kaart (de rode namen zijn van de refugio’s, die zal je lezen in dit verhaal).
En het was gaaf, supermooi en geweldig! We hadden dan ook supermooi weer! En daarbij moet je bedenken dat het weer hier een gevoelig onderwerp is. Eigenlijk is de vraag “Wat wordt het morgen?” verboden. Je krijgt namelijk toch als antwoord dat je moet rekenen op zon, sneeuw, veel wind, hagel en o ja, ook regen kan er vallen. Ze weten het gewoon niet, en daarom moet je je voorbereiden op 4 seizoenen in 1 dag. En daarom waren wij zo blij met het weer: een dag zon, twee dagen wolken en wat neerslag, en op een dag: sneeuw…!
Voor het hele verhaal… Read the rest of this entry »
We zijn (voor het eerst deze reis) in Chili aangekomen. Vanuit El Calefate was het een vier uur durende busrit over de Patagonische steppe (nee toch…). De bus reed over een asfaltweg, sloeg opeens af naar een onverharde weg waar een mooie estancia (boerderij) stond (wij dachten, dit wordt een koffiestop), en een paar kilometer verder stond een verlaten huisje: de Argentijnse grens. Dus: allemaal de bus uit, stempel halen, en weer de bus in.
We reden een kilometer of wat verder, en daar stonden wat meer huisjes: de grenspost van Chili (wat ze met het tussenliggende land doen - geen idee). Dus weer eruit, stempel halen, bagage werd ‘gecontroleerd’ (even de tas open, maar mijn appel zagen ze niet eens), en weer de bus in.
Het landschap veranderde direct: we zitten nu aan de loefzijde (kant waar de wind op staat) van de Andes. De wolken worden hier omhooggeblazen tegen de bergen, regen en sneeuwen hier, en de droge lucht trekt over El Calefate Argentinie in. Vandaar dat er daar steppe is, en in Chili groene weiden met koeien, joekels van stieren, ibissen, ganzen en vooral: groen gras en hoge bomen. Die hadden we een tijd niet gezien! Op de steppe lopen alleen schapen…
Puerto Natales is een leuk dorpje waar ze gelukkig een (1) bergsportwinkel hebben. Samen met Ton en Krista zitten we in het gezellige B&B Isla Morena voor twee nachten. Vandaag was een rustdag en voorbereiding op de expeditie naar Nationaal Park Torres del Paine. We gaan vier dagen, en in drie dagen lopen we de ‘W’-route (zoek maar op het kaartje…). We logeren in refugio’s, dat zijn een soort hostels (best groot, want werkelijk iedere backpacker gaat hierheen geloof ik). Het is nog net te koud (vriespunt) om te kamperen. En bovendien, dat moet je allemaal maar meesjouwen… 
We zijn dus vier dagen niet bereikbaar, en zitten ergens in de bergen. Tot later!
P.S. Omdat we hier internet hebben, hebben we tijd gehad om een paar nagekomen posts te schrijven (dus kijk ook wat lager op de pagina), en er staan weer veel nieuwe foto’s op Flickr.
Even snel een berichtje, want het is al ff geleden. We zitten weer in El Calefate in zuid Argentinie. Internet is hier super traag, duur en schaars beschikbaar, vandaar dat er ff geen berichtjes waren. We hebben hier prachtige tochten gemaakt over meren, langs gletsjers. Zijn zaterdag naar El Chalten gegaan en hebben daar 3 dagen langs gewandeld door de bergen en zelfs op de gletsjer Cerro Torre gelopen (was een tochtje van 07:00 uur vertrekken en 18:00 uur terug). [Zie nagekomen post] Zijn nu terug in El Calefate om morgen door te reizen naar Puerto Natales in zuid Chili om van daaruit een aantal dagen te trekken door Torres del Paine. Dat doen we samen met Ton en Krista die we in Iguazu hadden ontmoet. We kwamen ze in El Chalten weer tegen.
De komende dagen zullen we dus veel onderweg zijn. Daarna zullen we jullie weer verblijden met lange teksten en foto’s over al het moois dat we hebben gezien en beleefd. Hoe dan ook: we genieten !
Voordat je op reis gaat, bedenk je natuurlijk goed wat je allemaal wel en niet mee gaat nemen, en waarom. Zo ook met schoeisel. Ik heb dus sandalen voor de warme dagen, gympen voor de dagelijkse gang van zaken, en bergschoenen voor als het zwaarder wordt. En het idee was dat de gympen ongeveer in Santiago vervangen moesten worden door iets vergelijkbaars, en dat de rest wel een jaar mee kon. Dat was dus gerekend buiten de eigen wil van Lowa-bergschoenen…
Even een kleine update van alle ijs, sneeuw en wind die we de afgelopen week hebben meegemaakt. Want we hebben meer ijs gezien dan jullie de komende winter zullen zien (daar in Nederland)…!
In het kort: vanuit El Calefate zijn we die boottocht gemaakt naar diverse gletsjers, en na een dagje kalm aan doen zijn we naar de gletsjer Perito Moreno gegaan.
De volgende dag was een reisdag - op naar El Chaltén, een klein dorp in de bergen. We wilden hier een supertrekking doen (met een nachtje kamperen), maar het liep anders (en beter…). Na vier dagen El Chaltén zijn we via El Calefate naar Puerto Natales in Chili gereisd. Stempels in het paspoort en een heel ander landschap. Voor het hele verhaal met foto’s… Read the rest of this entry »
De wereldbol heeft het koud: hij hangt hier boven het puntje van de Cerro Torre van 3100 meter hoog (klik voor een ander beeld). We staan op het uitkijkpunt van het pad naar de Laguna Torre: het meer dat onderaan de gletsjer ontstaat. De gletsjer ontstaat uit twee gletsjers, die van Cerro Torre en Cerro Fitz Roy (3400 meter) komen. Het uitzicht is werkelijk fantastisch, en we hebben geluk gehad met het weer, want twee dagen later was het net alsof deze bergen er niet stonden, zoveel wolken hingen er.
Met de wind zit het hier ook wel goed. Die blaast zo hard hij kan… Vanaf de ‘campo de hielo’ (ijsvlakte) die net zo groot is als half Nederland blaast hij vochtige wolken tegen de bergen van Argentinië aan, waardoor het daar gaat sneeuwen (en daar komen gletsjers van!). Die wind dendert dan de bergen weer af en komt eerst El Chaltén tegen. Het kan hier dus nogal spoken, en ze zeggen niet voor niets dat je hier de vier seizoenen in één dag kan meemaken. Maar wij hadden geluk en zagen alles van Cerro Solo aan de linkerkant tot en met Cerro Fitz Roy aan de rechterkant. Schitterend!