October 2007

Gisteren hebben we weer een ´wow´-ervaring gehad. Hier in El Calefate zitten we aan de voet van het Andes-gebergte (waar we nog heel wat van zullen zien), en hier komen dus de gletsjers uit in het Lago Argentino. Met een boot zijn we gisteren naar de grootste in de omgeving gevaren, de Upsala Gletsjer. Met een grote catamaran voeren we tussen de ijsbergen door, en al snel heb je door dat die niet wit zijn, maar een soort van blauw. En dan blijkt dat blauw en blauw iets heel anders kan zijn. We hebben kleuren gezien die je azuurblauw, ijsblauw, blauwgrijs (maar dan mooier), en hemelsblauw (in het ijs) kunt noemen, en dan kom je veel woorden te kort.

We zijn gestopt voor een winderige wandeling door een Patagonisch bos waar berken groeien met kleine blaadjes en korte stronken. We kwamen uit bij een meer waarin drie gletsjers uitkomen, en dat is dus gevuld met ijsbergen, ijsschotsen, ijsklontjes en alles er tussenin. Daarnaast woei het ook. HEEL HARD. Harder dan dat, eigenlijk. We stonden scheef tegen de wind in en foto´s maken werd moeilijk gemaakt omdat er met de wind veel water en ijsdeeltjes meekwamen. Maar superindrukwekkend!

Vervolgens gingen we even vlakbij de gletsjer Upsala kijken, op 200 meter afstand. Wow. Dat is hoog, groot, breed, noem alle superlatieven maar op. Het was om precies te zijn 7 km breed en 70 meter hoog, 600 km2 groot en 60 km lang. Maar de volgende gletsjers waren zeker zo indrukwekkend, hoewel kleiner (1 km breed). De namen houd je even tegoed, maar hij was 130 meter hoog vanaf het water. Het meest bijzonder was dat je het hoorde kraken. Ieder moment kon er een nieuwe ijsberg vanaf vallen…. helaas gebeurde dat niet.

Misschien zien en horen en beleven we dat morgen wel, wanneer we een trekking/boottocht naar de Perito Moreno gletsjer gaan doen. Die staat erom bekend dat hij regelmatig zo´n ijsklontje laat vallen…

We staan op het punt om op de bus naar El Calefate te stappen. Slechts 20 uurtjes naar Rio Gallegos met een half-bed bus. Op dit traject hebben ze geen vol-bed bus rijden. Logisch natuurlijk, want het is maar 20 uur. Dit was een synische noot. In de half-bed bussen kan de stoel niet volledig horizontaal, dus slapen is klote. In Rio Gallegos, waar we om 06:00 uur aankomen, moeten we overstappen op een bus naar El Calefate die om 9 uur en 10 uur schijnt te rijden. Het was niet mogelijk om hier direct al een kaartje daarvoor te kopen, want het is een andere maatschapij. Samenwerken hebben ze hier ook nog niet van gehoord blijkbaar. Naar Calefate is nog maar 4,5 uur, dus hopelijk zijn we morgen middag daar. Volledig gebroken waarschijnlijk, dus we zullen nog wel een dagje nodig hebben om bij te komen. Gelukkig hebben we geen haast en schijnt het erg mooi zijn. Die geltsjers liggen er al een tijdje, dus wel hopen dat ondanks de global warming ze er een dag later ook nog zullen zijn.

De wereldbol reist nog steeds met ons mee (ik vraag me af hoe lang ik het vol ga houden, maar ik ga ervoor!). Deze keer heb ik ‘m opgeblazen op Peninsula Valdes, vlakbij de zeeleeuwen. Ik had natuurlijk kunnen proberen of ze de bal op hun neus omhoog wilden houden… De vrouwtjes waren onder water zo speels, die zie ik daar wel voor aan. Maar die mannetjes van een paar duizend kilo - daar blijf ik toch liever uit de buurt.

Deze keer dus van een veilig afstandje, maar met zeeleeuwen: de wereldbol.

Na weer een slecht nachtje in een slaapbus kwamen we drie dagen terug in Puerto Madryn aan. Een flinke havenstad aan zee, die in de zomer in een soort Scheveningen verandert (als we de plaatjes op de ansichten mogen geloven - het is nu nog lekker rustig). De eerste dag hebben we de stad verkend, en een hostel, tours, en duikjes geregeld. Toen we langs het strand liepen, zei Joost opeens dat er walvissen in zee lagen… En jawel hoor - zeker vijf (5, cinco, fem, five!) walvissen dobberden zo’n 100 meter uit het strand in de baai. Nou - dat was pas het begin… (overigens, als je erg jaloers bent aangelegd moet je even twee keer nadenken of je de rest echt wel wilt lezen…!)
Read the rest of this entry »

Mr. Maradona leeft nog. En hoe! Vanavond was een indoor voetbalwedstrijd op tv tussen Argentinië en Chili. Allemaal oudjes die nog een tournooitje spelen. En wie was er van de partij voor Argentinië … jazeker Mr. Maradona. Of gewoon Diego Armando zoals ze hier zeggen. Op het moment dat hij de zaal stond iedereen op de banken. Achtervolgt door een horde fotografen en cameramannen maakte hij een rondje langs de tribunes. Iedereen ging uit z´n dak. Daarna nog even wat handjes schudden met wat oude bekenden van de tegenpartij, weer even naar de fans. Hij schudde de hand van een jongen die naast het doel in het net hing. En ondanks dat dit knulletje nooit het fenomeen Maradona live heeft meegemaakt, denk ik toch dat hij z´n handen voorlopig niet meer wast.

Read the rest of this entry »

De wereldbol is in Villa Ventana, en logeert daar bij Marie-José en Toni, die hier drie hele leuke huisjes hebben staan. Wij genieten van de stilte, die doorspekt is met het getortel, ge-twittr (het echte!), en het geschreeuw van diverse soorten vogels. En af en toe komt er zo’n echte oude rammelbak voorbij tuffen. Een Ford pickup uit de jaren ‘60, een blauwe Eend met een halve motorkap, een Peugeotje 504 (waarvan er in Buenos Aires honderden als taxi dienen)… echt leuk om te zien - een paradijs voor liefhebbers van oude auto’s.

Ik zag op de wereldbol dat we nu ongeveer op de breedtegraad van Zuid-Spanje zitten. Vandaar dat die zon zo lekker aanvoelt hier! Maar we zitten dus niet zo zuidelijk als je misschien zou denken. Op het moment dat we op het zuidelijkste puntje van Zuid-Amerika staan, zijn we ongeveer ter hoogte van Aarhus in Denemarken - het zou ook Hjorring kunnen zijn, zo precies is onze wereldbol niet Europa gaat dus nog wel iets verder door naar de pool dan Amerika!

Zo, jullie weten weer waar we zitten; groeten van de onderkant van de wereldbol!

De bus naar Villa Ventana was een semi-cama, dat wil zeggen dat de stoelen gewoon ver naar achter kunnen en er een plankje voor je voeten is. Duidelijk minder dan de super-cama - ik denk dat we de beste slaapbus als eerste gehad hebben..! Maar goed, het brengt je waar je wezen wilt: via de Argentijnse pampa’s, uitgestrekte grasvelden met koeien hier en daar, kwamen we in een heuvelachtiger gebied. Bergen kan je het niet noemen, maar het is wel meer dan heuvels. Daar tussen zitten we nu in een soort vakantiedorp, Villa Ventana. Het lijkt of iedere inwoner een flink stuk grond heeft en daar dan ook wat vakantiehuisjes neerzet tussen de grote dennebomen.
Wij zitten dus ook in zo’n huisje, en het is me hier een herrie! We zitten namelijk net onder een nest pas uitgevlogen valken (of haviken) en die zitten de hele dag naar elkaar te schreeuwen. Ze worden ondersteund door een volledig duiven-roekoe-koor, en daar bovenuit tetteren de kleine groen-gele vogeltjes. Kortom, een heel orkest. Maar zonder gekkigheid, het is hier heerlijk vertoeven. Gisteravond is de open haard aangemaakt door Marie-José, onze gastvrouw, en nadat we Nederland - Slovenië hadden gezien, zijn we als een blok in slaap gevallen..!

En zelfs in dit superrustige gebied is er internet, zij het heel traag. Dus we zijn de komende tijd even een beetje meer offline, en op de foto´s zullen jullie nog even moeten wachten…!

We hebben het natte Iguazu achter ons gelaten en zijn vanmorgen wakker geworden in Buenos Aires. De ´super cama bus´ is echt een brilliante bus. Het is net een vliegtuig, maar dan zonder de herrie van de motoren, de kans op neerstorten en met véél betere stoelen die vrijwel horizontaal kunnen, met de beentjes omhoog, waardoor je prima kan slapen. Rond etenstijd krijg je een maaltijdje met drinken (fris of wijn), later nog een rondje drank en als slaapmutsje een wiskey of champagne. Prima toch? Ondertussen wordt je vermaakt met een aantal films die netjes in het engels zijn en spaans ondertiteld en dus prima te volgen. ´s Morgens krijg je weer een ontbijtje van een broodje en een half maantje (zo noemen ze hier een croissantje) met een kopje koffie of thee. We zijn nu 2 keer met zo´n bus gegaan, op en neer naar Iguazu, en vanavond stappen we weer in zo´n mobiel bed welke ons naar Sierra de la Ventana brengt. Dat ligt 9 uur rijden onder Buenos Aires. Lucas, de travelagent van Say Hueque in ons hostel hier, komt daar vandaan en zegt dat het er mooi en rustig is. Prima, wat rust kunnen wij wel gebruiken. Dat wereldreizen gaat je niet in je kouwe kleren zitten. :-P.

De bus gaat pas om 22:20, dus we zitten een beetje onze tijd te doden in de stad. We hebben al een paar uurtjes in het zonnetje op Plaza de Mayo gezeten. Even wat kiekjes nemen nu er zon is, duiven voeren en het normale argentijnse leven op het plein fotograferen. Zitten wel wat leuke plaatjes bij denk ik.

Vandaag zijn we bij de watervallen geweest, en dankzij een internetverbinding die het even goed doet, kan ik jullie vertellen dat het duizelingwekkend is hoeveel water we vandaag gezien hebben!

Ten eerste omdat het regende. Tropisch, dus een stortbui. En een flinke - vanaf 8 uur tot 1 uur, half 2 heeft het geregend. In die tijd hebben wij een deel van de watervallen van Iguazú gezien (ten tweede - nog meer water). Het was werkelijk waar schitterend!! Zo ontzettend veel water, en het valt ook nog van erg hoog naar erg laag.

De watervallen zijn ontstaan doordat er in Brazilie een stevig stuk basalt ligt, en in Paraguay en Argentinie zachtere grond. Daarom is dat weggespoeld en valt het water vanuit Brazilie dus Paraguay en Argentinie in. De watervallen zijn heel gevarieerd: de Garganta del Diablo (duivelskeel) bevat echt HEEL veel water, en een ander stuk is breeduit verspreid en bestaat uit ‘dunnere’ watervallen, maar zeker zo indrukwekkend, want het is veel groter dan de Niagara.

Omdat het ’s middags droog werd (broek droogde een beetje op, regencape kon uit), zijn we maar een boottochtje gaan doen onder twee watervallen door. Daar werden we tenminste weer een beetje nat van (ten derde) en het was superspectaculair.

Aan het eind van de middag werden we weer naar het hostel gebracht - en in een plensbui liepen we naar de parkeerplaats (ten vierde).

Morgen schijnt het droog te blijven… dan gaan we naar de Braziliaanse kant van de watervallen.

Natuurlijk is de wereldbol ook meegeweest naar de watervallen. Dit is de derde foto, en ik moet verklappen dat de mensen om ons heen wel een beetje vreemd kijken als ze zien wat ik aan het doen ben: wereldbol opblazen, foto maken, en dan met dat ding onder mijn arm (hij moet weer leeggemaakt worden) weglopen. Maar goed, rare mensen moeten er zijn op deze wereld

Overigens keken meer mensen naar Joost z’n videocamera, want vanwege het water (zie de andere post, deel 1 t/m 4) had Joost de videocamera uit voorzorg maar in het onderwaterhuis gedaan, dat eigenlijk voor het duiken bedoeld is. Maar watervallen filmen gaat er ook prima mee! En ik maar stuntelen met mijn camera onder m’n regencape: kijken wat ik ga fotograferen, instellen (onder de cape) en dan in een bliksemsnelle actie de camera enkele seconden onder de cape uit. Toch zijn ze wel mooi geworden…!

Buenos Aires was dus indrukwekkend - veel geschiedenis, Evita en Juan Perón, mooie gebouwen, veel politiemannen en demonstraties. Ja, we hebben drie demonstraties gezien op de Avenido de Mayo, en bij het Casa Rosada (het huis van de president) stond de ME klaar met spuitkanonnen (ze spuiten hier verf in plaats van water…). Maar het ging allemaal heel vredig eraan toe.

We hebben ook de begraafplaats gezien waar Evita ligt. Nou ja, ligt: de begraafplaats is een verzameling van tombes, huisjes, en paleisjes waar de grafkisten in staan. Door de raampjes kan je dan naar je familie kijken… Raar hoor!

Gisteren regende het veel in Buenos Aires, dus we hebben voor $10 (dat zijn pesos, geen dollars, ongeveer 2 euro) een paraplu gekocht en zijn met Jetty (een Nederlandse die we ontmoetten in het hostel) naar de wijk Boca gelopen, de arbeiderswijk. (Lees verder met foto…)

Read the rest of this entry »

Een beetje achteraf, maar hier is dan de wereldbol in Buenos Aires.

Ik zit hier voor het Casa Rosada, het presidentshuis. Vanaf het balkon gaven Juan Peron en zijn vrouw Evita hun speeches aan het arbeidersvolk, dat zich op de Plaza de Mayo verzameld had. Waarom het roze is? Dat weten ze eigenlijk niet!

Gisteravond, voor jullie 3 uur ´s nachts, zijn we in Argentinie aangekomen. Het was toch best een lange reis. We waren moe en zijn direct naar bed gegaan om ruim 12 uur later pas weer op te staan. Heerlijk dat dat kan.

Uiteraard hadden we ´netjes´ even onze ouders op de hoogte willen stellen dat we goed waren aangekomen, maar het gratis internet in de hostel werkte niet, en vandaag nog steeds niet, dus bij deze. Alles is prima. Reis naar Iguazu voor dit weekend is geboekt. Vandaag historische toer gedaan. Op het Plaza del Mayo gestaan waar de argentijnen in 2001 nog massaal gedemonstreerd hebben en waar in 1945 Peron en Evita de arbeiders toespraken vanaf het balkon van Casa Rosada.

Later meer ..

… toeschouwers hebben vandaag samen met ons in het stadion Camp Nou de wedstrijd FC Barcelona - Atletico Madrid gezien. Ongelofelijk. Wat een hoop mensen op elkaar en wat een genot om bij z’n wedstrijd aanwezig te zijn. Als mieren op weg naar hun nest, komen de toeschouwers in een continue stroom richting het stadion. Ondanks dat we ruim een uur van tevoren waren, was het al flink druk. Het verkeer, geregeld door een aantal agenten, kan nog redelijk doorrijden langs het stadion. Politie hebben we verder niet gezien. Onze stoellen vinden was een fluitje van een cent. Op het kaartje staat de toegangpoort, gate, vak, rij en stoel. Alles is prima aangegeven en in no time stonden we in het stadion bij onze stoelen aan de rand van het veld. Nee, voor ons geen 2e of 3e rangs kaartjes, als je iets doet moet je het goed doen, dus wij zaten bijna ‘op’ het veld. Esther zat op de 10e rij en ik op de 3e, halverwege een helft. De meeste stoelen in het stadion zijn van kaarthouders of ‘members’. Het is daarom zeer lastig om een paar stoelen naast elkaar te krijgen, want alleen de stoelen die niet door de members worden gebruikt komen in de verkoop. Wij zaten dus niet naast elkaar, maar wel in hetzelfde vak, vak 035.

Read the rest of this entry »

Nou vooruit, omdat we hier zo heerlijk meesurfen op een onbeveiligd draadloos netwerk, krijgen jullie nog een verhaaltje…

Gisteren hebben we Joost z’n verjaardag gevierd met een bezoek aan de dierentuin. Die ligt midden in de stad, maar zoals het dierentuinen betaamt, was het toch lekker rustig. Veel dieren gezien - vooral veel pauwen, want die liepen daar echt overal rond. De dolfijnenshow was zo leuk dat we er twee keer zijn geweest (of was het omdat iemand vergat de videocamera aan te zetten..?).

Daarna tijd voor verjaardagstaart, en waar beter dan op La Rambla in Barcelona…? En dan nog een stevige chocolade-truffeltaart ook, mét verjaardagskaarsje (!!). ’s Avonds zijn we natuurlijk tapas gaan eten.

Vandaag tijd voor een andere activiteit: fietsen. We zijn langs de boulevards, stranden en Barceloneta gefietst. Leuke stranden, wijkjes en vooral veel zon! Een strakblauwe hemel, blauw-groen water, wit strand, en… knalrood verbrande armen en neus. Maar goed, het is hier heerlijk!

En morgen is het zover; ga ervoor zitten bij Studio Sport: we zitten op de onderste ring bij FC Barcelona - Atletico Madrid! Wie ons ziet, mag het zeggen

(Meer foto’s op Flickr!)

Ja, we zijn echt in Barcelona, kijk maar!

Vandaag hebben weer een park bekeken, en veel mooie uitzichten gezien. We genieten!

Zojuist wakker geworden als een bijna 34 jarige. Mmm … valt nu nog wel mee. (Dachten ff dat het vandaag al 5 oktober was,. We zijn nu al gevoel voor datum en tijd kwijt. Joepie!) Gisteren konden we geen gratis wireless vinden, maar nu, vanuit bed, wel. Dadelijk eens het bed uit rollen en dan gaan we zeer toeristisch zo’n bustoertje door de stad doen. Er zijn 3 routes die in z’n 4 uur gedaan moeten kunnen worden. En dan later nog een Zoo-tje pakken of zo.

Gisteren zouden we niets doen, maar stiekem toch veel gedaan. Vooral veel gelopen. Eerst zijn we naar Nou Kamp gegaan om kaartjes te halen voor Barcelona - Atletico Madrid. Dat is gelukt. We zitten ongeveer op de middenlijn op de onderste ring. Het was alleen niet mogelijk om naast elkaar te zitten. Maar goed, we gaan er wel heen. De wedstrijd is wel verzet naar zondag 5 uur hoorden we. Op het kaartje staat geen tijd en datum, dus da’s lekker makkelijk.

Daarna wilden we naar een park en liggen, maar park Güel is niet een park zoals we dachten. Logisch, want het is ontworpen door Gaudi. Zaten wel rare stukken in en we hebben vooral veel gelopen, maar ook mooie dingen gezien. Gaudi’s kenmerk is vooral dat het grappig is om kolommen scheef te zetten, terwijl ze recht horen te staan. De gemozaiekte hagedis zat er ook, omgeven door tientallen toeristen.

’s Avonds hebben we de Sagrada Familia bekeken, bijzonder hoor, bij nacht. Lekker rustig ook En nu is het bijna tijd voor taart!

Het was me een dagje wel. Ondanks dat men nog geprobeerd heeft om ons in Nederland te houden door het computer systeem van Iberia plat te leggen, zijn we, met een vertraging van 2 uur, toch vertrokken richting Madrid. Daar hadden we nog 5 min. om over te stappen, wat we dus niet gehaald hebben. Dus zijn we uiteindelijk om half 7 pas geland in Barcelona. Deze vlucht had ook nog een vertraging van een uur. We moeten het onze collega´s wel nageven dat ze het in ieder geval geprobeerd hebben. :D 

We zijn net aangekomen in ons ´appartementje´ hier. Het is een kamer in een groter appartement, lang en smal en met 10 cm balkon, maar wel leuk. Dadelijk eens wat Catalaans eten en dan een tv opzoeken voor Stutgard - Barcelona.

En morgen …. HELEMAAL NIETS !!!

Onze afscheidsborrel gisteren was erg leuk. Bedankt iedereen die gisteren is langs geweest. Als je zo in het middelpunt staat, is het onmogelijk om iedereen echt te spreken helaas, maar wij hebben het erg naar onze zin gehad. Misschien doen we er wel weer een als we terug komen ….

Dadelijk gaan we dan echt op pad, maar eerst nog even huis opleveren, rekening sluiten, uitschrijven bij gemeente, langs parkeerbeheer, auto inleveren, etc, etc. Nou ja, we hoeven morgen om 05:30 ‘pas’ op Schiphol te zijn.