89874 …

… toeschouwers hebben vandaag samen met ons in het stadion Camp Nou de wedstrijd FC Barcelona - Atletico Madrid gezien. Ongelofelijk. Wat een hoop mensen op elkaar en wat een genot om bij z’n wedstrijd aanwezig te zijn. Als mieren op weg naar hun nest, komen de toeschouwers in een continue stroom richting het stadion. Ondanks dat we ruim een uur van tevoren waren, was het al flink druk. Het verkeer, geregeld door een aantal agenten, kan nog redelijk doorrijden langs het stadion. Politie hebben we verder niet gezien. Onze stoellen vinden was een fluitje van een cent. Op het kaartje staat de toegangpoort, gate, vak, rij en stoel. Alles is prima aangegeven en in no time stonden we in het stadion bij onze stoelen aan de rand van het veld. Nee, voor ons geen 2e of 3e rangs kaartjes, als je iets doet moet je het goed doen, dus wij zaten bijna ‘op’ het veld. Esther zat op de 10e rij en ik op de 3e, halverwege een helft. De meeste stoelen in het stadion zijn van kaarthouders of ‘members’. Het is daarom zeer lastig om een paar stoelen naast elkaar te krijgen, want alleen de stoelen die niet door de members worden gebruikt komen in de verkoop. Wij zaten dus niet naast elkaar, maar wel in hetzelfde vak, vak 035.

Het stadion was nog bij lange na niet vol en we vroegen ons af of het wel vol zou komen. Nou, 1 minuut voor de wedstrijd zat het stadion vol. Alleen op de allerhoogste rijen was op sommige plaatsen een stoeltje vrij. Ik vraag me altijd af of die voetballers in de kleedkamers nog een ander soort warming-up doen dan alleen wat ze op het veld doen. Ronaldinho, Henry en Messi pakken direct en bal en beginnen wat te spelen. Oh ja, af en toe een been optrekken en een soort van rekkende beweging maken, een beetje naar de andere kant van het veld hobbelen met de rest, maar daar blijft het ook bij. Als dit alles is wat ze doen, dan scheuren ze bij de eerste de beste sprint actie toch alle hamstrings en liezen af? Het gebeurd regelmatig dat er tijdens een wedstrijd een speler een sprintje trekt en dan opeens hinkebenend stopt, naar z’n hamstring grijpt en gaat liggen. Tja, met zo’n warming-up, denk ik dan, verbaast me dat niets. Maar omdat het toch niet heel vaak voor komt, vermoed ik toch dat ze binnen al wat doen op een loopbandje of hometrainer of wat dan ook.

Op het moment dat Barça voor de wedstrijd het veld op loopt, wordt door een vol stadion het lied van de FC gezongen welke eindigt met ‘Barça, Barça, Bar-ça!’. Het is geen ‘You never walk alone’ in het Anfield stadion, maar toch … kippevel. De eerste minuten laat Barça het een beetje afweten. Nog niet wakker, denk ik. Atletico komt een paar keer in de 16-meter. En dan opeens ‘GOL!’. Een schot van rechts die de keeper blijkbaar niet in een keer vast heeft en Deco tikt de 1-0 binnen. En een paar minutes later is het Messi die na een één-twee voor de keeper staat en het netjes afrond. Zo staat het toch in 22 minuten al 2-0 en lijkt het een zeer aangename middag te worden. Het zonnetje is inmiddels al een beetje achter de hoogste tribune gezakt, zodat we ‘lekker’ in de schaduw komen te zitten. Barca komt beter in het spel en Ronaldinho, Messi, Iniesta en Henry tonen wat kunstjes om het public te vermaken, want effectief is het nog niet.

In de rust een kijken of Esther zich een beetje vermaakt. Zij is omringd door een aantal fanatici die uiteraard overal commentaar op hebben. Esther zit een paar rijen hoger dan ik en heeft eigenlijk wel een beter plekje. Het nadeel van zo vooraan zitten als ik doe, is dat je zo’n beetje op heup-hoogte van de spelers zit te kijken. Hierdoor lijkt alles wat je ziet in 2D af te spelen, omdat je totaal geen diepte en geen lijnen kan zien. Alleen de grootte van de spelers kan je wat helpen, maar een boomlange Henry en Abbiati naast een kleine Deco werkt natuurlijk ook niet. Bij het 1e doelpunt was het me totaal ontgaan dat de keeper de bal los liet. Ik zag alleen Deco doorlopen en opeens zat de bal erin. Mmm, dan zal de keeper ‘m wel los gelaten hebben. De ‘bank’ met Rijkaard en reservespelers ligt nog lager dan ik al zit. Hun zicht moet dan nog slechter zijn. Misschien is dat de reden dat die coaches zo vaak langs de lijn staan …

De tweede helft is zoals de eerste. Barça domineert het spel en Atletico komt er alleen af en toe gevaarlijk uit via Simao. Henry en Messi worden beiden nog alleen voor de keeper gezet, maar falen beiden. Door het gebrek aan perspectief zie je de steekpass-jes niet aankomen en zijn dit soort acties extra verassend. Pas vlak voor tijd wordt op links de achterlijn gehaald en heeft Xavi de bal voor het intikken vanaf 5 meter.

Na de wedstrijd blijven we, of vooral ik, nog even na genieten van het stadion. Wat een geweldige plek om geweest te zijn. Al weer een droom verwezenlijkt. We lopen het stadion uit en het terrein af. Nu met wat meer mensen dat bij binnenkomst. De weg is vol met mensen. Alles wat op de weg reed staat stil en wordt langs alle kanten voorbij gelopen. Stoplichten doen het wel, maar worden totaal genegeerd. Samen met de massa lopen we midden op straat in de richting van het centrum. Pas na een paar blokken, wordt iedereen weer een beetje de stoep op geleid. De massa is inmiddels wat uitgedund. Sommigen pakken een bus, anderen gaan het 1e metro station in, weer anderen naar een sportcafé voor de samenvatting van de overige wedstrijden. Wij volgen de weg. Een paar blokken verder lopen we nog maar met een aantal mensen. Iedereen weer terug naar het ‘normale’ leven, terug naar vrouw en kinderen, als ze tenminste niet mee waren. En wij … wij gaan ergens wat eten en bespreken onze volgende bestemmingen; Buenos Aires, Iguazu, Galapagos.