September 2007

Goed, stap 1 is gezet: we zijn van Utrecht naar Dongen gereisd, en sliepen voor de eerste nacht (als een blok) in een ‘vreemd’ bed, bij mijn ouders.

Het verhuizen ging als een speer: vier sterke mannen hebben in 4 uur tijd een container volgestouwd met al onze spullen - en het paste allemaal erin! Het is wel heel raar om je huis dan ineens leeg te zien, maar vooral om te beseffen dat je ook helemaal geen ander huis hebt!

Nu hebben we nog zes tassen met spullen, dat moet nog teruggebracht worden naar vier. Dan is alles in orde en gaan we écht op pad!

Sinds maandag is Joost aan het inpakken en regelen, full-time. Vandaag ben ik daar ook mee begonnen, nadat ik gisteren letterlijk uitgezwaaid ben door mijn collega’s (bedankt!).

En poe hee - wat staat er veel in huis als je dat allemaal in een doos moet doen. Iedere keer denk je dat je er bent, maar dan draai je je om en zie je nog twee laden met onder andere een grote wok, koekenpan en andere zeer onhandig in te pakken keukenattributen staan. Tussendoor nog even langs de tandarts (conclusie: dozen pakken met een verdoving in je onderkaak gaat best), en dan weer door. Nu is het redelijk overzichtelijk wat er morgen nog ingepakt moet worden: alles waar een stekker aan zit, en ál het andere wat nog niet in een doos zit.

We hebben het al rondgeroepen: we willen geen afscheidskadootjes, want dan kunnen we wel een extra rugzak meenemen. Maar ja. Niemand luistert natuurlijk, maar ze worden wel heel creatief met het verzinnen van kleine, lichtgewicht kadootjes.

Gisteren ging ik met Rhinofly uit eten. Dat doen we soms, en deze keer was het vooral omdat we zulke goede projecten scoren en opleveren (zie deze actie bijvoorbeeld). O ja, en er gaat iemand een lang weekend vieren. Daarom was er een kadootje. Een echt super-leuk kadootje…! Ik kreeg van iedere collega een ansichtkaart, en op iedere kaart staat op een zeer creatieve manier een bestemming van onze reis afgebeeld, verwerkt met (vaak) Rhinofly-logo’s en mijn gezicht. De bedoeling is dat ik vanuit een bestemming de juiste kaart naar Rhinofly stuur. En o ja, ze hebben de tekst vast voorgedrukt: 

“Lieve, lieve collega’s. Maar vooral <naam collega (x25)>, want die mis ik het meest.
… (ruimte voor mij)

Kortom: het is hier wel leuk, maar ik mis jullie héééél erg.”

Gevolgd door een opmerking die met de collega te maken heeft. En het adres staat er ook vast op, zodat ik me  niet kan vergissen. Tja. Dat is toch een superkado! Van een ‘creatief en inspirerend arbeidsmarktcommunicatie internetbureau‘, zoals een klant het laatst zei! Dus de 25 kaartjes gaan mee. En ik ga in 25 bestemmingen op zoek naar een postzegel en een brievenbus. De eerste weddenschappen over hoeveel kaartjes er aan gaan komen, zijn al afgesloten…

In de reiskrant van de Telegraaf stond afgelopen weekend een artikel over de mijnstreek van Potosí. Laten wij daar langs gaan komen…

In Sucre moeten we (volgens de Telegraaf dus) gaan kijken naar het Recoleta klooster, en daar ook lunchen. Voor het diner is restaurant La Fontana een goede keuze, waar je picante de pollo moeten eten.

Eens zien of we dat tegen die tijd nog weten.

Vandaag was de grote slaapkamer-inpak-dag. We hebben een stevige deadline, want we hebben ons bed en de kasten verkocht. Morgen worden ze opgehaald, dus vandaag moesten alle kleren uitgezocht worden en het bed uit elkaar gehaald. Het was dus een heftige dag. Ik blijk moeilijk afscheid te kunnen nemen van truien uit de jaren ‘90 die nu als hobbezakken om me heen hangen. Niet dat die truien zijn veranderd, of ik smaller geworden ben. Het is gewoon niet meer in de mode…

Tegelijkertijd konden we een eerste selectie maken van de kleren die mee gaan in de rugzak. Dat was redelijk snel gebeurd - weinig. En het past. Maar nu alle andere dingen nog die óók mee moeten, en dan het geheel eens wegen (en een rondje door de stad lopen om te kijken of de rugzak niet ondraaglijk zwaar wordt!).

Het pakken werd even onderbroken door een zonnig concertje van OBK in de Slottuin in Zeist, waarna ik ook van alle OBK’ers afscheid kon nemen. Volgende keer dat ik hen zie? Waarschijnlijk op het nieuwjaarsconcert van 2009. Hou maar vast een kaartje gereserveerd!

Afgelopen zaterdag waren we even op het BNN Reiscafé event in Tivoli (van het radioprogramma Weg met BNN). Daar kwamen we iemand tegen die vanalles wist te vertellen over Australië. Natuurlijk moeten we volgens hem óók naar die delen gaan waar wij nu niets voor gepland hebben, omdat die ook mooi zijn. Tja. Laten we ‘volgende keer’ dan maar een jaar naar Australië gaan…

Anyway, hij had wel een leuke tip die we even moeten onthouden. Als we via internet een camper bij Aussierental of Kiwirental boeken (in Nederland), dan zou (let wel, zou) dat best wel eens goedkoper kunnen zijn dan huren in Australië of Nieuw Zeeland zelf.

Maar zeg nou zelf (Nicoline…), dit wil je toch gewoon?!

N.B. Voor vluchten naar de Pacific adviseerde hij Air New Zealand en VirginBlue.

Iedere avond pakken we een beetje: twee uurtjes opruimen, inpakken, organiseren. Zo komen we er wel (en hopelijk snel genoeg). Ondertussen raken we een beetje door de inpakmaterialen en de verhuisdozen heen, maar daar komt zaterdag wel verandering in.

En Poesenel? Die helpt mee inpakken. Op haar manier dan. Ze gaat in lege dozen zitten (die ene die je nodig hebt), of bovenop het bubbeltjesplastic (nee, met die poezevoetjes blijven de bubbels heel). En dan erg verontwaardigd kijken als wij lief vragen of we alsjeblieft het bubbeltjesplastic mogen gebruiken om die mooie Mexicaanse kan mee in te pakken…

Jaa… Het Weggaan (met hoofdletters) komt nu echt snel dichterbij. Dat betekent dat we nu echt druk zijn met het inpakken van verhuisdozen en met het ‘in een hoek gooien’ van spullen die mee zouden moeten. En dan nog proberen om die in de rugzakken te krijgen…

De laatste dagen logeren we bij Esther’s ouders, en op de een na laatste dag gaan we nog eens naar Utrecht om het huis over te dragen. Daarna gaan we naar een hotel, dicht bij Schiphol. En de volgende ochtend vertrekken wij saampjes naar het vliegveld voor het vliegtuig richting Spanje.

Waarom we dat zo doen? Omdat wij niet zo houden van afscheid nemen op Schiphol. Afgezien van het feit dat de koffie peperduur is, zijn wij dan heel erg bezig met “Waar is mijn ticket, mijn paspoort, mijn rugzak? Heb ik alles gedaan wat ik moet doen om in te checken? Hoe laat is het, moet ik door de douane?” terwijl de andere aanwezigen bezig zijn met afscheid nemen (in alle vormen en kleuren).

Wij vonden dat Pater Moeskroen het mooi verwoord heeft in het liedje ‘Het Weggaan‘:

Het zweet in z’n handen
Een brok in z’n keel
De grote dag was eindelijk daar
Dat z’n ouders konden huilen
Zag hij nu voor het eerst
Maar z’n vliegtuig dat stond al klaar

Waarom valt het weggaan
Ons vaak zo zwaar?
‘t Is op zich zo’n eenvoudige stap
‘t Is de prijs die de ander betalen moet
Voor wat jij al lang besloten had…