Blauw…

Gisteren hebben we weer een ´wow´-ervaring gehad. Hier in El Calefate zitten we aan de voet van het Andes-gebergte (waar we nog heel wat van zullen zien), en hier komen dus de gletsjers uit in het Lago Argentino. Met een boot zijn we gisteren naar de grootste in de omgeving gevaren, de Upsala Gletsjer. Met een grote catamaran voeren we tussen de ijsbergen door, en al snel heb je door dat die niet wit zijn, maar een soort van blauw. En dan blijkt dat blauw en blauw iets heel anders kan zijn. We hebben kleuren gezien die je azuurblauw, ijsblauw, blauwgrijs (maar dan mooier), en hemelsblauw (in het ijs) kunt noemen, en dan kom je veel woorden te kort.

We zijn gestopt voor een winderige wandeling door een Patagonisch bos waar berken groeien met kleine blaadjes en korte stronken. We kwamen uit bij een meer waarin drie gletsjers uitkomen, en dat is dus gevuld met ijsbergen, ijsschotsen, ijsklontjes en alles er tussenin. Daarnaast woei het ook. HEEL HARD. Harder dan dat, eigenlijk. We stonden scheef tegen de wind in en foto´s maken werd moeilijk gemaakt omdat er met de wind veel water en ijsdeeltjes meekwamen. Maar superindrukwekkend!

Vervolgens gingen we even vlakbij de gletsjer Upsala kijken, op 200 meter afstand. Wow. Dat is hoog, groot, breed, noem alle superlatieven maar op. Het was om precies te zijn 7 km breed en 70 meter hoog, 600 km2 groot en 60 km lang. Maar de volgende gletsjers waren zeker zo indrukwekkend, hoewel kleiner (1 km breed). De namen houd je even tegoed, maar hij was 130 meter hoog vanaf het water. Het meest bijzonder was dat je het hoorde kraken. Ieder moment kon er een nieuwe ijsberg vanaf vallen…. helaas gebeurde dat niet.

Misschien zien en horen en beleven we dat morgen wel, wanneer we een trekking/boottocht naar de Perito Moreno gletsjer gaan doen. Die staat erom bekend dat hij regelmatig zo´n ijsklontje laat vallen…