WOW!

Na weer een slecht nachtje in een slaapbus kwamen we drie dagen terug in Puerto Madryn aan. Een flinke havenstad aan zee, die in de zomer in een soort Scheveningen verandert (als we de plaatjes op de ansichten mogen geloven - het is nu nog lekker rustig). De eerste dag hebben we de stad verkend, en een hostel, tours, en duikjes geregeld. Toen we langs het strand liepen, zei Joost opeens dat er walvissen in zee lagen… En jawel hoor - zeker vijf (5, cinco, fem, five!) walvissen dobberden zo’n 100 meter uit het strand in de baai. Nou - dat was pas het begin… (overigens, als je erg jaloers bent aangelegd moet je even twee keer nadenken of je de rest echt wel wilt lezen…!)

De tweede dag zijn we gaan duiken: Joost voor het eerst met zijn onderwatervideocamera, samen met mij en een divemaster tussen… de zeeleeuwen! De vrouwtjes en jongen komen direct kijken wie er nu weer in hun wereld is, en ze zwemmen constant om je heen, snuffelen (onder water?!) aan je hoofd, je handen; ze duwen je weg, maken salto’s voor je neus of zwemmen met je op. Super gaaf! Je kan ze ook ‘aaien’, dat voelt heel zacht, maar dat kan ook door de handschoenen komen. Het water is namelijk nog berekoud, zo’n 15 graden (max. 3 meter diep) daar en 11 graden bij de tweede duik (7 meter). De tweede duik (we waren nog nauwelijks bijgekomen) was op een wrak vlakbij de kust dat half in het water ligt. Het is (onderwater) heel mooi begroeid en Joost is er ook binnen geweest.
En de video - die is schitterend geworden!

Gisteren zijn we naar Punta Tombo geweest, 200 km ten Zuiden. We hebben daar een kolonie van 400.000 pinguïns gezien. Niet dat je ze allemaal tegelijk ziet, maar het is duidelijk dat er héél veel nesten zijn. Ze zijn op het moment eieren aan het uitbroeden en je kan tussen de nesten door lopen, heel voorzichtig, om de koddige beestjes van dichtbij te zien. Het zijn Magelhaense pinguïns, en dit is de meest Noordelijke kolonie. De mannetjes maken de nesten schoon als ze na vijf maanden aan land komen, en ze wachten op hun vrouwtje (altijd dezelfde), waarna ze samen de twee eieren uitbroeden. Het was fantastisch om tussen deze grappige vogels te lopen!
De volgende stop was een boottocht naar dolfijnen (Spaans: toninas; Engels: Commerson’s dolphin; neefje van de orka). Het woei echter behoorlijk hard, dus het was niet zeker of we ze konden vinden met de grote ‘rubberboot’. Maar goed, op weg daarheen kwamen we drie walvissen tegen, die heel nieuwsgierig waren - ze kruisten regelmatig onder, voor, en achter de boot langs zodat we een goed zicht hadden op hun snuiten, luchtgaten en staarten. Fantastisch - jeetje, wat zijn die beesten gróót!! Daarna vonden we ook nog twee tonina’s die met de boot meezwommen. Die waren dan weer klein, een metertje of twee maximaal, maar ook fantastisch in het water. Kortom - geen woorden voor!

Vandaag zijn we op het Peninsula Valdes geweest, daar barst het ook van de dieren. Het schiereiland is ongeveer 100 km lang en ook zoiets breed. Onze eerste stop, na een lange rit door de Patagonische steppe, was een strand waar de zeeleeuwen hun harems houden. Die grote jongens van 4000 kilo (nu niet meer, na een aantal maanden op het land) houden daar hun vrouwen en kids in de gaten, terwijl die in zee spelen. We konden ze van ongeveer 7 meter hoog observeren. Ze lagen heerlijk te zonnen, voornamelijk.
De tweede stop was een kleine pinguïnkolonie, in een gebied waar ook orka’s in zee voorkomen (maar die waren er even niet).
De derde stop was waar het om begonnen was: de avistaje de ballenas, oftewel: boottocht naar de walvissen. We hebben twee uur gevaren en tientallen walvissen gezien. Het was echt ongelofelijk. De eerste paar bleven wat bij de boot vandaan, maar de kapitein wist wel waar een grote groep rondhing, en daar was het echt - nou ja, fantastisch. Om de haverklap ging er zo’n staart de lucht in als een walvis een diepe duik ging maken, en de jongeren (ongeveer net zo groot als de boot) kwam eens kijken naar ‘de blote walvis onderop de boot’ (zo zei de kapitein). Er was er een die bijna wit was, en die is wel vier keer onder de boot door gezwommen (zou het dan toch waar zijn?). En dan kwam hij (of zij) even lucht happen vlak naast de boot, zodat je de mond en alle zeepokken die op het gezicht groeien, kon tellen. En dan gingen we weer iets verder naar een andere walvis, die ook eens even kwam kijken en mooi zijn vier meter brede staart liet zijn… En zo ging dat twee uur door. Werkelijkwaar ongelofelijk om tussen deze magnifieke beesten te zijn, zo dichtbij. Vandaar dat ene woord voor deze drie dagen: wow!

Overigens is dit de Southern Right Whale die wij hier zien. Die krijgt hier zijn jongen, en trekt dan het halve zuidelijke halfrond over om kril te gaan eten. Er zijn meer foto’s (en nog meer, maar niet online).

Morgen gaan we fietsen naar een klif vanwaar we nog meer walvissen kunnen zien; maandag willen we doorreizen naar El Calefate (dat is echt in het zuiden, en het schijnt er 4 graden koud te zijn - mooie smoes voor een leuke fleecetrui met walvis).